Soms voel ik me verdwijnen in oneindige structuren en wetten. Uit regels die mij beletten mijzelf te zijn. Ik wil zuiver zijn, op een heuvel staan en vrij kunnen ademen, zingen, belemmeren. Ik bedoel daarmee de wind kunnen raken. Mijn eigen frequentie kunnen en willen spreken, de zeewind willen voelen en terug schreeuwen als mijn hart daarom vraagt.

Mijn huilende hart heeft dit nodig, dit materiaal, de inkt, het blad, de pen om de wanhoop te verdrijven, om zicht te krijgen op het donker om de hoek in het bos.

Ik wil met iemand praten die snapt en zegt dat het goed komt.  Ik heb iemanden nodig die er staan als hoogspanningsmast maar van binnen zo zacht als troetelbeer zijn.

Ik moet uit deze impasse doorbreken. Uit dit niet zijn en als ik wel ben een nietje zijn die vastzit in huid of met Dolly mompelt over trauma’s. 

Ik hoef de wachtkamer niet meer in.

Ik krijg een rode loper en tony chocolony chocolade.

We lachen ook en ik word daar nooit opgesloten in een separeer cel. De therapie gaat goed al is het wel nog steeds heel erg spannend.

Misschien dat het toch nog ooit goed gaat komen.

Soms voel ik me verdwijnen in oneindige structuren en wetten. Uit regels die mij beletten mijzelf te zijn. Ik wil zuiver zijn, op een heuvel staan en vrij kunnen ademen, zingen, belemmeren. Ik bedoel daarmee de wind kunnen raken. Mijn eigen frequentie kunnen en willen spreken, de zeewind willen voelen en terug schreeuwen als mijn hart daarom vraagt.

Ik post dan wel niet, maar mijn huilende hart heeft dit nodig, dit materiaal, de inkt, het blad, de pen om de wanhoop te verdrijven, om zicht te krijgen op het donker om de hoek in het bos.

Ik wil met iemand praten die snapt en zegt dat het goed komt. Ook met de heg en de arbeidsvrijstelling. Ik heb iemanden nodig die er staan als hoogspanningsmast maar van binnen zo zacht als troetelbeer zijn.

Ze zegt dat ze mijn gezicht niet kan aflezen. Om de minuut schiet ze in de lach. Ook als ik op mijn allerboost ben. Vijf keer heb ik haar nu snauwend laten weten dat ik onzeker word van haar gelach: ‘Waarom lach je nou de hele tijd als ik iets zeg?’

‘Ja, het is niet dat ik je uitlach’, zegt ze dan. ‘Het is gewoon zo eerlijk. Ik zou willen dat ik jou je eigen gezicht kon laten zien.’

Dit gesprekje herhaalt zich vijf keer. Het onderbreekt mijn tirade tegen de psychiatrie en de nieuwe hypocriete psychiater in het bijzonder. Bij haar moet ik iedere twee maanden op gesprek, omdat ik lithium slik. Ik word gek jongens, als ik bang ben. Dan verdwijn ik en komt er soms een grote boze geit met aambeelden als hoef.

‘Jij weet wel wat je wil he’, zegt ze. Dat ze straks haar ervaringen met haar huisarts gaat delen wist ik op dat moment nog niet. Zij heeft de huisarts die ik wil, maar ik kan er toch helemaal niet tegen om te weten naar welke huisarts ze gaat en dat ze klaarblijkelijk dus echt in de buurt woont?

OMG Ik moet zeker weten dat ik niet zenuwachtiger dan dat ik al ben door het dorp fiets. Of dat ik bij ieder zuchtje wind in de zomer angstig om mij heen kijk of dat zij. Ofdat zij of haar man of erger nog haar kinderen voorbij lopen.  Ik houd van mensen analyseren, maar enige afstand heb ik mijzelf wel aangeleerd.

Continue zegt ze dat ze dealtjes met mij wil maken. ‘Hebben we een deal?’, vraagt ze dan. Op mijn grapje een paar gesprekken eerder toen ik zei dat ze spelpresentator van Deal or No Deal kan worden reageerde ze lachend, maar ik geloof niet dat ze de boodschap daarachter begrepen heeft.

Dealtjes maken maffioso of andere gasten die schimmig willen blijven. Ik houd van het licht aan en al helemaal in therapie. Waarom zou ik iets moeten geven om iets te krijgen? Het is toch de bedoeling dat ik meer mezelf word en niet meer van mezelf weggeef? Ik ben actief en betrokken maar ik weiger dealtjes te maken met mijn therapeut.

-Yala

 Ik vraag me af waarom ze dit nu ineens zegt. Een stem in mijn hoofd vertelt mij zakelijk dat ze dit doet om aan te geven dat er wat haar betreft een klik is met mij. Dat ze dit zegt om te onderzoeken of er een basis is voor verdere behandeling tussen ons.

 Dat ze nieuwsgierig is naar mij weet ik al even, want dat kan ze niet onderdrukken. Daarvoor ken ik de gierige informatie absorberende mens te goed. Zelf ben ik ook zo en dat schept een band.

 Of ik het  niet irritant vind dat ze zo nieuwsgierig is? Hoest, proest, jepperdepep, zekerste weten. Er is niets zo irritant als een hulpverlener die bijna een orgasme krijgt omdat ik ik ben, en in elkaar zit zoals ik in elkaar zit.

 Ik houd er niet van bekeken te worden. Ik houd wel van erkenning en als zij mij voor haar ogen als een gek ziet dissociëren en ze vertelt mij dat later terug en ik eindelijk, eindelijk, eindelijk na tweeëndertig jaar voel dat er iemand eindelijk nu eens ziet wat er in mij gebeurt vind ik dat zó fijn en zo verdrietig dat ik het negeer.

 Ik vind je leuk zeggen meisjes tegen jongens op de basisschool. Dat zeggen brugklassers zonder fatsoen. Dat zeg ik in een bos vlak voor het zoenen als ik toch al een flink jaar officieel volwassen ben.

 Maar een therapeut die dat tegen mij zegt maakt mij benauwd. Ik denk aan hoe ze getrouwd is met een man die ik ken. Mijn hoofd maakt overuren. Ik denk aan haar kinderen en hoe ik hoop dat ze monogaam is en heel erg hetero.

Ik denk aan hoe loser ik ben: dat ik zelfs van zoiets officieels aardigs op tilt sla.

“Jij weet helemaal niet hoe ik ben. Dat zal je vies tegenvallen. Jij denkt te weten hoe ik ben en mij gedraag, maar ik ben niet leuk. Echt niet en zeker niet als je mij echt kent. Zouden haar cliënten andere mensen misbruiken of andere strafbare feiten ondergaan? Vind zij hen ook ‘leuk’?

Gatverdamme zeg. Ik moet de eerst volgende keer eens goed aan haar vragen of zij ook cliënten behandeld die de wet ernstig hebben overtreden of dat nog doen. Ik krijg hier dus echt een pesthumeur van. Ik hoop dat ik snel weg kan.”

Mijn zelfcompassie is erg laag, zegt ze.

De bloemetjesjurk mevrouw van vorige week zei tegen mij dat ik op papier pas in het specialistisch complex trauma behandeling hok ding, wat waarschijnlijk minstens twee jaar gaat duren. Gewoon fyi. Dan weet jij het in ieder geval.

Ik wil gewoon mijn planten water geven, zei ik. Op het bord had ze net de drie fases van traumabehandeling uitgelegd. Dat deed ze helder en goed. Ik wilde haar nog zeggen dat ze het goed zou doen als leraar, maar toen dacht ik dat ze dat misschien ook was. Ik weet niet. De kleurtjes op haar computerscherm met letters die ik niet kon lezen, trokken mij meer dan haar statische vragenlijst met als antwoord de meest ellendige dingen in mijn leven.  

Ik weet niet. Ik wil vrij zijn en alles zijn en als zij constateert dat ik nog steeds last heb van psychotische verschijnselen en vraagt of ik als kind al psychotisch was kan ze een hele dikke vinger van mij krijgen.