#hulpverlener

Soms voel ik me verdwijnen in oneindige structuren en wetten. Uit regels die mij beletten mijzelf te zijn. Ik wil zuiver zijn, op een heuvel staan en vrij kunnen ademen, zingen, belemmeren. Ik bedoel daarmee de wind kunnen raken. Mijn eigen frequentie kunnen en willen spreken, de zeewind willen voelen en terug schreeuwen als mijn hart daarom vraagt.

Mijn huilende hart heeft dit nodig, dit materiaal, de inkt, het blad, de pen om de wanhoop te verdrijven, om zicht te krijgen op het donker om de hoek in het bos.

Ik wil met iemand praten die snapt en zegt dat het goed komt.  Ik heb iemanden nodig die er staan als hoogspanningsmast maar van binnen zo zacht als troetelbeer zijn.

Ik moet uit deze impasse doorbreken. Uit dit niet zijn en als ik wel ben een nietje zijn die vastzit in huid of met Dolly mompelt over trauma’s. 

Er zijn bepaalde wetmatigheden. Zo is er de wet van de zwaartekracht. Als ik iets uit mijn hand laat vallen, dan valt hij naar beneden. We kunnen het duizend maal blijven herhalen, mast het zal naar beneden blijven vallen.…

Als jij iets van mij leent, moet je het ook terug geven. Over een week, over een maand, over een jaar. Altijd immer ooit, maar niet nooit.

Alfred. J. Kwak.

Hulpverleners zijn leners. Ze lenen vertrouwen uit de harten van hun cliënten en willen daar zorgvuldig voor zorgen. Dat lukt niet altijd. En daarom bestaan er godzijdank grenzen die cliënten zelf kunnen zetten. Dit is mijn dag.

Ik ben opgestaan. Heb volwassen gedaan.

Gedoucht dus, een gesprek aangegaan.

Ik heb voorgetekend, na getekend. Opgestuurd. Het heeft lang geduurd.

Een sorrie ontvangen, minstens een keer of drie.

Ik ben uitgevallen, godzijdank niemand aangevallen.

Ik heb trillend gesproken, nadien angstzweet geroken.

Uitgepraat. Grenzen gezet.

Er is mij van alles beloofd. Niets zou mij daarvan worden weggeroofd.

Ik heb waarschuwingspionnen aangezet. Een ultimatum van zes maanden met liefde verwoord.

Er is mij een specialistische aanbeveel behandeling bij de instelling waar mijn vader werkt door mijn neus geboord.

En nu ze dan een structureel patroon van disrespect en wangedrag stug volhoudt hou ik er mee op.

Ik heb zo ontzettend gehoopt dat ik met een strikje bij haar weg kon gaan, dat er geen ruzie zou komen en dat ik volwassen kon blijven doen.

En ik heb het zo vaak zo ontzettend geprobeerd. Als ze een half uur te laat kwam, ze weer eens een dubbele afspraak had geboekt en ik trillend een uur moest wachten en daarna alsnog een half uur te laat kwam.

Vergeten was om contact op te nemen met de psychiater voor aanpassing voor medicijnen, ze werkelijk waar mij VIJF keer een ander verhaal vertelde over hoe ik WMO moest aanvragen.

Er niemand was waar ik terecht kon tijdens haar vakantie.

Ze uit zichzelf mij aanbood om mij op een bepaalde dag extra te bellen als ik weer eens zo depressief als verdorde bloesem was en mij dan niet belde. Minstens vier keer gebeurt.

Mijn hoofdbehandelaar is boos op haar geworden, heeft haar consequent gebeld en gesproken, ik ben in elkaar gedoken.

Ik ben niet degene hier met een hechtingsstoornis. ALS JE ZEGT DAT JE MIJ BELT DEZE WEEK TIJDENS ONS STILTE NA DE STORM GESPREK en het dan niet doet, ook niet nadat ik twee mails stuurde, ja.

Dan is voor mij de koek een keer op en baal ik als een stekker dat ik niet tegen mannelijke verpleegkundigen kan want bij hen was ik allang ergens anders op een goed plekje beland.

Het enige wat ik wil is mijn tuin water geven.

“Hoe gaat het met je?”, vraagt ze altijd als ik haar zie.

“Ach, wat plusjes en wat minnetjes. Mag het ook een onsje meer zijn?”

In werkelijkheid vraagt ze dit mij dit voorlopig niet, omdat ik haar pas over drie weken weer zie. Het heeft zo zijn keerzijde, dat afbouwen van contact.

Wie moet haar nu vertellen van mijn kleine heldendaad? Over een lichaam dat even grof aan zijn ziel ontsnapte?  In een bouwmarkt nog wel godverdomme. Terwijl ik een wc bril vast had, ja. (Niet lachen nu.)

Bij het volgende ontsnap moment hoorde ik mezelf praten: “Dit is niet goed. Nee, dit is niet goed. DIT is niet goed.” Het plafond werd een vloer. Ik draaide duizend rondjes in de keuken.

Ik hoorde mezelf praten alsof ik naar een vreemde luisterde. Ik keek naar mijn hand. Ik zag een diepe snee.

Ik bevroor terwijl bloed uit mijn hand stroomde en mijn lippen bleven zeggen dat dit niet goed was.

Ze zeggen dat ik lijkbleek werd. Ik viel bijna flauw.

“Blijf met je voeten stampen”, zei de vrouw in de keuken en ik dankte haar medische diploma’s diep.

Ik voelde de warmte van tranen die over mijn gezicht rolden terwijl ik mezelf niet was. Het is inderdaad zo vaag als het klinkt.

“Als het bloeden niet stelpt moet ik gehecht worden hé?”, zei ik nog. Ik ben al lang geen bedrijfshulpverlener meer, maar de welkome medische feitjes komen op onverwachte momenten bovendrijven.

Net als zwaluwen kan ik vliegen. Peter Pan doet het trouwens ook. Zonder handen, zonder lichaam het liefst. Dan kan ik vrij spelen en daar ben ik nogal van.

Nu draag ik twee zwaluwstaartjes en een dik verband. Het zal wel helen. De wond gaat vast niet roesten van wat pleisters en verband. 

Alleen je werk doen of een echte beroepskracht zijn? In de omgang met mensen met autisme, als hulpverlener (begeleider, coach, arts, verzorgende, opvoeder, …) kan het een wereld verschil maken.

Daarnaast zijn in er in de omgang met mensen (met autisme)…