#tercihler

Sevgili Seçilir Mi?

Alemlerin Efendisi Peygamberimiz sallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur:

"Kişi sevdiği ile beraberdir." Kulun ameli ve yaşantısı noksan olsa da kalbindeki sevgi, onu sevdiği kişilerle birlikte edecektir ahirette. Peki kulun akıbetini bu denli belirleyen, imandan sonraki en büyük nimet olan sevgi, doğuştan meşrep olarak mı gelir, yoksa kulun elinde midir? Elinde değilse yani akibetimize tesir edemiyorsak, bu dünya imtihanı adil midir?

Sevgi Bir Tercihtir

İnsanın kimleri seveceği kendi elindedir ama kimler gibi seveceği yaradılış meşrebinden gelir. Peki bu ne demek? Örneğin Hazreti Ebu Bekir ve Hazreti Ömer'i mi yoksa Ebu Cehil ve Ebu Leheb'i mi seveceğini kendi belirler. Eğer Hazreti Ebu Bekir ve Hazreti Ömer'i seçiyorsa, bu ikisinden hangisine yakınlık duyacağını, yaradılıştaki  meşrebi belirler.

Celalli, hareketli, sert mizaclıysa Hazreti Ömer'i daha çok sever ve Hazreti Ömer radıyallahu anh gibi sever Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellemi. Halim, yumuşak sakin meşrepli ise Hazreti Ebu Bekir'i daha çok sever ve Hazreti Ebu Bekir radıyallahu anh gibi sever. Eğer Ebu Cehil ve Ebu Leheb'i seçiyorsa, bu ikisinden hangisine yakınlık duyacağını da yaradılış mizacı belirler. Sert meşrepliyse Efendimiz sallallahu aleyhi ve selleme açıktan düşmanlık eder. Yumuşak meşrepliyse Ebu Leheb gibi gizli gizli, alttan alta iş çevirerek zarar vermeye çalışır.

Peki Hazreti Ebu Bekir radıyallahu anhı ya da Ebu Leheb'i mi, Hazreti Ömer radıyallahu anhı mı yada Ebu Cehil'i mi seveceğimizi nasıl seçeriz?

Hayallerimizin Yönü

Hepimiz hayaller kurarız, hayal başlı başına bir alemdir. Hayalimizde farklı konularda yükselmek isteriz. Bazı nesnelere, makamlara, özeliklere sahip olmayı düşünürüz. Hayalimizde bu güzel meziyetleri kimlere göstermek istiyorsak, o tarz insanları sevmeye başlarız. Kimler tarafından onaylanmak, kimler tarafından sevilmek, kimlere yaranmak istiyorsak, o tarz insanları sevmeye başlarız. Hayallerinde veliler ve salihlere yakın olmak isteyen, onlar tarafından onaylanmak isteyen kişi hayatta da onları sever. Aynı durum tersi için de geçerlidir. Yani kulun sevgili tercihi, hayalinde yatan kişiler tarafından sevilmeyi istemesine bağlıdır. Rabıta da bu sevilme hayali olan durumun amelidir.

Rabıtada kişi veliler tarafından sevilme hayali kurduğu için, rabıta yapa yapa o kişileri daha çok sevmeye başlar ve bir irtibat kurar. Kulun sevgili seçimindeki iktidarı, bu sevilme hayalinde geçer. Aynı durum karşı cinsler arasındaki gönül muhabbetinde de vardır. Kötülere yaranmak isteyen, iyilerle anlaşamaz, iyileri sevemez. Hayalimizde kimler tarafından sevilmek istiyorsak, hayatımızda da o kişileri severiz. Yani burada iktidarımız, sevgide değil hayalimizdedir.

Bir Gönülde iki Muhabbet Olur mu?

Bir kalpte iki zıt sevgi olur mu? Olur, lakin günün sonunda biri diğerini defeder. Örneğin bir müslüman düşünelim; ameli düzgün salihleri de seviyor, doğru yolu da biliyor ama zihninde gayri islami kişiler tarafından onaylanma ve sevilme hayali var. "Öyle bir müslüman olayım ki kafirler de beni sevsin öyle adil bir insan olayım ki zalimler de beni sevsin' diye düşünüyor. Oysa bu durum kişiyi günün sonunda çok büyük bir tehlikeye sürükler.

Kötüler tarafından sevilme arzusu; iyileri sevmemize engel olur. Bunun en büyük örneği Ebu Talip'tir. Yıllarca Efendimiz sallallahu aleyhi ve selleme hizmet etti ve korudu. Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemin doğru olduğuna ikna oldu ve O'nu sevdi. Ama hayalindeki, Mekkeli müşriklere karşı mahcup olma arzusu ve onlar tarafından onaylanma isteğinden ötürü müslüman olamadı. "Yeğenim Muhammed, senin doğru olduğunu biliyorum ama Mekkeliler arkamdan ölümden korktu da müslüman oldu, atalarının dinini bıraktı, demelerinden çekindiğim için müslüman olamıyorum. Demesi de bunun en açık ifadesidir.

İnsan, sevdiği kişinin kaderinden bir iz taşır gönlünde. Gün gelir yollar ayrı düşsede hakiki muhabbet sahiplerini yeniden bir araya getirir. Zira kişi, sevdiğiyle beraber yürür, onun derdiyle dertlenir, imtihanından nasip alır. İyileri sevenlerin kapısını bazen çile, bazen bela çalar. Fakat sevgiliden dolayı gelen her meşakkat, gönül ehli için ayrı bir kıymet taşır. Çünkü muhabbet bedel ister, sevgi ise sadakat ve ispat..

"Bazen bir karar vermem gerekir, doğru bir karar olup olmadığından emin olmam ama bir şekilde kendimi rahatlatmak için kendimi ikna ederim. Bu öyle bir karar değil."

Beni rahatsız etmeyen ama aynı zamanda “böyle olmamalı” gibi hissettiren bir yaşam içindeyim. Yalnızım. Bunu büyük ölçüde sorun etmiyorum. Çok çalışıyorum. Ayaklarım sızlarken ve ekseriyetle stresten midem bulanırken hiç şikayet etmiyorum. Benim kafayı taktığım başka konular var.

Yalnızım. Bunun sebebi muhtemelen zor biri oluşum. ama beni rahatsız etmeyen seçimlerim ve aslında memnun olduğum bir karakterim var. Olduğum kişiyi seviyorum. Bu narsistce bir yüceltme değil, sonuçlarını kabul ettiğim bir his.

Ben, sevdiğim birinden ayrıldım

Ben, sırf rahat bir hayatım olsun diye beni seven birine öylesine koşmadım.

Ben, sevdiğimden ayrılırken, aklımdan geçen annem gibi gözü yaşlı geceler ve geçkin bir yaşın verdiği çaresizliğe sahip olmak istemediğimdi. Ben, beni seven, bana dünyaları vereceğini söyleyen, belki de gerçekten dünyaları verebilecek birine koşmadım. Aklımdan geçen, benim de sevmem gerektiğiydi. Ben, bana sunulan rahatlık ve güveni, sevgiyle karşılamak istediğimden beklemeyi tercih ettim. Ve tüm bunlar bana yalnız bir hayat getirdi. ama pişman değilim.

Ben mutlu bir ilişki isterim. Çünkü mutlu bir anne olmak isterim.

Ben, diğer ailelere nazaran mutlu; ama yine de mutsuz bir ailede her sıkıntıdan bir parça göğüslemiş bir çocuğum. Büyürken zihnime, kalbime bir şeyler işlendi ve 25 yaşındaki Elvan bu şekilde kurmak istediği aile hakkında kararlar verdi.Çocukları, “anne ve babam keşke birlikte olmasalardı, daha mutlu olurlardı” diye bir kere bile geçirmeyecek aklından.

Ben karar verdim ki, kocamdan gizli ağlayıp gençliğim ziyan oldu diye düşünmeyeceğim. Ve bu kararların getirdiği bir sorumluluk var. Bu sorumluluk beni bir başıma bırakıyor. Birini gerçekten sevmek istiyorum, tüm hayatımı sarmadan önce.Oysa o kadar zamanı yok kimsenin. İnsanlar katlanabildikleri insanlarla aile kurmanın makul olduğunu düşünüyorlar.Ve birine katlanıp katlanamadığını kısa sürede anlarsın. Birini sevmekse zaman alır. O yüzden, ben birini sevmeyi beklerken birileri beni beklemeden  katlandığı hayatı seçerek yol alabilir.

Sevsem ve sevilsem de yetmiyor bazen.

Yüreğimin bir parçasını koparıp geride bıraktım. Sırf, aşkın ruhu kanser eden hastalıklı hücreleri kalbime bulaştı diye. Anlaşılmamak, ithamlar aasında benliğini yitirmek, sürekli haksız ve suçlu hissettirilirken kendini kanıtlamak için güçlü durmaya uğraşmak, artık sevdiğim insana yetememek. Eğer hayatımı sonu gelmeyen bir mutsuzluk ele geçirdiyse, bu sevgi beni büyütmeyi bırakmış, ömrümden yemeye başlamıştır. Çok yakında gömecektir beni. Öyleyse toprak altına umutlarımı gömmeden, veda ederim.

Çünkü ben mutlu olmayı isterim.

Ben; sevdam beni korusun, sevdam şefkatle yoğrulsun. Sevdam beni büyütsün, sevdam beni güldürsün. Bu zor hayatta, sevdam sığındığım limanım olsun isterim.

Bu istekler beni yalnız kılar.

Dedim ya, rahatsız olmuyorum bu yalnızlıktan. Çünkü saydığım bu nedenler doğru geliyor bana. Çektiğim her zorluğa rağmen geri dönmüyorum.

Kabus gördüğümde sarılacak kimsem olmamasından, evde günümün nasıl geçtiğini anlatacak kimsenin olmamasından derin bir burukluk duyuyorum. Hastayken tek başıma geçmesini beklemekten, sinemada tek kişilik bilet almaktan, eve erken geldiğimde sıkıldığım için tekrar çalışmaya başlamaktan memnun değilim. ama bu koşulları değiştireceksem, öyle bir değiştireceğim ki, yarım olmayacak hiçbir şey. Ben, yarım kalmaya tahammül etmeyeceğim.

İki kişilik bir mutsuzluk ve yarım kalma hikayesi, tek başına bir hayattan daha cazip gelmiyor hala.Bu burukluğa alıştım. en büyük korkumu yendim. Yalnızlığımla geçinmenin yollarını buldum.

“Böyle olmamalı” diyorum yine de, bir gün beni gerçekten tanıyacak ve olduğumgibi sevecek biriyle olacağım. Ben de o’nu çok seveceğim. Ne kadar zor bir insan olursamolayım. Katlanılmaz yönlerimi de sevip bensiz yaşlanmak istemediğine karar verecek biri yaşıyor bunu dünyada. anlattıklarımı önemsiz bulmak yerine beni dinleyecek. Yemek yaptığımda, kahvaltı hazırladığımda her lokmasına sevgimi katık ettiğimi bilecek. Yanında ağladığımda bilecek ki, ben başka kimsenin yanında böyle korunmasız kalmadım. Ben ondan başka kimsenin merhametine muhtaç olmadım. Ve neyi güzel görsem, ilk o’na anlatmak isteceğim. O’na göstermek, o’nunla gülmek, yaşamak, yaşlanmak.

Mutlu bir kadın olacağım ben. Hem de sadece gençken değil. Bir ömür.

Mutlu bir anne, mutlu bir tonton nine. Mutlu bir kadın. 

Eğer bunun bedeli yalnızlığı göğüslemekse, ben varım. Tek başıma ağlamaya, karalıktan ne kadar korkarsam korkayım atan sigortanın peşine tek başıma düşmeye, serumun bitmesini tek başıma beklemeye, ağır çantaları omuzlarım kızarana kadar taşıyıp bomboş eve girmeye. Ben hazırım. Dönüp dönüp değer mi diye soruyorum kendime. Ama bir kere bile boşuna olduğunu kendimi ikna edemedim. Her seferinde, olduğum kişiye kin gütmeden “peki” diyorum. “Haklısın.”

Gerçekten değerli ve mutlu bir ömre sahip olmak fedakarlık ister. Kendini garantiye almayı düşünmezsin. Zaman hesabı yapmaz, kimseyi cepte tutmaz, öylesine hikayeler yazmazsın. Bir yokuşun tepesinden aşağıya, frenleri patlamış bir kamyonla iner, önüne ne çıkacağını - yolculuğun ne kadar süreceğini bilmeden sadece yaşarsın.

Gün gelir bir yere toslayıp duracağını umarak.