#tavan

Bugün tavanımdan özür diledim. "Sana bakıp bakıp ağladım, tüm acımı sana gömdüm, her ağrımın resmini ve her intikam hayalimi sana çizdim. Özür dilerim," dedim. Yine sustu, hep yaptığı gibi..

Gecenin birinde mutlu olduğum kadar mı güldüğümü yoksa güldüğüm kadar mı mutlu olduğumu anlamaya çalıştım. Uzun uzun düşündüm tavanımla bakıştığım her saniye bir anlam kazandı, neticesinde anlatamadığım herşey basık tavanımda saklıydı. Işıkları kapatmış uzandığım yatağın gıcırtısından sokaktan hızla geçen araba sesine kadar her türlü sesi kısmıştım beynimde. Uzun zamandır yüzleşmekten çekindiğim kendimi, dinleme vaktiydi. İçimde ne çok şey birikmiş aslında. Küçücük bedenim, koyu kahve saçımın her bir teli, tombul kısa ellerim, öne çıkan dudaklarım, minik burnum, her bir ayrıntım taşımış bu yükü. Kaçarken kazandığım vakit yüzüme bir tokat gibi çarparken, tavanımla buluştu kapalı gözlerim. Bir "Nasılsın?" sorusunu işitmemiş kulaklarım annemin sesiyle açıldı. Yatıyor muyum?.. Sahiden ne yapıyorum ben(!)