goksujim

Çıkmaz ayın çarşambasında; mavi kuşun kanadında buluşur muyuz gerçekten? Nasıl beklerim seni, nasıl özlerim. Gözlerim kapalı yol alıyorum o kadar eminim ki yolumdan elalem kimmiş elli alem gelse yanlış gittiğime inandıramaz beni. Bu yolda sen ilerlemişsin belli kokun var; ileride ki ağaçta soluklanmışsın belli nefesin var; güneşe sırtını vermişsin belli gölgen var.

Gecenin birinde mutlu olduğum kadar mı güldüğümü yoksa güldüğüm kadar mı mutlu olduğumu anlamaya çalıştım. Uzun uzun düşündüm tavanımla bakıştığım her saniye bir anlam kazandı, neticesinde anlatamadığım herşey basık tavanımda saklıydı. Işıkları kapatmış uzandığım yatağın gıcırtısından sokaktan hızla geçen araba sesine kadar her türlü sesi kısmıştım beynimde. Uzun zamandır yüzleşmekten çekindiğim kendimi, dinleme vaktiydi. İçimde ne çok şey birikmiş aslında. Küçücük bedenim, koyu kahve saçımın her bir teli, tombul kısa ellerim, öne çıkan dudaklarım, minik burnum, her bir ayrıntım taşımış bu yükü. Kaçarken kazandığım vakit yüzüme bir tokat gibi çarparken, tavanımla buluştu kapalı gözlerim. Bir "Nasılsın?" sorusunu işitmemiş kulaklarım annemin sesiyle açıldı. Yatıyor muyum?.. Sahiden ne yapıyorum ben(!)

Kafamın içindeki seni yazmak, çizmek, söylemek; bir çiçek gibi büyütmek; seni kalbim olduğun için sevmek istiyorum. Fotoğrafına her baktığımda yanına beni çiziyorum, söylediğin her kelimenin yanına adımı ekliyorum, mutlu olduğun her anı kalbime yazıyorum. Aklımdan çıkmayan bir seni, bir sensizliği kimseler görmesin diye; senin için atan kalbimi kimse duymasın diye üstünü bulutlarla kapadım. Şimdi sen yağmur oldun üzerime yağıyorsun.

Biri var çok yakın ama uzak dokunamıyorum kalbine izin vermiyor. Oysa çok sevdim onu içime çekemediğim kokusunu hayal ettim bulutlarla kapattım kimse görmesin diye. Kavuşamadığım biriyle vedalaşıyorum. Sen güzel birisin azıcık görsen içimdeki seni. Bir çocuk kokusunda, bir serçenin kanadında, bir annenin merhametinde, kendi kalbimde aradım seni. Seninle sensiz yapamıyorum...

Geçtiğimiz günlerin birinde annemin canı sıkkınken keyiflenmesi adına bir kitap hediye etmiştim. İlk başlarda okuduğu için aşırı sevinirken sonrasında ona kitap hediye ettiğimi unutacak kadar az görüyordum elinde. Yatağına uzanmış dikkatli bir şekilde telefonuyla ilgilenirken komodinin üzerinde duran kitabı farkettim. Usulca elimi uzatıp kitabı aldım sayfalarını karıştırdım 500 küsur sayfa sahip olan kitabı neredeyse yarılamıştı. Kitabın kapağına bakmak istememle üzerine yapışkan biri sıvı bulaşmış haldeydi benden gelmediği kesindi, nerden bulaşmıştı ki? Daha aklımdaki soruları susturmadan annemden cevap beklemeye başladım neyin nesiydi bu? Benim öve öve bitiremediğim keyiflen diye hediye ettiğim kitabın üzerindeki sıvı beni çok büyük bir hayal kırıklığına uğratmıştı. Annem, yavrularına toz konduramayan bizi tanrının emaneti gibi sevip sayarken küçücük ellerimle ona hediye edip emanet ettiğim kitabın o kapağındaki sıvı canımı çok yakmıştı. Anneme canım pahasına güvenirken küçücük bir olayda beni hayal kırıklığına uğrattı. Bu durumu telafi edeceğini düşünüyorum, daha dikkatli olmasını diliyor ve onu çok seviyorum... Kitaplarınızı sevin bu dijital ortamdan o sarı sayfaları, karton kapakları, kitap ayracının ayırdığı kaldığınız yeri çok sevin ve koruyun telefonunuzun sayfaları yok.