#solmak

Aslında çok fazla ipucu vardı... Çok fazla kanıt vardı... Ama siz hiçbirini görmediniz, ne demek istediğimi anlamadınız... Beni fark etmediniz. Ben hep kendi içimde kurtarılmayı bekledim ve soldum... Kendi içimde soldum.

Her arayışında gülümsemem vardı, bu sefer ki araman da yüzüm soldu...

Zamanın akışında, yaşamın renkleri yavaşça solup griye döner; neşenin yerini sessiz bir hüzün, hevesin yerini derin bir boşluk alır. Bu değişim, ruhumuzun mevsimler gibi dönüşümüdür; her çiçeğin soluşu, ardında yeni tohumlar bırakır, belki de yaşama hevesinin yeniden filizleneceği topraklar için.

Kalbimde üzüntüye yer kalmadı, mutluluklar sunacağım ruhuma. Kimsenin kalbimdeki çiçekleri soldurmasına izin vermeyeceğim.

Solmaya başlıyorsun zamanla. Hayatın acımasızlığı arttıkça benimde yapraklarım dökülüyor tek tek. Sahi ne zaman bitecekti bu dava bu acı ne zaman son bulacaktı? Her şeyin en iyisini isterken nasıl olur da hep en kötüsüne denk gelirsin? Hani vazgeçtiğin yerde başlardı her şey? Şimdilerde vazgeçtiğim yerde bitiyorum ben.

Gitme diyorum sana, gitme. Buralardan gitme, buralar gitsin sen gitme. Gitmek çözecekse biri gidecekse buralar gitsin, sen gitme. Ne güzel güldün, solmuyordun. Çiçekler sevildikçe büyür. Eğer gidersen çiçeklerin benimle ölür. Çok su verilince ölür ya çiçekler, çok ağlarım çürür gözlerim, gidersen eğer.