𝓢𝓾 𝓟𝓮𝓻𝓲𝓼𝓲 ★

Yaşama sevincimi bir şehirde bıraktığımı düşündüm hep. İstemediğim halde o şehri terk etmiştim çünkü. Sonra zaman geçti hatta yıllar, ben yine o şehre döndüm. Ama fark ettim ki ben o şehirde yaşama sevincimi kaybetmişim zaten. Sorun oradan gitmek değilmişte orada yaşananlarmış. Geçtiğim her sokakta içimdeki burukluğu hissettim ve yaşama sevincimi sonrasında bir daha da bulamadım, bir daha da bulamayacağım gibi...

Ağır adımlarım, sanki yere vuran asi yağmur damlaları gibi. Sert ve dağılmaya mecbur.. Bir de solan çiçekler var içimde, kalbimin en derinliklerinde. Sanki suya muhtaç ama isteksiz, zamansız solan...

Biliyorum, üzgünüm. Hayatım tersine akıyor ve canım yanıyor. Ama hayat bu diyip devam ediyorum işte.. Bu hayat benim de, yaşamaya müsade etmeyenler var işte.

Bir hayatın peşinden sürükleniyoruz. Amaç ne, nereye gidiyoruz? Bunun sonunda bizi neler bekliyor bilemeden yürüyoruz işte.. Son zamanlarda alanım daraldı nefes almak için açacak bir pencerem bile yok. Kuş sesleri de kesilmişti zaten. Sanırım bu son, hissediyorum.

Hayat geçip gidiyor. Bir loş ışığın altında ömür çürütüyorum. Balbim kırık, hayatım yarım. Kulaklarımda sevapsız sorular çalıyor, "Ne sen baktın ardına ne ben,hep ayrı yollarda yürüdük" diyor ben tam da orada kalakalıyorum.. Hayatım bir rüya gibi silik ve buğulu. Son günlerde ben ben değilim,kendimi çok özlüyorum. Gözlerimdeki ışığı kaybettim şimdi hiç bir ışık aydınlatamıyor günümü...

Ellerin yara bere içinde ama hala kazmaya devam ediyorsun hayatı..

Sadece mutlu olmak istemiştim. Ne bir sevgi ne de fazlaca duyguda gözüm yoktu aslında. Ama her ne olduysa mutlu olmayı beklerken daha da mutsuz oldum. Doldum da taşamadım, sustum da bağıramadım. Ne acıdır ki insan ses çıkarmak istediği yerde susmak zorunda kalıyor. Bu bağırış belki de bir ses değildi,kimse görmedi.

Şimdilerde yazmayı unuttum, ne bir yazı ne bir söz çıkmıyor dilimden. Eksildim belki de bittim.. Ben benliğimi unutmuşum. Kaybetmişim kendimi. Çok yazık...

iyi ki bitti.