Dün en yakın arkadaşımı, çok sevdiğim kuşumu kaybettim. İçimde öyle bir boşluk var ki, gözlerim hala onu arıyor, evdeki boşluğu çok net hissediliyor.
Kalbim daha önce hiç bu kadar yanmamıştı.
Kanatlarında ki sıkıntıdan dolayı uçamıyordu, belki de bu yüzden daha yakındı bize, daha sıcaktı. Dilediğiniz kadar öpebilir, çenesini sevebilirdiniz. Bizi özlediğinde kafesinden atardı kendini, atlayıp gelirdi yanımıza. Bazen heyecanlı heyecanlı, gülerek konuşurduk diğer odalarda hemen gelirdi, yanımızda olmak isterdi. Ders çalışırken sürekli dikkatimi çekmeye çalışır, kafesinin üzerine çıkarak bağırır, onu gidip öpene, biraz sevene kadar susmazdı.
Ölmeden öncede yanıma geldi, zaten hastaydı iki aydır, halsizdi. Ona rağmen attı kendini kafesten ve yanıma geldi. Son kez olduğunu bilmeden kucağıma alıp öptüm doyasıya, sevdim, sarıldım. Dinlenmesi için geri kafesine götürdüm. Belki de hayatım boyunca en büyük pişmanlıklarımdan biri olucak bu. Keşke daha fazla zaman geçirseydim, biraz daha sevseydim. Dayandı, kardeşimde eve geldi onu da gördü, ona da kendini sevdirdi ve birkaç dakika sonra gitti hayatımızdan...
Kalbimin en büyük bölümde sen varsın benim minik kuşum, sen ömrümün her gününde aklımın bir kenarında kalacaksın en güzel anılarınla. Her zaman benim ikinci kardeşim olacaksın. Senin sevgini her zaman kalbimde yaşatmaya devam edeceğimden emin olabilirsin.
snowghoul
germansingergirl
2087
stormborns
amandla
vaporwave
