#reflectiveprose

May mga tao sa paligid mo na tinatawag ang sarili nilang kaibigan. Pero kapag tinitingnan mo sa liwanag, parang ibang mundo ang kanilang tinitirhan. May ngiti, may tawanan, pero may tinik sa bawat salita at kilos. Ito ang mga klaseng kaibigan na mararanasan mo sa buhay, bawat isa may pangalan, bawat isa may bakas sa sugat mo

Maamong Gago “Ang galing mo pala kapag gusto mo.” Papuri lang sa anyo, pero may parinig na sermon. Babatiin ka habang dinudurog ng marahan. Lason sa anyo ng compliment. Hirap magpasalamat kapag ramdam mong insulto ang laman ng regalo. Halimbawa: Umupo ka sa tabi niya sa kape. “Ang galing mo pala kapag gusto mo,” sabi niya habang hinahawakan ang tasa mo. Ramdam mo ang init ng kape, at kasabay nito, yung malamig na pangungutya na nakasilid sa bawat salita.

Kupal Lagi silang may kwento, reklamo, lungkot. Ikaw ang basurahan ng lahat ng hindi nila kayang saluhin. Pagkatapos, “thank you ha, gumaan pakiramdam ko.” Oo, kasi sa’yo nila binuhos lahat. At pag ikaw naman ang pagod, tahimik silang nagla-log out. Halimbawa: Nakarating ka sa kanila pagkatapos ng mahabang araw, at binuhos nila lahat ng drama nila. Kapag ikaw naman ang nanghingi ng oras, biglang busy, parang invisible ka sa screen.

Multo Laging “we should hang out” pero kapag kailangan mo sila, biglang busy. Pag may drama, nawawala. Pero pag may beach photo ka, ayun, parang nagbalik sa mundo ng mga buhay. “Catch up tayo soon.” Soon. Yung salitang laging maganda pakinggan pero hindi dumarating. Halimbawa: Nag-send ka ng text sa oras ng emergency, “Tara, kailangan kita.” Read lang. Pero nung nag-post ka ng picture sa beach, bigla siyang nag-react, parang nagbabalik sa mundo ng mga buhay.

Barbero Ayaw daw ng gulo pero laging may kwento. “I mean, ayoko mag-name drop, pero…” Pagkatapos ng pero, sunog na reputasyon mo. Pag nagalit ka, sila pa ang mabait. “Grabe, di ko naman sinasadya.” Ganyan ang mga pyromaniac: takot sa apoy, pero lagi silang may posporo. Halimbawa: Sa kwento sa inuman, nabanggit niya yung isang pagkakamali mo sa harap ng iba, habang tawa-tawa. Ramdam mo yung init ng usok sa paligid mo, kahit wala ka sa spotlight.

Palabati Pero Walang Alaala “Kamusta ka na?” Pero hindi nila kayang makinig sa sagot. Gusto lang nilang marinig ang boses nila sa ibabaw ng ingay mo. May mga tanong na hindi talaga gustong marinig ang totoo. Halimbawa: “Kamusta ka na?” tanong niya sa chat. Sagot mo: “Ayos lang, medyo busy.” Wala man lang follow-up, agad na bumalik sa kanilang sariling kwento.

Tagapayo ng mga Pagdududa “Sure ka ba d’yan? Baka masaktan ka ulit.” Concern daw, pero sa tono, may halong “ayan ka na namang tanga.” Marunong magpanggap na nag-aalala, pero sa totoo lang, natatakot lang silang maunahan mo gumaling. Halimbawa: Habang nagdadalawang-isip ka sa bagong opportunity, kinakausap ka niya: “Baka masaktan ka ulit, wag ka muna.” Ramdam mo ang proteksyon, pero may patak ng pangungutya sa dulo.

Komedyante Tahimik kapag kayong dalawa lang, pero pag may audience — boom. Biglang may spotlight, tapos ikaw ang punchline. Lahat tumatawa, ikaw lang ang tahimik. Pag nasaktan ka, “grabe, joke lang.” Ang sakit daw maliit lang. Pero bakit parang laging sa parehong sugat tumatama? Halimbawa: Sa party, nagkwento siya ng storya nyo niyo dati, pero binalot sa biro. Lahat natawa, ikaw lang ang tumahimik, ramdam mo ang init ng katahimikan mo sa gitna ng tawa.

Clone Bigla na lang pareho kayo ng suot, ng caption, ng panaginip. Kala mo coincidence, pero parang ninanakawan ka ng pagkatao mo nang paunti-unti. Hindi dahil idol ka nila. Gusto lang nilang maging ikaw — kasi pag sila lang, wala silang laman. Halimbawa: Nagpost ka ng mood board ng iyong visual style. Kinabukasan, pareho na rin ang aesthetic niya, parang sinasalo ang originality mo.

The KJ’s “Congrats!” pero may diin sa “sana all.” Sabay tawa na hindi umaabot sa mata. Hindi ka pa man natatapos magpasalamat, parang gusto ka na nilang mapagod. Hindi umaalis, naghihintay lang ng tamang oras para ipaalala na hindi ka dapat masyadong masaya. Halimbawa: Na-promote ka sa trabaho. Pagbati niya: “Congrats, sana all.” Ramdam mo ang kaunting kirot sa tono, parang may kasamang kondisyon.

Mapagbilang “Naalala mo noong tinulungan kita?” Araw-araw mong pinaaalala. Ang tulong na may resibo, hindi kabutihan — negosyo. At sa huli, ikaw pa ang utang na loob. Halimbawa: Nagpadala ka ng report sa deadline niya, tapos kinakausap ka niya sa chat: “Uy, remember nung ginawa mo yung report last week? Ang galing mo talaga… eh sana next time mas mabilis ka na rin.” Ramdam mo yung pasanin, parang may interest fee sa kabutihan mo.

Politiko Ang kaibigan mo na parang politiko, nandyan lang kapag may kailangan. Tulad ng isang Politiko sa tuwing halalan. Halimbawa: Nandiyan siya lang kapag may event na kailangan ang connection mo. Pag nakatulong ka, biglang friendly; kapag wala, di mo na siya maabutan.

Anino Nawawala kapag madilim ang sitwasyon. Kapag kailangan mo sila, biglang nagiging busy, biglang di mo maabot. Halimbawa: May emergency ka, nag-text ka sa kanya. Read lang, wala ring sagot. Kinabukasan, normal na ang usapan, parang wala lang nangyari.

Beterano Palaging inuuna ang sarili at ginagamit ang buhay mo para ipakita ang sarili nila. Ang tagumpay mo, parang sahog sa kanilang palabas. Halimbawa: Ibinahagi mo ang iyong bagong achievement. Agad niyang ikinuwento ang sarili niyang karanasan, at ikaw lang ang background sa kwento.

Makapili Laging ikaw ang sisihin. Kapag may gulo, hindi sila nagrereklamo, hindi sila responsable. Ikaw ang target. Halimbawa: Nagkaroon ng misunderstanding sa grupo. Lahat ng tanong at galit ay nakatuon sa’yo, habang siya tahimik, walang kasalanan sa kanilang paningin.

Tsismosa Kung may balita tungkol sa iba, sila ang unang kumukulong detalye. Siguradong pinag-uusapan din ang buhay mo sa likod mo. Halimbawa: May nagkwento tungkol sa’yo sa social media. Kinabukasan, siya ang unang nag-comment: “Alam mo ba, si Black?” Ramdam mo na may palihim na bintana sa likod mo.

Parasite Laging humihingi ng oras, effort, at attention. Pero hindi nagbibigay pabalik. Relasyon nila parang utang na hindi mo binabayaran. Halimbawa: Lagi siyang nagpapahiram ng oras mo sa problema niya. Kapag ikaw naman ang nanghingi, biglang may excuse, lagi kang nagiging secondary.

Negosyante Mabuti lang kausap kapag may kapalit. Kapag wala kang maibigay, wala rin sila. Halimbawa: Nag-offer ka ng tulong o resources, biglang super friendly. Kapag wala kang maibigay, nagiging distant.

Most Promising Paulit-ulit na hindi tumutupad sa pangako. Hindi mo alam kung aasahan mo ba sila o hindi. Pagdating sa oras na kailangan mo, wala sila. Halimbawa: “Tara, tulungan mo ako sa project bukas ha?” sabi nila. Kinabukasan, wala. Text mo, di sinasagot. Tumawag ka, busy raw. Natutunan mo lang mag-adjust mag-isa.

Chameleon Iba ang mukha sa harap ng iba. Hindi consistent ang asal. Hindi mo sila kilala, at hindi rin nila kilala ang sarili. Halimbawa: Sa harap ng grupo, friendly at charming. Sa’yo, may ibang tono, ibang approach. Kahit sino ang kasama, iba ang hitsura niya.

Dictator Mahilig mang-utos. Ang pagiging kaibigan nila, parang checklist lang. Hindi mo ginawa ang gusto nila, nagiging malamig sila. Halimbawa: Sinabi mo na may iba kang plano. Agad siyang nagpakita ng disappointment, para bang may violation ka sa kanilang sistema.

Loaner Mahilig mangutang. Lagi kang pinagpapahiram at parang obligasyon mo ang magbigay. Kapag panahon na bayaran, biglang naglaho. Halimbawa: Hiniram ang bagong libro mo. Sinabi na babalik niya agad. Pagkatapos ng linggo, wala pa rin. Tumawag ka, di na maabutan.

Syempre hindi lang ito natatapos sa bente-uno. Ikaw nalang ang magsabi kung sino ang sino. I-comment mo lang kung trip mo.

Minsan dahil naging kaibigan ka nila, mapapaisip ka at masasabing, “Kilala ko yun, hindi naman siya ganun.” Tama naman, kilala mo siya. Pero baka kilala mo lang, pero kahit kailan hindi mo siya naging kabisado. --///--

Ang tanga tanga ko. Bakit?

Ito yung klase ng tanong na hindi naghahanap ng sagot kundi pag amin lang sa sarili.

Pinili kong maghintay kahit alam kong hindi darating.

Naniwala ako sa mga salitang hindi sinabi.

Umasa ako sa taong sanay umatras.

Tinanggap ko ang konting effort na tinawag kong malaking bagay.

Nagbigay ako ng sobra kahit kulang na ako.

Pinilit kong mahalin yung taong hindi handa.

Ginamit ko ang humor para takpan yung sakit sa puso.

Hinayaan kong paulit-ulit akong masaktan.

Tinawag kong loyalty ang paulit-ulit na pagkakamali.

Nag-expect ako sa taong hindi marunong magbalik.

Naghintay ako sa text na alam kong hindi darating.

Tinanggap ko yung crumbs na parang kumpletong pagkain.

Nagpatawad ako kahit hindi ko na dapat.

Pinili kong manatili kahit familiar sa sakit.

Hinayaan kong mawala ang sarili ko sa relasyon.

Naniwala ako sa potential kaysa sa actual.

Pinilit kong baguhin ang taong hindi ko dapat baguhin.

Hinintay ko ang reply kahit alam kong hindi na darating.

Tinawag kong chance ang paulit-ulit na opportunity na mali na.

Nag invest ako sa taong hindi invested sa akin.

Nag-overthink ako sa simpleng desisyon.

Pinili kong huwag makinig sa gut feeling ko.

Naniwala ako na mas madali magmahal kaysa mag-heal.

Hinayaan kong maubos ang sarili ko para sa iba.

Pinilit kong maging okay kahit hindi ako okay.

Tinawag kong patience ang paulit-ulit na pagod sa sarili.

Naniwala ako na kailangan kong itama ang lahat kahit hindi sa akin.

Pinili kong mag-adjust sa gulo kahit wala akong kasalanan.

Nag-joke ako para itago ang lungkot.

Hinayaan kong masanay ako sa bare minimum.

Nag-settle ako sa less kahit gusto ko ng higit.

Naniwala ako na normal lang yung kulang sa sarili ko.

Pinilit kong lumaban sa bagay na hindi ko kontrolado.

Hinayaan kong ma-overwhelm sa stress na puwede namang iwasan.

Tinawag kong courage ang pagiging needy sa tamang tao.

Naniwala ako sa sarili ko kahit hindi ako naniniwala.

Pinilit kong magpakita ng lakas kahit natatakot ako.

Hinayaan kong ma-pressure sa expectations ng sarili.

Pinili kong umasa sa pagbabago ng sarili ko.

Naniwala ako na kailangan kong tiisin ang sakit para matuto.

Nagtrabaho ako beyond limit kahit exhausted na.

Pinilit kong tapusin ang project kahit walang appreciation.

Hinintay ko ang approval kahit obvious na tama na.

Tinawag kong professionalism ang overtime na puwede namang i-decline.

Hinayaan kong akuin ang mistake ng iba.

Pinilit kong maging polite sa toxic coworker.

Naniwala ako na kaya kong ayusin ang chaos ng team.

Hinayaan kong maging mediator sa gulo sa trabaho.

Pinilit kong mag-explain sa taong ayaw umintindi.

Naniwala ako na kailangang maayos ko ang mali kahit hindi ko kasalanan.

Tinanggap ko yung workload na sobra sa kaya ko.

Pinilit kong i-prioritize ang needs ng boss kaysa sarili ko.

Hinayaan kong ma-delay ang sariling break para sa team.

Naniwala ako na dapat ko silang tulungan kahit puwede na silang humingi sa iba.

Pinilit kong tapusin ang task na paulit-ulit lang.

Hinayaan kong mawala ang oras para sa sarili ko.

Tinawag kong sacrifice ang pagiging burnt out.

Pinilit kong mag-improve kahit walang feedback.

Naniwala ako sa maliit na acknowledgment na hindi worth it.

Hinayaan kong ma-stress sa unnecessary na bagay.

Tinanggap ko ang unwanted advice kahit ayoko.

Hinayaan kong ma-pressure sa expectations ng pamilya.

Pinilit kong makisama sa toxic na kaibigan.

Tinawag kong compromise ang paulit-ulit na effort sa harmony.

Naniwala ako na kailangan kong mag-adjust sa lahat.

Hinayaan kong mapahiya sa group kahit mali sila.

Pinilit kong makinig sa hindi ko gusto.

Naniwala ako sa social norms kahit nakakasakit.

Hinayaan kong mawala ang sarili ko sa grupo.

Pinilit kong maging mediator sa family drama.

Naniwala ako sa mga expectations ng society.

Hinayaan kong i-ignore ang sarili ko para sa crowd.

Pinilit kong sumunod sa plan kahit gusto ko mag-stand out.

Naniwala ako sa small talk kahit boring.

Hinayaan kong mabitin sa conversation.

Pinilit kong tapusin ang event kahit uncomfortable.

Naniwala ako na dapat laging maging polite sa lahat.

Hinayaan kong mawala ang sariling opinion sa group.

Pinilit kong ngumiti kahit ayaw.

Naniwala ako na dapat laging mag-adjust sa iba.

Pinili kong maghintay sa traffic kahit late na.

Hinayaan kong ma-frustrate sa slow internet.

Pinilit kong tapusin ang long queue sa grocery.

Naniwala ako na dapat ayusin ko yung minor mistake kahit maliit.

Hinayaan kong ma-late sa meeting kahit puwede agad.

Pinilit kong tapusin yung tedious na task sa bahay.

Naniwala ako sa simpleng effort na hindi worth it.

Hinayaan kong ma-delay ang sarili ko sa unnecessary na bagay.

Pinilit kong umayos sa lugar na hindi komportable.

Naniwala ako sa advice na walang sense.

Hinayaan kong ma-stress sa minor inconvenience.

Pinilit kong sundin ang rules kahit absurd.

Naniwala ako sa small gesture na hindi meaningful.

Hinayaan kong mapahiya sa public kahit hindi ko kasalanan.

Pinilit kong makisama sa awkward na situation.

Naniwala ako sa hype ng ibang tao kahit hindi ko gusto.

Hinayaan kong ma-overthink sa minor na bagay.

Pinilit kong mag-adjust sa weather, sa noise, sa discomfort.

Naniwala ako sa unnecessary na worry.

Hinayaan kong maging tanga sa sarili ko kahit alam kong mali na.'

Sulat lang ako ng sulat kahit alam kong wala namang nagbabasa bukod sa sarili ko.

May mga tao kang nakilala sa isang bahagi lang ng buhay mo. Sandali lang, pero sapat para may bakas sila sa isip mo. May tawanan, may kwento, konting tampuhan, konting pagkakaintindihan.

May mga nakausap ka sa Tumblr o sa dating site, kahit type niyo lang ang isa’t isa at hindi nagkapalagayan. Siguro hindi kayo nakatadhana sa isa’t isa. May mga nakilala ka dahil pareho kayo ng trip, hilig, o libangan, pero magkalayo ang mundo niyo. May mga nakilala ka dahil pinagbentahan mo siya ng gamit, o ikaw naman ang bumili. May mga naging katrabaho ka, pero nauna siyang nag-resign. May mga naging klasmeyt ka sa isang subject, at pagkatapos niyo lang magtapos, nawala rin siya sa kwento mo.

May mga nakilala mo sa isang event o meetup, exhibit, concert, community gathering, pero hindi kayo naging close. May mga nakilala mo sa online forum o group chat tungkol sa hilig niyo, pero lumipas ang panahon at nag-iba ang priorities. May mga nakilala mo dahil kaibigan niya ang kaibigan mo, o kaibigan niya ng kaibigan mo, small talk lang pero may kwento. May mga nakilala mo sa short project o collaboration, pero pagkatapos ng deadline, nawala rin. May mga nakilala mo sa klase o seminar, sandali lang pero may alaala. May mga nakilala mo sa mga lugar na madalas mong puntahan, cafe, bookstore, library, ngunit hindi nagtagal ang interaction. May mga nakilala mo sa fandom o hilig na pareho niyo, pero hindi na naipagpatuloy ang conversation. May mga nakilala mo sa travel o trip, train, bus, plane, sandali lang pero may kwento kayong napag-usapan. May mga nakilala mo sa social media sa pamamagitan ng mutual friend, pero hindi niyo na na-develop ang connection.

Ngayon, iniisip mo minsan: kamusta na kaya sila? Siguro may ilan na abala sa trabaho o sa school, pero naiisip pa rin ang mga kwento niyo na dati. Siguro may natututo ng bagong bagay, naglalakbay sa lugar na pinangarap, o tahimik lang sa mundo na may sariling paraan ng pag-alala sa nakaraan. May ilan na nakahanap ng bagong gawi, bagong libangan, bagong mundo na hindi mo na bahagi. At may ilan rin na natuto sa mga sandaling iyon, mga kwento, tampuhan, at tawanan, at dala niya iyon sa mga desisyon niya ngayon.

Lahat ng sandaling iyon, parang dumarating lang at dumadaan. May pakiramdam, may kwento, pero nagiging memorya na lang.

Kaya kung umabot ka sa bahaging ito dahil hindi ka tinamad basahin ang gawa ko, puwede mo akong kamustahin. Malay mo, baka nag-usap na tayo dati. Siguro isa sa atin ang hindi nag-reply kaya naputol ang ugnayan. Pero wag ka mag-alala, kapag nag-mensahe ka ng "Kamusta?", hindi kita sasagutin ng "Ayos lang, ikaw ba?" kundi ikukwento ko pa kung kamusta na ako talaga.