#pskoloji

çok yorgunum ve bu başka bir şeye dönüşmesin, başka bir şey sanmayayım, başka şeylere yormayayım diye korkuyorum. çoğu zaman hislerimizin asıl kaynağını bulamadan birilerini bazen de kendimizi suçlayarak yalan yanlış inançlarla, tepkilerle ya da en çok bize işleyen sinsi bir zehirle devam ediyoruz yaşamaya. böyle olmasına müsaade etmemek için tıkamalı her deliği. önce dinlenmeli. dinlendikten sonra tekrar düşünmeli: gerçekten üzgün müyüm, üzgün müydüm yoksa sadece bedensel bir bitkinlik miydi hem zihnimi hem kalbimi bulandıran?

insandan mı yorgunum işten mi geçmişten mi? hayatımın aynı olmasından mı yoksa eskiye benzememesinden mi yorgunum? neden yorgunum: alışkanlıklarımı kaybettiğim için mi yoksa yeni alışkanlık edinmek istemediğim için mi? içinden kaçamayacağım minik sorumluluk hapishanemdeki hücrelerin birinden çıkıp diğerine girerek neyi ispatlamaya çalışıyorum? neden ölmek zor gelmiyor, neden kayıplar cız ettirmiyor içimi? bu kadar yorgunluğu hangi anıdan satın aldım, hangi sözleri unutmadım, hangi his bu kadar ağır geldi de belimi büktü? kim kırdı kendime dair umudumu, kimin sözüne aldandım, kim yarı yolda bıraktı beni, kimi yarı yolda bırakmak zorunda kaldım?

Göz ardı edilmek belki de yaşayabileceğimiz en rahatsız edici durumlardan biridir. Dışlanmış, küçümsenmiş veya dikkate alınmamış hissetmek hoş bir duygu değildir.

Pek çok insan bunu nasıl davranacağını bilmemenin yanı sıra acı içinde yaşıyor. Bu nedenle, gerekli Olanlarla yüzleşmenize, öz saygınızı korumanıza ve başkalarıyla ilişkilerinizi güçlendirmenize olanak tanıyan araçlara sahip olun.