#pisanko

Siema Kaktusku. Przychodzę z kolejną historią. Wyobraź sobie budzę się rano. Jest sobota. Sobotę zawsze spędzam w otchłani. Znaczy się Hadesie. Schodzę tam na luziku.

-Siema Hades. Witaj Persefono. -przywitałam się z gospodarzami w miarę grzecznie. Nagle do pokoju weszła wkurzona jak nigdy Hel.

-Hades nie mieszaj mi w papierach. W innym przypadku skończysz smakując głód w swojej dupie.-powiedziała bogini straconych. Nic się nie zmieniła od tygodnia. Nic a nic. Jedną zmianą był segregator w lewej ręce. Czułam jak mój żołądek się ściska ze stresu. Niby nie byłam główną przyczyną, ale czułam się źle z tym, że jest zła. Tyle w swym życiu przeżyła przykrości.

Spojrzałam się na Hadesa. On autentycznie się bał tej niewysokiej kobiety. Jego mina wyrażała strach i... No właśnie co? Wydawało sie, że dumę. W końcu bądź, co bądź Hel jest jego wychowanką. Szybko uczucie stresu mnie opuściło. Poczułam zapach pierniczków. Moich ulubionych ciasteczek.

Zostawiłam Mistrza i Helcie samym sobie. Udałam się już trochę weselsza do Kory. Usiadłam na pięknym, marmurowym, czystym jak łza blacie.

-Będę mogła trochę wziąć?-zapytałem z nadzieją w głosie. Miałam nadzieję, że nie użyła granatu do produkcji.

-Pewnie, że tak Lilith.-stwirdziła Kora poprawiając włosy. Nie wyglądała na żonę Hadesa, a raczej jego córkę. Zastanawiała mnie ich relacja. Nie mogłam od tak ich spytać. Dlaczego? Bo to niegrzeczne. Wszystkie pytania wolę rozwiązywać sama.

Czarne, eleganckie buty wysokiego mężczyzny zagłębialy się nieco w mokrawy grunt, po jakim szedł. Obserwował kobietę tuptającą przed sobą - była niska, ale wydawała się wprawiona w poruszaniu się po takich bagnach.

Jak ktokolwiek mógłby tu mieszkać? — zadał sobie pytanie, widząc niewielki domek, otoczony masywnym, choć drewnianym płotem. Chociaż budyneczek nie znajdował się centralnie na mokradłach - raczej tuż obok nich, niemalże przylegając do lokalnego kościoła.

— Czy to tu? — zapytał, gdy zbliżyli się do domku. Kobieta skinęła głową i otworzyła bramkę. — Wie pani, dalej nie wiem, czemu tu jestem.

— Mówiłam, że musisz poznać kogoś ważnego. — Jej głos brzmiał dość uparcie. Mężczyzna natychmiast stracił ochotę na jakąkolwiek dyskusję, pomimo tego, że niekoniecznie chciał tu być. — Mam nadzieję, że się polubicie.

Wątpię, że polubiłbym się z kimkolwiek mieszkającym w takim miejscu. — Myśl sama uformowała się w jego głowie, podczas gdy drzwi zaskrzypiały i stanęła w nich kolejna postać.

Był to mężczyzna średniego wzrostu, miał może z metr siedemdziesiąt, wyglądający na trochę zbyt chudego jak na taką wysokość. W oczy rzucały się jego blizny - dwie szramy od ostrza miecza, ciągnące się po nosie i sięgające do kącika lewego oka; rozcięcie na szyi, które wyglądało na głębokie, ale nie mogło takie być, prawda?; i w końcu największa z widocznych ran - kikut zamiast lewej nogi, chociaż nieco zasłaniany drewnianą nogą. 

— Witaj, Aslinnie — przywitała go kobieta. Postać w drzwiach skinęła głową.

— Miło cię widzieć, Kasjopejo. Kimże jest ten młody dżentelmen, który przybył tu z tobą?

Mężczyzna wzdrygnął się, czując na sobie spojrzenie brązowych oczu Aslinna. Nie było to jednak wzdrygnięcie odrazy czy strachu, raczej... swoistego zachwytu, może trochę zaskoczenia. Coś było w nich pięknego, w odróżnieniu od poranionej twarzy.

— Sierżant Caes, ale sądząc po jego talencie, wkrótce jego ranga się podwyższy.

Mężczyzna spłonął rumieńcem, słysząc pochwałę od członkini rodu królewskiego. Aslinn obrzucił go badawczym spojrzeniem, tym razem czujniejszym i bardziej zaciekawionym, niż poprzednio.

— Nazywam się Erelah, proszę pana. Erel.

Aslinn odgarnął ciemne włosy z twarzy.

— Miło poznać. Podejrzewam, Kasjopejo, iż przyprowadziłaś go, by...

Nie pozwoliła mu skończyć.

— Chciałabym, by znał prawdę, tak.

Poraniony mężczyzna pokiwał kilka razy głową.

— Wygląda, jakby był tego wart. Wejdźcie.

Wnętrze domku było stosunkowo skromne - przynajmniej w porównaniu z zamkowymi komnatami, do których przyzwyczaił się Erelah. Stół z pięcioma miejscami stał tuż przy oknie, obok o ścianę opierała się kanapa, przed którą widać było małą ladę. Bliżej wejścia rozciągał się aneks kuchenny - piecyk, długi blat i lodówka. Naprzeciwko drzwi sterczały czarne schody na wyższe piętro, zapewne pełniące rolę sypialni i łazienki. 

Aslinn usiadł na kanapie. Erelah po części spodziewał się, że położy protezę nogi obok, ale mężczyzna siedział całkiem prosto. Obok rozsiadła się Kasjopeja i zaprosiła sierżanta, by przystawił sobie krzesło.

— Oczywiście jeśli Aslinnowi to nie przeszkodzi — dodała, spoglądając niepewnie na ciemnowłosego.

— Wyglądam na oburzonego tym, że ktoś dotyka moich krzeseł? — burknął mężczyzna. Erelah uśmiechnął się lekko i usiadł naprzeciw kanapy.

— Cóż, nie chcę pana pospieszać, ale...

— Nie jestem żadnym panem, mów mi Aslinn. — Machnął ręką. — Kojarzysz pewnie, kim są protektorzy?

— Ci nieśmiertelni obrońcy mieszkańców każdego kraju z tej legendy? Jasne! — Nie spodziewał się takiego pytania, ale jako dzieciak uwielbiał opowieści o protektorach. Po części to te legendy spowodowały jego decyzję o odejściu do wojska.

— Cieszę się, że wiesz o czym mówię. Pomyliłes się tylko w jednej rzeczy... To nie legenda.

Aslinn przygryzł dolną wargę, czekając na reakcję sierżanta. Jasne oczy Erelaha rozszerzyły się z zaskoczenia.

— Niemożliwe! — wykrztusił. Popatrzył pytająco na Kasjopeję, ale ta tylko pokiwała głową. Czyżby legenda była prawdziwa.

— Całkiem możliwe. — Aslinn najwyraźniej nie umiał się śmiać, więc z jego gardła wydobył się tylko jakiś chrapliwy odgłos. — Właśnie masz jednego z nich przed sobą.

Erelah otworzył lekko usta.

— Pan jest...?

— Protektorem Vitlainu, tak. I nie pan.

— Uznałam, że powinieneś wiedzieć — wtrąciła Kasjopeja. — Jesteś wysoko postawionym żołnierzem. Prędzej czy później doszłoby do waszego spotkania i podejrzewam, że gdyby zostało to odwleknięte na zbyt długi czas, żaden z was nie byłby z tego powodu zadowolony. Może nawet doszłoby do jakiejś tragedii...

— Dokładnie — powiedział szybko Aslinn, patrząc z nieodgadnioną emocją na Erelaha. — Dokładnie, tak. Jeśli chciałbyś kiedyś potrenować albo porozmawiać, wpadnij, Erelahu. Nie mam nic przeciwko gościom.

Kasjopeja uniosła brwi w niedowierzaniu, ale nic nie powiedziała. Erelah skinął głową z wdzięcznością.

— Oczywiście, postaram się... Jeśli grafik pozwoli.

Aslinn uśmiechnął się. Kasjopeja wstała.

— Dobrze, nie wpadliśmy tu na długo, chciałam tylko dopełnić tę formalność. Erelahu, i tak zaraz Casper przetrzepie mi skórę za zabranie najlepszego z jego podwładnych.

— Nie może pani nic zrobić — zauważył młody sierżant. Popatrzył szybko na Aslinna, w którego oczach mignął swego rodzaju żal. Czyżby spowodowany odejściem Erelaha?

Sierżant miał taką nadzieję, bo sam nie mógł powstrzymać smutku, że nie udało mu się lepiej poznać protektora - ale cóż, musiał wrócić do swoich treningów.

— Do widzenia — pożegnał się sierżant, trzymając drzwi Kasjopei. Aslinn odwrócił się w drugą stronę i nie patrzył na gości.

Eluwina Kaktusku. O nie! Używałam tego boomerskiego słowa. Hel już przygotowuje mi miejsce u siebie. Czy mi to jakoś przeszkadza? Nie, kocham Helcie. Często u niej bywam. Pije sobie herbatkę i jem ciasteczka. Tak swoją drogą nordyckie ciasteczka od bogini śmierci są wspaniałe. Jak coś również bywam u Hadesa. Gram sobie z nim w karty. Obgaduje z nim innych bogów, ludzi też. Jakby ktoś słuchał kiedyś wycie z ziemi to przepraszam. To ja i Hades robimy karaoke. Żaden z nas talentu nie ma. Bardzo lubię jego żonę Persefone. Przemiła kobieta. Robi dobry serniczek (bez rodzynków). Jak jestem tam latem to trochę jest tam smutniej. Król podziemia chodzi struty. Cerber nie chce się bawić, tylko śpi. W tym czasie nie chodzę tam. Wracając do Hel. Jest moją najlepszą przyjaciółką, bo zawsze mogę się jej wygadać. Nie ocenia, słucha. Dobra muszę kończyć. Naraski

Ps. Serdecznie pozdrawia cię każde bóstwo podziemne i ja. Ślę ci przytulaski. Pa Kaktusku.

Psv2. Czy mam świadomość, że to bóstwa nieistniejące? Tak, ale kto mi zabroni wymyślanie historii z nimi? Nikt. Przecież ludzie sobie wymyślają różne rzeczy.

Psv3. Jest godzina 22.00 a mój tata wbija do mnie i się pyta czy chce rissoto (ryż z mięsem i sosem) . Uwielbiam go <33. Nawet po nocach robi mi jedzonko. To nie tak, że mi się nie chce. Po prostu ja nie lubię jeść. On tak o mnie dba <33

***Obrazek nie mój***