pleo

Czarne, eleganckie buty wysokiego mężczyzny zagłębialy się nieco w mokrawy grunt, po jakim szedł. Obserwował kobietę tuptającą przed sobą - była niska, ale wydawała się wprawiona w poruszaniu się po takich bagnach.

Jak ktokolwiek mógłby tu mieszkać? — zadał sobie pytanie, widząc niewielki domek, otoczony masywnym, choć drewnianym płotem. Chociaż budyneczek nie znajdował się centralnie na mokradłach - raczej tuż obok nich, niemalże przylegając do lokalnego kościoła.

— Czy to tu? — zapytał, gdy zbliżyli się do domku. Kobieta skinęła głową i otworzyła bramkę. — Wie pani, dalej nie wiem, czemu tu jestem.

— Mówiłam, że musisz poznać kogoś ważnego. — Jej głos brzmiał dość uparcie. Mężczyzna natychmiast stracił ochotę na jakąkolwiek dyskusję, pomimo tego, że niekoniecznie chciał tu być. — Mam nadzieję, że się polubicie.

Wątpię, że polubiłbym się z kimkolwiek mieszkającym w takim miejscu. — Myśl sama uformowała się w jego głowie, podczas gdy drzwi zaskrzypiały i stanęła w nich kolejna postać.

Był to mężczyzna średniego wzrostu, miał może z metr siedemdziesiąt, wyglądający na trochę zbyt chudego jak na taką wysokość. W oczy rzucały się jego blizny - dwie szramy od ostrza miecza, ciągnące się po nosie i sięgające do kącika lewego oka; rozcięcie na szyi, które wyglądało na głębokie, ale nie mogło takie być, prawda?; i w końcu największa z widocznych ran - kikut zamiast lewej nogi, chociaż nieco zasłaniany drewnianą nogą. 

— Witaj, Aslinnie — przywitała go kobieta. Postać w drzwiach skinęła głową.

— Miło cię widzieć, Kasjopejo. Kimże jest ten młody dżentelmen, który przybył tu z tobą?

Mężczyzna wzdrygnął się, czując na sobie spojrzenie brązowych oczu Aslinna. Nie było to jednak wzdrygnięcie odrazy czy strachu, raczej... swoistego zachwytu, może trochę zaskoczenia. Coś było w nich pięknego, w odróżnieniu od poranionej twarzy.

— Sierżant Caes, ale sądząc po jego talencie, wkrótce jego ranga się podwyższy.

Mężczyzna spłonął rumieńcem, słysząc pochwałę od członkini rodu królewskiego. Aslinn obrzucił go badawczym spojrzeniem, tym razem czujniejszym i bardziej zaciekawionym, niż poprzednio.

— Nazywam się Erelah, proszę pana. Erel.

Aslinn odgarnął ciemne włosy z twarzy.

— Miło poznać. Podejrzewam, Kasjopejo, iż przyprowadziłaś go, by...

Nie pozwoliła mu skończyć.

— Chciałabym, by znał prawdę, tak.

Poraniony mężczyzna pokiwał kilka razy głową.

— Wygląda, jakby był tego wart. Wejdźcie.

Wnętrze domku było stosunkowo skromne - przynajmniej w porównaniu z zamkowymi komnatami, do których przyzwyczaił się Erelah. Stół z pięcioma miejscami stał tuż przy oknie, obok o ścianę opierała się kanapa, przed którą widać było małą ladę. Bliżej wejścia rozciągał się aneks kuchenny - piecyk, długi blat i lodówka. Naprzeciwko drzwi sterczały czarne schody na wyższe piętro, zapewne pełniące rolę sypialni i łazienki. 

Aslinn usiadł na kanapie. Erelah po części spodziewał się, że położy protezę nogi obok, ale mężczyzna siedział całkiem prosto. Obok rozsiadła się Kasjopeja i zaprosiła sierżanta, by przystawił sobie krzesło.

— Oczywiście jeśli Aslinnowi to nie przeszkodzi — dodała, spoglądając niepewnie na ciemnowłosego.

— Wyglądam na oburzonego tym, że ktoś dotyka moich krzeseł? — burknął mężczyzna. Erelah uśmiechnął się lekko i usiadł naprzeciw kanapy.

— Cóż, nie chcę pana pospieszać, ale...

— Nie jestem żadnym panem, mów mi Aslinn. — Machnął ręką. — Kojarzysz pewnie, kim są protektorzy?

— Ci nieśmiertelni obrońcy mieszkańców każdego kraju z tej legendy? Jasne! — Nie spodziewał się takiego pytania, ale jako dzieciak uwielbiał opowieści o protektorach. Po części to te legendy spowodowały jego decyzję o odejściu do wojska.

— Cieszę się, że wiesz o czym mówię. Pomyliłes się tylko w jednej rzeczy... To nie legenda.

Aslinn przygryzł dolną wargę, czekając na reakcję sierżanta. Jasne oczy Erelaha rozszerzyły się z zaskoczenia.

— Niemożliwe! — wykrztusił. Popatrzył pytająco na Kasjopeję, ale ta tylko pokiwała głową. Czyżby legenda była prawdziwa.

— Całkiem możliwe. — Aslinn najwyraźniej nie umiał się śmiać, więc z jego gardła wydobył się tylko jakiś chrapliwy odgłos. — Właśnie masz jednego z nich przed sobą.

Erelah otworzył lekko usta.

— Pan jest...?

— Protektorem Vitlainu, tak. I nie pan.

— Uznałam, że powinieneś wiedzieć — wtrąciła Kasjopeja. — Jesteś wysoko postawionym żołnierzem. Prędzej czy później doszłoby do waszego spotkania i podejrzewam, że gdyby zostało to odwleknięte na zbyt długi czas, żaden z was nie byłby z tego powodu zadowolony. Może nawet doszłoby do jakiejś tragedii...

— Dokładnie — powiedział szybko Aslinn, patrząc z nieodgadnioną emocją na Erelaha. — Dokładnie, tak. Jeśli chciałbyś kiedyś potrenować albo porozmawiać, wpadnij, Erelahu. Nie mam nic przeciwko gościom.

Kasjopeja uniosła brwi w niedowierzaniu, ale nic nie powiedziała. Erelah skinął głową z wdzięcznością.

— Oczywiście, postaram się... Jeśli grafik pozwoli.

Aslinn uśmiechnął się. Kasjopeja wstała.

— Dobrze, nie wpadliśmy tu na długo, chciałam tylko dopełnić tę formalność. Erelahu, i tak zaraz Casper przetrzepie mi skórę za zabranie najlepszego z jego podwładnych.

— Nie może pani nic zrobić — zauważył młody sierżant. Popatrzył szybko na Aslinna, w którego oczach mignął swego rodzaju żal. Czyżby spowodowany odejściem Erelaha?

Sierżant miał taką nadzieję, bo sam nie mógł powstrzymać smutku, że nie udało mu się lepiej poznać protektora - ale cóż, musiał wrócić do swoich treningów.

— Do widzenia — pożegnał się sierżant, trzymając drzwi Kasjopei. Aslinn odwrócił się w drugą stronę i nie patrzył na gości.

opowiadania

i moze shitpost tez ale glownie opowiadania