Küllerden Gelen Ses
Karanlığa adımı verdim;
sessizlik onu fısıldadı bana
Alevler beni biçimledi
yakmaktan çok, ne olduğumu öğretti.
Küllerim taç oldu,düşüşlerim ritüelim.
Ben ne ışığın borçlusu, ne gölgenin himayesi;
ikisini taşıyan bir sınırım.
İçimde savaş, sessizliğimde zafer.
Her son, yeniden var oluşun planıdır.
— Velür















