#jastrun

O krok od nieśmiertelność byłaby pamięć,

Za długo trzymaliśmy się za ręce I poranione są nasze dłonie Zbyt wiele było słów martwych I już nie mamy sobie nic do powiedzenia Zamiast kwiatów rosną w naszych doniczkach Puste miejsca o dużych liściach Gdy pada na nie promień słońca Prześwitują żyły i powieki A jednak za krótko tuliliśmy się do siebie Za mało było szeptów i krzyków Za mało w nas ciepła dla naszych roślin Które pną się na przekór niebytom I skąd wokół tyle krwi zabitych malin Tu gdzie nikt niczego nie zrywał

Przechodnie stronią, lepiej zboczyć I na uwięzi trzymać oczy, I milczeć tak, jak milczy głaz, Nie pierwszy, nie ostatni raz.

In you are stars, darkness and fire,

Krótka letnia noc z Tobą. Błyskawica. Jak biegły godziny truchcikiem! Nad Twoją uśpioną głową Okno otwarte na gwiazdy i na ogród dziki. Oczy moje czuwały nad śpiącą do wschodu. Coraz pełniej jaśniałaś w mroku, Od stóp do włosów liliowa jak na dnie topieli, Aż głuche okno Świt światłem, śpiewem ptaków pobielił Bijąc w szyby drzewami ogrodu. I przeszła krótka letnia noc, miłość i młodość.