#imla

İmla ne işe yarar?

Odamı yeşile boyamış.

O damı yeşile boyamış.

O, damı yeşile boyamış.

O da mı yeşile boyamış?

Dilimizi bilmek hepimizin görevi.

“Sen benim sevgilimsin, sevsen de, sevmesen de,

Aradığım yerlere benzeyiş buldum sende.”

Üsküp Müftüsü Pir Muhammed Çelebi'ye ukalanın biri tebelleş olmuş. Müftü'nün tek gözü görmezmiş, bir fetvasında "kütük" kelimesini hataen vav'sız yazmış. Durmadan Müftü'nün kusurunu arayan bu herif, bir gün bir mecliste "Kütük gibi ifadesi nasıl yazılır?” diye sormuş. O da "G..ÜÑ GİBİ" cevabını vermiş. (Kütük ve g..ün ifadelerinin yazılışı aynı.)

Bazı kardeşlerimin duygu yoğunluğu ile yazdığı yazılara bakıyorum. Konuşmanın harflerle yansıyışından başka bir şey değil. Bu böyle olmamalı. Kitap okuyoruz değil mi? Onları görerek okumalıyız kör olarak değil. Kitap okumak bize yazmayı öğretmeli. Dinlediğimiz ezgiler, izlediğimiz programlarda sunucuların konuşmaları... Bunlar, ister bilinçli ister bilinçsiz izleyelim, bize bir şeyler katmalı.

Elhamdulillah Türkiye'de yazarlık atölyeleri artıyor. Ali Ural'ın atölyeleri, BİSAV vd. vakıfların atölyeleri, belediye atölyeleri, Yediiklim, Ayasofya gibi edebiyat dergilerinin ve bazı özel alanlarda yazarlık atölyeleri var.

Bunlar ciddi manada yardımcı oluyor yazı çıtamızın yükselmesine. Fakat şunu seziyorum. Kendini yetiştiren fertler etraflarına yeterince bakmadıkları için ufak bir şey öğrenince kendini hemen "olmuş" zannediyor.

Ve ortaya abuk subuk yayınevleri, aynı meseleleri dile getirip duran deneme yazarları, popüler konu çalışan romanlar çıkıyor. Yahu biz ne yapıyoruz? Biz ne zaman olduk ki?