Krótka sztuczka, śnieżka rzucona w okno i szyba zbita. Krew na ścianie, przy oknie stoi postać w cieniu, a dym rozprzestrzenia się po pokoju. Obłok wywija młynki, a jeleń przystanąwszy na skraju drogi lasu, patrzy na dom. Wróble ćwierkają i piana toczy się im z ust po chwili. Wszyscy skaczą nad tym ciałem, które leży w salonie, skaczą jak przy ognisku, a później przeskakują je na zmianę. Nikt nie wie co się dzieje, ważne jest tylko to, że mamy czekoladę i zaraz ją zjemy. Kolor biały, nie jest lubiany przez większość, a jednak powstawszy do stołu, nie odchodzisz dalej. Przyjdź i powiedz, czemu jadłaś z Malończykiem w barze, zaś nie brązowy tylko czerwony kolor nosił on na twarzy, gdy dowiedział się o tym, jak masz na imię. Podchodzisz bliżej i pytasz o cukier, a ja nie mam co Ci dać. Podchodzisz znowu i pytasz czy cukier mam. Bez zasług i powietrza w ustach podskakujesz, nagle tlenu brak i upadek na trawę. Zielony kolor błyska w oczach, a chmury jakby zniżają się powoli, i coraz szybciej. Bez płaczu i bez trosk, pożyczam Ci ten cukier a Ty lecisz do domu na łeb, na szyję. Otwierasz piekarnik, dorzucasz do ciasta, które piekło się bez cukru. Już prawie się zrobiło, wiec trzesz ten cukier robiąc cukier puder. W głowie się kreci, od tych kulek które rzucają w nas. Oceń siebie, weź pod rękę wiatr i skasuj ten numer, który zalega ci w książce. Bez prohibicji i bez tlenu. Oprawcy idą przed siebie, tylko po to, ażeby przeczytać kolejny kęs. Raz, dwa trzy, witamy my. Zaczyna się gorący dzień.