Beherit's 7 site.

Jak cukier, uderza do mózgu nocnego życia tętnienie. Oczy niewyraźny kształt zaczynają odbierać, monotonia długich godzin spędzonych w skupieniu daje o sobie znać, znużenie i brak koncentracji przejmują ciało. Blisko do upadku, przeciążenia systemów, zdaje się jakby już sen nadchodził, wdzierał się bez pohamowania w każdą cząstkę organizmu poddającego się bez walki i łaknącego przerwy. Krótki spacer w ramach odcięcia, zmiana płyty i świateł zgaszenie, na rzecz lampek koloru ciepłego. Lampki błyszczą, świecą punkciki pośród mroku. Powykręcane na różne strony, rozrzucone w nieładzie pozornym, acz tworzące harmonię - klimat w zamiarze przyjemny ukazując. Zamykam oczy, nadal je widzę. Przedzierają się przez powieki, nie chcą odejść, towarzyszą mi podczas nocnej podróży do odetchnięcia. To impreza zamknięta, wyzwalająca duszy łaknienie. Przyjemna melodia, rytmiczny bas, relaksacyjna chwila, kiedy do uszu dociera hipnotyczne działanie. Słuchawki na uszach, wyciszenie zewnętrzne, nic do mnie nie dociera, prócz dźwięku wyizolowanego. Czyste brzmienie, podkręcam volume. W kadrze zarysowują się dwa nowe punkciki, to Twoje oczy, skupione na mnie od dłuższego czasu. Obserwujesz mnie nieprzerwanie (odkąd zgasiłem główne światło), siedząc naprzeciwko, na drugim końcu stołu. Materializacja poprzez światów odległość. Lekki dreszcz przebiega mi po plecach, równocześnie czuję ekscytację tymże zjawiskiem i powolnym ruchem sięgam po podgrzewacz tytoniu. Wypuszczam dym powoli, by rozpływał się w mroku pomiędzy nami. Tak blisko, a tak daleko. Odległość stołu. Tak prawdziwa, jak posmak mentolu w papierosie, a nawet bardziej. Ulotnisz się, czy podążysz za mną i popłyniesz w rytm muzyki? Twoja dłoń na mojej klatce wyzwala kolejny dreszcz emocji, w Twoich oczach widzę błysk, taki sam jaki skrywam ja w odmętach pragnień. Czekałem na Ciebie i wiedziałem, że przyjdziesz po raz kolejny. Potrzebuję nakarmić się Twoją obecnością. Słowa nie są tutaj potrzebne, gdy ciało mówi wszystko. Choć gdy zarzucisz mi ręce na ramiona, uwielbiam Twojego szeptu wyrazistość. Powolne ruchy, zsynchronizowane kroki, dopasowane bujanie ciałem. Ciepło bliskości ciała i dotyku każde muśnięcie wyczuwalne do granic. Starannie odgarniam Twe włosy, muskając palcami całą ich długość. Zapach perfum gdy usta zbliżam do szyi, potęgują doznanie rzeczywistości. Doświadczanie na wyższym poziomie, gdy mocniej zaciskasz dłoń na moim ramieniu i głębiej wypuszczasz oddech. Wszystko tak wolne, spowolnione tempo, czas chyba nie istnieje. Moja dłoń idealnie wpasowuje się w Twą talię, gdy odginasz się do tyłu, by następnie powrócić jeszcze bliżej, za blisko by ust zetknięcia ze sobą uniknąć. Ups, co za przypadek, chyba tego nie chcieliśmy, lecz tak samo z siebie to wyszło i teraz czuję Twój język na moim. Rytm przyspiesza, obrazy migają, gdy oczy rozwarte szeroko, przysłaniane są ciała różnymi miejscami. Wszystkie łakną dotyku i proszą się o podkręcenie tempa, by czasem tylko przystopować na chwilę i sprawdzić, co wzrok do powiedzenia ma w tymże tańcu nieprzerwanie trwającym, unoszącym duszy skrawki wysoko do nieba, poszarpane na kawałki myśli lecą w kosmos, zaś wracając wirują wokół. To taniec, jakiego nikt nie zna, o którym nikt się nie dowie, zaś świadkiem tych zdarzeń, szybkie oddechy będą, niezliczone do końca nocy, do świtu nastania. Ekstaza narasta, znużenie odeszło dawno temu, adrenalina krąży w żyłach, robi się gorąco, więc ubrania stają się zbędne, część z nich leży gdzieś na podłodze, Ty w podobny sposób, lecz na stole zachęcasz bym sprawdził jak mocno i głęboko sięga nasze pożądanie.

Mgła za oknem, długi rękaw, drzewa w oddali, świateł niknący blask. Mglisty dzień rozjaśniasz mi Ty, krótkie myśli przepływają przez neurony. Długa kolejka chwil spędzonych na patrzeniu na Ciebie. To choroba, która atakuje powoli, nie dając możliwości obrony - jest niezauważalna. Po czasie, jest już za późno. Całe ciało zawładnięte przez uczucie i nie ma dokąd uciec, nie ma potrzeby uciekać. Usilne pragnienie przyciąga, wprawia w działanie. Symfonia hipnotyczna. Zdrowy rozsądek przestaje istnieć, miast niego pojawia się żądza. Chcę dostać dla siebie wszystko, nakarmić się tym, karmić się co dnia. Więcej i więcej, bez ustanku. Podwajamy doznania w szybkim tempie, spacerujemy na granicy kosmosu. Uśmiech, radość, smutku brak. Pozostaje tylko uzależnienie o wysokim natężeniu. Na co dzień przykładni ludzie, poza zasięgiem wzroku obcych - Sodoma i Gomora. Stos zapłonął, chcieliby nas spalić, acz dowodów brak. Nigdy już nie powrócimy do przeszłości, do braku doświadczenia. Uciechy proste, przekształcane w nadmiernym pędzie w wybuchowy wulkan. Erupcja za erupcją. Nie ma kiedy zwolnić. Aż ulice pustoszeją, robi się pusto, nadchodzi mgła i wzrok sięga coraz krócej. Długi rękaw nie wystarcza, sroga to zima. Gubimy się pośród zdarzeń, nie panujemy nad biegiem scenariusza pisanego poprzez nas samych. Tempo spowalnia, płatki śniegu spadają powoli targane wiatrem. Złamany człowiek, złamane jego serce, oczekiwania minęły się z rzeczywistością. Światła w oddali, niknące podczas gęstej mgły. Za nami zgliszcza, czekające na słońce, które obleje ciepłem martwe tkanki i wprawi je w ruch po raz kolejny. Niewykorzystane możliwości układają się we wspomnienia. Szum wiatru niesie echo miłej dla ucha legendy. Fortuna czeka na swoją kolej, by zakręcić kołem przy kolejnym spotkaniu.

Eksperyment z samym sobą. Poszukiwanie odpowiedzi dobrze znanej. Pytania retoryczne, skierowane w swoją stronę. Któż jak nie ja, zna mnie samego? Woda ścieka, krople kapią, wydając odgłos niczym zegara tykanie. Noc, ludzie śpią, zaś ja mam włączone światło. Tykanie wody, uderzenie o myśli kłębek. Normalność umiera, śmiech zawodzi salę. Żarty śmieszne głównie dla mnie samego. Uczucie zachowane, wyodrębnione w czterech ścianach, ukryte przed oczyma innych. Ciało podążające za instynktów szlakiem. Późna pora w środku tygodnia. Nieregularna chronologia nastrojów. Wiatr wieje, rozwiewa czas. Ciepła kołdra, w końcu. Jej wzrok. Przygryzienie wargi spowodowane onieśmieleniem ciągłości spojrzenia, jego czasu. Wyczekiwanie i znaki zapytania, tworzące więzi. Brak słów, tylko mowa ciała. Powtarzana w kółko piosenka. Cel zamierzony, chleba smak inny niż zwykle. Materiał miły w dotyku, brak znajomości zasad. Patrz na mnie nieprzerwanie, wciąż tak samo. Bądź zawsze, gdy ja odwiedzę miejsce naszego pierwszego spotkania. Ładnie wyglądasz. Za każdym razem. Chciałbym Cię zapytać, jak to możliwe? Niezależnie od charakteru, przyciągasz mnie swą osobą. Nieznajoma, zapamiętana bez trudu. Ciekaw jestem Twojego świata, opowiedz mi o nim.

Poważna mina do dobrej gry - nieumiejętność wtopienia się w tłum, podczas celebracji wydarzenia. Ponury schemat, wychodzę z sali. Pusta lada barowa przykuła moją uwagę, warto by ją przyozdobić obecnością choć jednej osoby. Zasiadam na podwyższonym krześle o okrągłym siedzisku, jedną z nóg opieram o specjalnie do tego przystosowane miejsce w owym krześle, druga zwisa luźno, czubkiem buta opierając się o ziemię. Napotykam wzrok barmana, proszę o Martini dry, chcę je w typowym dla owego napoju kieliszku i z oliwką, jak na filmach. Taaaak. Piękny to widok, w moim odczuciu klimatyczny. Odpinam górny guzik koszuli, luzuję muszkę. Ściągam marynarkę i kładę na krześle obok. Obracam w dłoni kieliszek, przystawiam do nosa i wciągam ów zapach. Wino to to nie jest, aby pobudzić zmysł węchu, lecz też jest w miarę specyficzny. Przyglądam się tak oliwce na dnie, moczę usta po raz pierwszy, aby tylko lekko otrzymać informację od kubków smakowych, z czym mamy do czynienia. Przełykam powoli. Odstawiam kieliszek z namaszczeniem. Podoba mi się ów kształt, zaprawdę. Wyciągam nowo zakupiony podgrzewacz tytoniu marki Camel i sięgam po papierosa z kulką. Wkładam go do otworu, przycisk, wibracja i po chwili zaciągam się aromatem zgniecionej chwilę wcześniej kulki o smaku... Niech spojrzę: baize option. Co daje efekt cytrusowy. Zaciągam się, wypuszczając dym spoglądam na migające urządzenie. Nowoczesność. Co jeszcze przyniesie przyszłość? Coś na pewno. Spoglądam na zegarek, 23:58. Z sali zaczęła się dobywać głośniejsza muzyka. Nie chcę w tym uczestniczyć i nie chcę też spać. Dopijam Martini, spożywam oliwkę za pomocą wykałaczki i udaję się na spacer. Let's take a walk. Miasto nocą. Światła, dużo świateł, ciepłe barwy. W odczuciu pobudzające, zmieniające nastrój na pozytywny. Uśmiech zagościł na mej twarzy. Idąc tak, usłyszałem piosenkę, która ostatnio chodziła mi po głowie. Karen O & Danger Mouse - Drown. Spojrzałem w górę, na balkon w kształcie łuku. To chyba moje przeznaczenie. Stała tam niewiasta w szlafroku, paląca papierosa i patrząca na mnie. Poprawiłem okulary aby lepiej się jej przyjrzeć. Pomachała mi, a ja usłyszałem w tym momencie inną melodię, to był mój budzik. Czas wstawać.

Opisać siebie tak, by zrozumiał to każdy przypadkowy przechodzień, czy może spojrzeć w oczy abstrakcji i zatopić się w odmęcie pragnień i uniesień powstałych na skutek gaszenia, tudzież zaspokajania potrzeb wyższej sfery, tych głębokich z duszy płynących, jedynych prawdziwych, zwanych spełnieniem? Salon, odgłosy muzyki. Odważna z Ciebie osoba, lubiąca się bawić. Tego dnia, tańczyliśmy razem. Co prawda słońce powoli chyliło się ku zachodowi, acz dawało wystarczającą ilość światła, by w blasku wpadającym przez szerokie okna, podziwiać Twoje włosy zmieniające barwy, gdy tak obracałaś się wokół własnej osi. Magia perfum. Zaciągałem się Tobą za każdym razem, gdy zbliżałaś się do mnie na odległość mniejszą, niż centymetrów 7. Zwolnione tempo, czas spowalniał, ilekroć wzrokiem siebie skanując, natrafialiśmy na przeszywający błysk, patrząc wprost w twarze swoje. Zero myśli. Tylko działanie, bez analizowania, zapytań i domysłów. Mieliśmy swój rytm, za którym podążaliśmy. Najlżejszy Twój dotyk, otarcie, ciężar ciała - przyjemność nie z tej ziemi. Delikatność w tej dziczy pomieszanych natężeń zmysłów, eskalacja skutku obecności naszej w jednym pomieszczeniu. Czekałem na Twój głos, aż wypowie moje imię. W Twoich ustach brzmi ono inaczej - ciekawiej. Tego dnia zrozumiałem, że gustujemy w tej samej odmianie wina.

Pustka obijająca się o ściany, echo pragnień nigdy nie doświadczonych. Pokój przepełniony gromadzącą się energią, marzeniami krążącymi wokół głowy przed zapadnięciem w sen. Nabrzmiewa bezsilność, przygasająca wiara umyka, tli się jeszcze niedopałek siły, walka wciąż trwa mimo zachodzącego słońca. Księżyc pośród nocy oświetla dłoń wyciągniętą ku górze, reszta ciała spoczywa pogrzebana w ziemi. Nadchodzi wiosna, podłoże pokrywa się zielenią możliwości, ciało jako nawóz dla natury woli. Czekasz tak żywcem pogrzebany, łudzisz się, iż ktoś Cię odnajdzie i los Twój odmieni. Nic się nie dzieje. Przez długi czas rozmyślasz w uśpieniu, lata przemijają. Jesteś niczym kamień, choć kruchy, acz bez wyrazu na twarzy. Zastanawiasz się, czy aby nie lepiej byłoby zgasić już ostatnią świeczkę podmuchem swych ust popękanych. Powieki opadają powoli, otwierasz je jednak każdego kolejnego dnia. Powtarzasz schemat. Oczekujesz odpowiedniego momentu, który nigdy nie nadejdzie. Wreszcie podnosisz się o własnych siłach i idziesz na spacer. Obserwujesz otoczenie, dziwisz się, iż robisz to samodzielnie. Płomień drga, miotany na różne strony. Nadchodzi burza, tym razem nie chylisz głowy, a unosisz ją jeszcze wyżej. Krople deszczu spadają wprost na Ciebie, błyskawice oświetlają nieboskłon. Ty stoisz nadal, jak poprzednio. Strach odpływa, zaś jego miejsce zastępuje chęć pokazania sobie, iż należy Ci się to samo, co wszystkim wokół. Przeszłość przelatuje niespodziewanie, atakując Cię ze wszystkich stron, wręcz z prędkością światła. Nie uginasz się, głęboki oddech i następuje pustka. Nie na długo, zalewa ją gniew, złość aż kipi w Tobie i musisz dać jej upust. Płomień jarzy się mocno, wybucha ogniem. Nie poparz się. Ukierunkuj go odpowiednio, dozuj natężenie. Głęboki wdech i powolny wydech. Powtórz. Jeszcze raz. Masz kontrolę. Zmieniasz częstotliwość myśli, teraz przyciągasz to, co należy Ci się tak samo jak innym i sięgasz po to, bo co z tego, że coś stoi otworem, skoro nie przekroczysz progu okazji?

Gdy ktoś Cię odepchnie, jak radzić sobie z samym sobą? Jak zaufać sobie, gdy ktoś złamie obietnicę? Co zrobić, kiedy "na zawsze" to zwykły kaprys? Gdy niemożliwe staje się faktem w złym tego słowa znaczeniu, wszystko umiera... żyjąc. Co się stanie, jeśli dziecko od małego będzie słyszeć, iż nic w życiu nie osiągnie? Być może nie zawalczy, będąc na przegranej pozycji. A co, jeśli będziesz regularnie gnębić słabszego od siebie? Możliwe, że pozostanie taki już do końca życia - słaby, niezależnie od tego, czy taki jest. Powyższe dotyka tych, którzy są empatyczni, uczuciowi, starają się "grać" według zasad. Jednakże bardzo mało tu jest miejsca dla takich ludzi. Odchodzą. Gdyby nie zatrzymywać się zbyt długo nad myślami, gdyby nie angażować za dużo siebie, nie tracilibyśmy aż tyle. Każde działanie ma jakiś powód. I co kieruje tymi, którzy ranią? Być może to samo, co kieruje nami, gdy ranimy my. Jedni ranią świadomie, inni jakby przypadkiem nieco. Premedytacja i brak logiki boli najbardziej. Choć jeśli przyjrzeć się głębiej, to wyjaśnienie stoi otworem, nierzadko głupie w swej postaci i debilne zarazem (w naszym odczuciu). Zapominam czasami, jak to było, jak to się potoczyło, jak się zakończyło. Idę wtedy taki radosny przed siebie, z nadzieją przepełniającą moje ciało. Niestety przychodzi ten moment, iż zdaję sobie sprawę, że przecież to zakończenie było jasne. Dziwnie, jakbym obuchem dostał po głowie, wytrącam się z równowagi i gdy ostrość ponownie w mych oczach nastaje - lęk odczuwam, ból, rozpacz. Przecież do tego nie ma powrotu. Czym ja żyję? Zapominam się. Bezsensowne byłoby choć jedno słowo, skierowane w przeszłe świetności wspomnienia. Po prostu jak się rozejrzeć, zdaje się, iż tej przeszłości straconej, nic nie przebije. Tęsknię za snem, za tą jego częścią, w której koszmar był daleki od urzeczywistnienia.

To, co się zdarzyło, jest warte wspomnienia. Nie należy zabijać przeszłości, w której gościł uśmiech. Wyodrębnienie zdarzeń niechcianych i tych pozytywnych, to umiejętność. Szalone noce i dnie, chwile niesamowitości, porażające nerwy i wprawiające serce w bicie szybsze. Historie jak z bajki, przelane do rzeczywistości. Niemożliwe, a osiągnięte. Nieoczekiwane zwroty akcji, podbudowujące egzystencji sens i jakość. "Liczysz się" - to mi mówią owe zdarzenia. "Należy Ci się" - tak szepcze echo przeżyć. "Jesteś tego wart" - składa ukłon w mą stronę, logicznej dedukcji powiew. Nie zamykam się, pozostaję otwarty. Na wspominki nadszedł czas, których nie żałuję, a które jasno określają, że szczęście i spełnienie już gościło wiele razy w moim życiu i to tylko kwestia odpowiedniego balansu ciała, pomiędzy działań stertami. Siła i pewność siebie, gdy patrzę w lustro. Dbałość o szczegóły w tymże obrazie, tworzonym przez lat wiele. Fajnie było - tak sobie myślę, przywołując różne twory tego, czego miałem okazję już doświadczyć. Fajnie będzie ponownie - dopowiadam - czekając z niecierpliwością na przygód nieznanych początek.

Rozległe głosy siekające wokół niczym bat kata przed ścięciem. Ostre słowa rzucane na prawo i lewo. By stąd uciec, trzeba zacząć na nowo, ujarzmić przepływ myśli i ukierunkować go odpowiednio. By koniec nie nastąpił przedwcześnie, skupić się należy na torowaniu przestrzeni życiowej w odpowiednim kierunku. Atakują zewsząd, nie bacząc na skutki, opluwają w czynach, gesty mrocznej natury człowieka nie dają wytchnienia. Uodpornić się na to, to znaczy wyciszyć i uporządkować to, co znajduje się wewnątrz - w środku nas, gdzie nikt nie ma tak naprawdę dostępu (prócz nas samych). Rozprasza natłok zdarzeń, przechodnie upadki. Tak długo jak klęczeć będziesz i pochylać głowę, pozostaniesz poniżej progu swego stworzenia. Każdego dnia, stymuluj w sobie prawdę, jaką jest siła, która w Tobie drzemie. Odporność na oszczerstwa zewsząd nie ma siły przebicia, jeśli samoczynnie nie uznasz tego za prawdę. Nauka słuchania swych pragnień i wybierania dojrzale, to etap, który należy zapoczątkować i wdrożyć jak najszybciej. Regularność w działaniu, w nastawieniu i prób zrozumienia siebie to czysta przyjemność, widząc skutki późniejsze - nagrody w czasie zaskakująco szybkim. Nie szukaj odpowiedzi u innych, gdyż inni znikną, a Ty pozostaniesz. Ludzie mogą być kierunkowskazem, lecz nie wzorem nieprzerwanie trwającym, gdyż wtedy uzależniasz się od zewnętrznych bodźców, osłabiając swą własną umiejętność przetrwania. Tak więc unieś się ponad wszystko i pokryj kolorem na nowo, wyblakłe elementy otaczające Twój mikrokosmos. Pierdolnij stopą w ziemię, mówiąc: stop! Zadziw się, jak szybko głosy nieprzerwanie nawiedzające Twój umysł - ucichną. Każ im wszystkim odejść, już czas. Powiedz to: wypierdalać. Możesz także użyć lżejszej wersji, bez wulgaryzmów. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby dostosować ową umiejętność, względem własnych kryteriów. Interpretacja wykorzystania, podatna na manipulacje, zależnie od upodobań. Rzecz jest oczywista, iż stanowczość jest wskazana. Teraz sobie zapalę, a Ty oddychaj spokojnie, głęboki wdech (pamiętaj). Z elektrycznym kiepem w gębie, będę powoli kontynuował. Zrzuć te kajdany niemocy. Obudź w sobie wilka, bądź niedźwiedzia, którego sen został przerwany. Nie przesadzaj jednak z gniewem, wszak może Tobą zawładnąć i przysłonić prawdziwy cel tejże podróży. Podążaj z lekkością stąpając po szczątkach starych nawyków. Przeszłość nie definiuje Ciebie, jako człowieka. Wzrok się wyostrzył, umysł nabrał odpowiedniego kierunku, serce walczy - tłoczy krew - walcz i Ty. Walka przybiera różne formy, głównie mierzysz się tylko z sobą. Utworzenie harmonii świetnie wpływa na Twoje ciało. Łatwo jest się pogubić w ferworze istnienia. Wbrew pozorom, równie prędko możesz powrócić do odpowiedniego stanu. Świadomość, że masz kontrolę - to klucz. Płyńmy więc, obierając odpowiedni kurs. Ja widzę na horyzoncie swój cel, zarysowuje się przede mną. Jestem podekscytowany, iż przyciągam go o własnych siłach. Nawet podczas burzy, zerwania żagli - nic straconego. Gdy wzejdzie słońce, a niebo pojaśnieje - ruszamy dalej. Jak ten blask słońca odbija się wśród wód, tak oddziałuje blask nadziei, otoczony świadomością logicznej dedukcji w każdym z nas. Wspomnij pozytywne przygody z Twym udziałem, miast wskrzeszania swej śmierci emocjonalnej. Przyzwyczajenie nieodpowiednie do rozpamiętywania ran, zamiast parcia do przodu. Pozytywne aspekty bycia częścią egzystencji czają się wszędzie. Po prostu otwórz się na nie, zachłyśnij się tlenem pewności i pokochaj siebie w każdym calu, gdyż niczego Ci zaprawdę nie brakuje.

Masz takie spojrzenie, unikatowe. Wyraz twarzy o głębi hardej, twarda z Ciebie dziewczyna. Głos idzie w parze z tym, co emanuje Twoja postawa. Unikat. Nie da się przejść obojętnie obok Ciebie. Wysyłasz sygnał, że terytorium wokół jest Twoją własnością. Czerń włosów dobrze komponuje się z postacią, jaką tworzysz. Oczy, pomalowane na czarno, dopełniają całości, tworząc niespotykany efekt. Jasna karnacja kontrastuje z mrocznym efektem wizualnym reszty akcentów. Nasze drogi rzadko przecinają siebie nawzajem. Lecz gdy już do tego dojdzie, czuć w powietrzu nowo powstałą energię. Jakby ktoś podkręcił temperaturę, dorzucił do pieca, wprawił w ruch zastygłe elementy mechanizmów ciał naszych. Twoja obecność ożywia, przyciągasz niczym magnes. Bardzo dobrze pamiętam to uczucie, gdy wzrok nasz natrafił niespodziewanie na siebie. Był to sekundy ułamek, by wszystko pokryło się ogniem. Zawędrowaliśmy tak daleko, głęboko w czeluście swoich umysłów, że czas zatrzymał się, został sparaliżowany przy natłoku pozytywnych emocji. Wszystko skamieniało, prócz krwi w nas płynącej i impulsów przesyłanych przez mózg w zawrotnym tempie. Niesamowite, jak przypadek... jak odpowiednia osoba może wpłynąć na drugą. Mógłbym patrzeć na Ciebie bez przerwy i napawać się tym, co daje mi Twój wzrok. Zawarte w nim treści, zaspokajają rejony głodne, zapomniane. Ten błysk w oku, ta rządza, ta potrzeba, to połączenie. Zrozumienie bez słów. Perfekcja stworzenia i dopełnienia. Urokliwa z Ciebie bestia.

Krok za krokiem wśród słów powtarzających się, zapętlenie egzystencji zdarzeń. Sens w miejscu, gdzie dostrzega się logikę i zysk w postaci zadowolenia. Sensownym jest aby otrzymać, zadowolić się i znaleźć radość. Upadek. Tak być nie może, że talent do życia marnuje się. A kiedy dostajemy czego chcemy, pragniemy więcej, uzależniamy się od możliwości, zapominamy o teraźniejszości i dryfujemy tylko do przodu. Docenić "dziś" - jest sztuką. Dobrać odpowiednie słowa, to czyn wymagający skupienia. Nie za szybko, adekwatnie, bez pośpiechu. Czasami boję się, gdy przeszłość przysłania to, co mam teraz. Zapominam o rzeczach dobrych, zamykam dopływ świeżego powietrza. Oddycham tym, co już nie istnieje. Dobre wspomnienia także bolą, gdyż tęsknota zżera od środka. Zepsucie niewidoczne gołym okiem. Ujrzą je wszyscy, gdy przebije się na zewnątrz. Ucieczka. Uciekają ode mnie ludzie, gdyż im na to pozwalam. Jak w wyobrażeniach, stoję pod jabłonią w letni dzień. Jej cień, chroni mnie przed słońcem. Jest to jedyne drzewo w promieniu 7 mil. Wokół złota trawa, pusta przestrzeń i wiatr lekko powiewający. Czyste powietrze, nagie niebo, jabłoń i ja. Podnoszę głowę, spoglądam na konary, dotykam kory drzewa swymi dłońmi. Słyszę bicie swojego serca, tak tu cicho. Szorstkość pod palcami, gdy przesuwam nimi delikatnie po zewnętrznym kształcie górującej nade mną rośliny. Teraz mam wiele czasu, tak wiele, iż przestaje on zaprawdę istnieć. Zamykam oczy, usuwam myśli, nie myślę już o niczym. Jestem rozluźniony, po prostu trwam. Zanikam, łączę się z instynktami natury, wypieram człowieczeństwa niedoskonałości. Jestem czysty, jakże naturalny. Akceptowany przez otoczenie i prawa rządzące światem. Energia przepływa przeze mnie, jestem częścią systemu od wieków, od zarania dziejów trwającego. To moje miejsce. Tu. Jako część historii świata. Element, mający wpływ. Przewijamy się wokół siebie. Harmonogram działa, kręci się do przodu. Każde odstępstwo od reguły, to coś fascynującego. Wytwarza nowe energie, zdarzenia ciągnące się jeszcze dalej, niż można by pomyśleć. Wpływ jednostki. Wpływ na kierunki rzeszy przypadkowych przechodniów. Otwieram oczy, wracam do świata żywych, do tworzenia dalszych kart historii wielu.

Ten wybór był słuszny, gdyż własny. To, co dodatkowo kierowało tymże wyborem - to także część powodu, odpowiedniego połączenia treści czasu. Ten wybór był naprawdę odpowiedni wtedy, gdyż tak wybrano. Widać nic nie mogło tego zmienić. Uparcie, usilnie, zdecydowanie. Tak chciałeś. Tak chciałaś. Tak właśnie chcieliście. W danej chwili, w takowy sposób rozwiązaliście sytuację. Dziś jest inaczej, dziś nie ma porównania do przeszłości. Dziś odkrywasz karty zmierzchu o świcie. Przyglądasz się im dogłębnie, czytasz pomiędzy wierszami, łączysz kropki i wiesz, że tak właśnie chciałeś, tak wybrałeś - wybrałaś i Ty, dokonałaś wyboru, gdyż chciałaś. Dziś ogień, rozpala chodnik po którym chodzę. Do czerwoności grzeje, gdy rozumiem, iż świadomość to klucz. Wake up. Przysypiam, skupienie odchodzi na bok. Wiele lat. Dużo czekania. Nie zapominaj tego, co musisz wiedzieć. Pamiętaj, jak da się stąpać równo po podłożu. More. Tam dalej, jeszcze dalej. Kolejny krok, idź. Idę więc, bo nie ma na co czekać, czekałem kiedyś.

Gdy coś powraca, pozytywnie zaskakuje nas - cieszymy się. Rzeczy zapomniane, przeszłe, zakopane daleko w umyśle. Przepłakane interakcje, pozostawione w końcu głęboko, w studni bez dna. Maszerujemy przed siebie, co jakiś czas przebłysk utraconych wspomnień daje o sobie znać. Historie piękne, romantyczne i emocjonujące - umarłe. Zakopane głęboko w lesie, w dziczy. Wydarzenia, których byliśmy częścią, by następnie komuś innemu oddać narrację danej opowieści. Legendy o tym, co mogło być i rzeczywistość twarda w zderzeniu obecnie. Gdzie mogliśmy zawędrować, czy tak naprawdę przeoczyliśmy zbawienie? Melodia ludzkiej egzystencji, relacji międzyludzkich. Płynie czas, który leczy rany i pozostawia pytania często bez odpowiedzi. Światła w tunelu, widzimy je. Są na wyciągnięcie ręki, lecz to nie nasz kierunek, to droga, którą oddaliśmy uznając ją za zbyt wyboistą. Po miesiącach, latach, przeszłość zdaje się emanować barwami, których wcześniej nie dostrzegaliśmy, bądź które nie były tak jaskrawo rażące w oczy, jak dziś. Powroty, ożywienie, niewykorzystane ścieżki, zarośnięte bujną zielenią. Ciężko jest się przez nie przedrzeć, trudno zaprawdę odnaleźć w tym gąszczu zrozumienie i akceptację z czasów dalekich. Każdy oddalił się w swoją stronę, a tyleż nas wszystkich łączyło. Naturalna to kolej rzeczy. Jesteśmy niesamowici w tychże dobrych wspomnieniach, przenosiliśmy góry, tworzyliśmy cuda, byliśmy razem. Człowiek number 1. Na zawsze, najpiękniejszy, akceptowany, rozumiany, kochany, spełniony, szczęśliwy, nadzwyczajny, jedyny, otrzymujacy i dający, silny, pewny siebie - człowiek, jakim był każdy z nas. Gdy to powraca, pozytywnie nas zaskakuje, iż ciągle jest możliwość utozsamienia się z odpowiednią częstotliwością fal, zwanych życiem.