mypityparty

Çok fazla kırılmışlık var hayatımda. Hâlâ da sürüyor bu kırgınlıklar ve sürecek. Bu bir hayat rutini haline gelmiş durumda. Başta acıtıyor ama sonra alışıyorsun. Herkes bir şeylerin geçeceğinden bahsediyor. Üzülüyorsun "Geçer." yoruluyorsun "Geçer." ve nicesi. Yok öyle bir şey geçmiyor, geçecek olsa hafıza kaybı yaşardık. Geçmiyor, alışıyorsun. Adapte oluyorsun artık. Aynı şeyleri tekrar tekrar yaşadıkça o acı hissini hissetdikçe alışıyorsun. Bu sana normal geliyor tıpkı günlük rutin, plan gibi. Bu konuya neden bu şekilde girdim bilmiyorum fakat kırgınım. Ve bu yıllardır öyle. Tek alışamadığım fakat hala alışmaya çalıştığım kırgınlık. Ailem. Neden bu kadar sert, düşüncesiz ve baskıcılar? Neden bir şeyi bir kerede anlamıyorlar? Sürekli her şeyi detayına kadar soruyorlar? Ya da daha kötüsü neden sürekli dediğimizin tersini algılayarak yanlış anlaşılmaya yol açıyorlar ve konuşmamıza izin vermeden ağızlarına gelen bütün hakaret dolu sözcükleri, cümleleri kuruyorlar? Neden dinlemeden yargılıyorlar? Amaç ne? Bugün elime bir kitap aldım ve yaşımın olduğu sayfayı açtım şu cümle dikkatimi çekti "Sürekli kendini açıklamak zorunda kaldığın insandan uzak dur" Bu tesadüf müydü? Ve o sayfaya mavi tükenmez kalemim ile yazdım "Ailenden uzak kalabilir misin?" hayır... Her ne olmuş olursa olsun onları çok fazla seviyorum onlar benim için değerli. Sadece çok kırıcılar onlar beni kırınca, bende istem dışı onları kırıyorum :( Gerçekten yoruldum. Yanlış anlaşılmak bende korku haline geldi. Travma. Çıldıracağım. Birde trip yiyorum iyi mi? Bunu onlara söylesek kim bilir neler olur, sözlü hakaret çok berbat. Ne kadar üzücü ve acınası, bir evladın annesi ve babası hakkında böyle düşüncelere dalması. Oysa ki anne baba şu hayatta gözümüzle gördüğümüz iki koruma meleğimiz, olması gerekirken benim ailem benim bu hayattaki en üzücü ve yıkıcı imtihanım. Bir çocuğun imtihanı annesi ve babası olmamalı. Annesizlik ve babasızlık çok ayrı ve daha kötü bir imtihan. Fakat ailen hayattayken onların senin imtihanın olması? Bu ne kadar ağır ve korkunç bir durum. Üstesinden gelemiyorum artık. Gücüm yok. Pes etmiş değilim fakat savaşıyorda değilim. Aslında sanırım pes etmişim. Kendi yazdığımı okuyunca anladım. Pes etmişim. Gerçekten gücüm kalmamış. Ailemi anlatmaktan nefret ediyorum. Fakat bugün o tuzlu su denizden taştı ve ben bu düşüncelerle içim dolu bir gece geçiremezdim. Hâlâ bir şeyler eksik ve anlatılmamış ama bu kadarı da yeter, biraz rahat olabilmem için.

r/d