Semadan Bir Arsen :)

Ve ben yeniden doğdum. Tüm yorgunluklarımla, her şeye rağmen . Bugün ,daha önce defalarca yaptığım gibi yeniden dedim, bir kez daha . Insanların yaptıklarına göz yumdum . Insan olmama rağmen insanlığımdan soğutan herkese göz yumdum. Defalarca olduğu gibi ... Ben bir kez daha öldüm ve bunu kimse bilmedi

Göz yaşlarının bıraktığı ize bak , insan yüzünü ne kadar masum kılıyorlar...

Kaç gündür gözümden düşmek için sabreden yaşlarla doluyum ben. Ne zamandır söyleyemediklerimle, anlatamadıklarımla doluyum . Ne oldu, nasıl oldu bilmiyorum . Ama bildiğim tek bir şey varsa da o da bir şeylerin doğru olmadığıdır . Benim üstüme çığ gibi dert birden binmedi ama ben zihnimle çığ gibi oluyorum . Kalbimle o karlı dağdan yuvarlanıyorum. Önümdeki engelleri , kırgınlıklarımı hapsediyorum çığıma ...

Ve gün gelecek , gökyüzündeki en parlak yıldızlardan bile daha parlak olacaksın kendi içinde.

Sessizce dökülen gözyaşları oluşturur selleri .

Kafamın karışıklığı ile burdayım yine . Vazgeçmemekten, vazgeçmemeye çalışıyorum . Sonuç ne olur bilmem mi demeliyim yoksa görmezden gelmeye devam mı etmeliyim ? Engellerin hepsi bana gülerken, önlerinde oturup ağlamak ne işe yarar? Kalkıp yeniden , inatla devam etmek daha iyi olmaz mı ? Kim için ,ne için deme. Öyle işte. Şu an için iyi işte. Sözlerim benim gibi karmakarışık biraz anlamlı biraz da anlamsız . Her şeyden fazlaca yok bende .Olmasın da zaten. Yeteri kadarın yettiği kadarım ben . Başlı başına ben olmaya çalışırken çokça başkası oldum zamanla . Halbuki ne gerek vardı ki fazlasına? Özünü unutup değişmeye zorladım ruhumu . Kırgındır şimdi o bana . Söylesinler ona , özürlerim derya deniz olsa yetmez bize. Ben geldim kendime ve var olmayı seçtim yine . Şimdi ki yağmurlarım fayda etmez eski hatalara .Yüreklere değmeyen damlalarla dolu gözlerim. Sıcaklıktan yoksun kalan ruhlarla çevriliymişim meğer. Geç fark ettim affola. Bir kaçış yok mudur bu kula ? Unutmuş bu ruh kaçış yolunun kalbi olduğunu, buranın bir imtihan olduğunu. Öyleyse hatırlatalım birlikte . Sözler yetmezken bize , susuşlarımız arttı kendimize ...

Omuzlarındaki soyut yük kadar ağır bir şey var mıdır hayatında? Kalbinde saklanan korku peki ? Gözlerinden okunamayan yorgunluk ve dahası... En yakınlarım anlamazken beni başkası tarafından anlaşılmayı beklemedim hiç .Ben bile anlamadim ki kendimi . Dilimde söylenmeden biten tüy, yoruldum . Henüz başındayken hayatın kendi başarısızlıklarımla yoruluyorum ben . Ama biliyorum elbet geçecek bu yorgunlukta . Yerini bir tebessüm alacak mutlak . Ve dökülen gözyaşlarım ,gün gelicek gökkuşağımın vazgeçilmezi olucak .

Bazı ruhlar vardır, yıldızları tek tek elinden alınan.

Uzaktan da sevilir . Kokusu olmadan, sesini duyamadan; gülüşünü, hüznünü, sevincini bilemeden de sevilir . Tek bir kelimeye , sarılmaya hasret kalınarakta sevilir . Göz pınarlarındaki yağmuru silemesende sevilir . Onsuz geçen vakitleri aldırış etmeden sevmeye çalışır bazen insan . Sevdiğinin değerini bilmeyen insanlar yanındayken onun , sen uzaktasındır sevdiğinden. Belki de uzak olduğu için güzeldir kim bilir ?