#grootvader

De (on)regelmatige dosis Nabokov: dunne en dikke gedachten

In het midden: Chang en Eng, the Siamese Double Boys. Aan deze beide Thaise heren danken wij de uitdrukking siamese tweeling. Foto gemaakt in 1895. bron beeld: breinwekker.blogspot.com Vladimir Nabokov is niet alleen de schrijver met de onuitputtelijke verbeeldingskracht, hij is ook de auteur van de oorspronkelijke ideeën. En bovenal de meester in het nauwkeurig beschrijven van verbeelding van de…

Liefste opa,

Wat nu volgt is het makkelijkste wat ik ooit zal geschreven hebben... Dat voorspelde althans de oneindige hoeveelheid mooie herinneringen die mijn ogen met tranen vulden toen ik de nacht van vrijdag op zaterdag naast jouw bed stond en jouw gesloten ogen waarnam.

In die ogen van jou kon ik nooit wat verkeerd doen. In die ogen was ik altijd veelbelovend. Ik was de toekomstige doelman van STVV en Real Madrid (want elke keer als ik je zag had er tijdens de week een zekere “Muñoz” jou nog opgebeld om naar mij te informeren). In jouw ogen was ik ook een rasechte vrollieman en iedereen die ons pad kruiste zou het geweten hebben, of ze dat nou eigenlijk wilden of niet. Kortom, ik had het. En dat verenigde ons... want je hebt het of je hebt het niet. En wij hadden het beiden.

Opa, wat hebben we toch gelachen samen. Vaak begreep ik niet eens wat er gaande was maar jouw enthousiasme was altijd zo aanstekelijk. Tranen hebben Gerrit en ik gelachen, om de Chinese treinconducteur die vroeg of de eindbestemming Groot of Klein-Gelmen was. Ik moet je nu verklappen dat we eigenlijk weinig van die mop begrepen hadden. Het was gewoonweg jij, opa, die de lach op ons gezicht toverde. Daarom kwamen we altijd zo graag.

Ik had ook nog zo graag een laatste keer in jouw ogen gekeken, opa. Ik had je zo graag laten weten dat ik er was, net zoals we altijd hadden afgesproken. Ik zou met je hebben willen meewandelen tot aan de poort des hemels. Jij zou tot ziens hebben gezegd, dat ik voorzichtig moest zijn en er op sarcastische wijze aan toegevoegd dat ik niet meer zo dikwijls van me hoefde te laten horen.

“Opa Stijnen” was altijd één van de eerste contactpersonen die in mijn nieuwe GSM of huistelefoon terecht kwam... Doch, ik weet het, opa. Ik had vaker op die knop moeten duwen. Maar hoe kon ik ook weten dat het ooit te laat zou zijn? Dat jij niet onsterfelijk was? Daar was geen enkele aanwijzing voor, hoe vaak je ook verkondigde dat je versleten was.

Dit was zeker niet het makkelijkste wat ik ooit zal hebben geschreven. Herinneringen te over. Echter, woorden tekort... Opa, jij zal nooit helemaal sterven. Jij leeft onvergankelijk in ons verder. Wanneer ik morgen of volgende week net iets te ver ga met een platte mop of plagerige opmerking zal ik het niet nalaten om de eventuele aanklager door te verwijzen naar de hemel, hem uit te dagen jou daar recht in de ogen te kijken en zijn bezwaar aan te houden.

Ik sluit nu maar eens af. Als ik je nog wat te vragen of te zeggen heb, weet ik hoe je te bereiken. Ik zal mijn best doen niet te dikwijls van me te laten horen.

Rust nu in vrede opa.

Tot ziens.

Toen ik me voornam om in 2014 opnieuw meer te gaan schrijven en hoopte op meer inspiratie was deze gebeurtenis het laatste wat ik zou hebben gewild.

Tot aan de late avond voor de begrafenis kreeg ik niets dat mijn opa waardig was op papier gezet. Twee avonden voordien werd ik gevuld door paniek en teleurstelling er niet in te slagen. Ik had immers al niet kunnen afscheid nemen zoals het hoorde.