#gloed

Sigrid Hamelink heeft het atelier van Guus Hellegers naar Nijeholtwolde gehaald. Althans ze heeft zijn ruimtelijke schetsen in een semi-werkomgeving geplaatst, een deel van de galerie daartoe omgebouwd. Sigrid kende Guus al langere tijd en mocht na zijn overlijden in 2019 een kijkje nemen in zijn verlaten kunstenaarswerkplaats. Guus’ vrouw Marion gaf toestemming dat Sigrid onderdelen meenam voor een tentoonstelling in haar Wonderkamers.

Ook heeft ze in Steggerda rondom in het atelier veel fotografisch vastgelegd en van dat materiaal een korte film gemaakt. Zo krijgt de bezoeker in haar Wonderkamers een heldere inkijk in het maakproces van de verschillende beelden en penningen van Hellegers. Het werk van Hamelink heeft er naast ruimte gekregen om gezien te worden. Het is opvallend dat beider composities onbewust op elkaar zijn afgestemd. Of zoals Sigrid het omschrijft als dat zijn kennis is overgedragen op haar werk en haar werk weer van invloed zal zijn op de jonge beeldhouwers van nu. Zij voelt zich schatplichtig in deze voortgaande lijn, maar doet er haar eigen persoonlijke ding mee.

Er staan geen beelden van Hellegers bij Hamelink die voltooid zijn, althans geen eindstation zijn in de beelding van idee naar resultaat. Het is niet als zodanig een expositie. Het betreffen allemaal stadia van ontstaan, voordat er een handtekening in gekrast kon worden. Net als een tekenaar of schilder schetst de beeldhouwer zijn inspiratie. Eerst in het vlakke op papier, maar al snel daarna in de derde dimensie om te zien hoe het idee werkt in de ruimte. Of misschien wel meteen is het bedachte in ruimtelijk beeld gezet.

Fraai is te zien dat Hellegers in een enkele gebogen of verbogen metaallijn een portret neer kan zetten. Zoals de tekenaar dat in een rappe lijn kan doen. Het werk van Hellegers heeft in forse afmetingen vele malen de openbare ruimte gehaald, meestentijds in opdracht. De kleine handzame figuren bij Wonderkamers dienen daarbij als model om in dat groot uit te werken. In de was als schetsmateriaal is de latere monumentale vorm al duidelijk aanwezig. Uit zijn vingers vormde Hellegers zich op de vierkante centimeter een statige afbeelding, een grootse verschijning. Dan al ziet de beeldhouwer in het klein die grootsheid voor zich.

Naast beelden heeft Hellegers talloze penningen en munten ontworpen. Bij speciale gelegenheden geslagen of als handgevormde unica. In deze kunstmatige omgeving van een atelier liggen verschillende voorstadia daarvan in klei uitgedrukt. Hellegers vond het noodzakelijk deze te bewaren, Hamelink vindt het zaak deze nu te laten zien. Het geeft er een indruk van dat er veel voorwerk nodig is om tot een resultaat te komen. Een idee borrelt op bij een opdracht en na een inspiratie. Maar voordat dit tot een afbeelding en een beeltenis komt, die voor opdrachtgever en maker aan het gedachte plan voldoen, gaan diverse fasen in ontwikkeling aan vooraf. Een tipje van de sluier wordt daarvan opgelicht in Wonderkamers. De door Hamelink gemaakt filmpje geeft een nog betere inkijk, het is welhaast een afgeronde (re)presentatie.

Een dergelijk overzicht van het maakproces krijgt de bezoeker elke keer wanneer Sigrid Hamelink een tentoonstelling organiseert in de voormalige bedrijfsruimte en showroom van het Batavushuisje. Want voordat de eigenlijke expositie bezocht kan worden moet men eerst door het atelier om vervolgens de deur naar de expositieruimte te kunnen openen. Daar op die plek in het volle daglicht vormt Hamelink haar beelden en krijgt de bezoeker dus ook hier een inkijk in het werkproces. Overal ligt grondstof als klei, draadstaal en hout. Ik struikel bijna over het bewust rond slingerende materiaal. Er staan beelden waar nog aan gewerkt wordt, en er zijn probeersels voor nieuw werk zichtbaar. En dan in wat eerst de uitstalling voor fietsen was, wordt nu bij tijd en wijle op de tegelvloer onder de houten balken en tegen de witte muren werkstukken van vooral bevriende kunstenaars getoond. Maar deze keer is het Hamelink zelf die haar composities laat zien, zo zodat ze zelf ook inzicht krijgt in hoe de beelden in de ruimte werken.

Het meest opvallend in de ruimte is de installatie die ze heeft geplaatst op de betonnen tegels. Het strakke lijnenspel van de vierkante stenen wordt stijlvol doorbroken met druppels die schijnbaar achteloos lijken rond gestrooid. Vooral wanneer er een waterige zon of een scherp licht door het venster valt komt de inrichting tot leven. Sigrid plaatst zelf wel waxinelichtjes tussen de druppels om de speelsheid van de installatie te benadrukken. Het gestolde rood lijkt op bloed, het vocht waardoor mensen kunnen bestaan. Want het fenomeen leven en de menselijke figuur zijn voortdurend onderwerpen van beelden voor Hamelink. De figuren worden in talloze houdingen opgevoerd en duiden existentiële handelingen. Veelal staan de gestalten eenzaam op een sokkel. Ze zijn onzijdig, geslachtloos, want het betreft een symbolische plaatsing. De mens als onpartijdig toeschouwer van de wereld om zich heen. Ze schreeuwen zich zonder geluid een standplaats. Langs de wanden hangen de kleine keramische beelden. Witte figuurtjes die veelal enkel met zichzelf communiceren, ook wanneer ze in een groep zijn geplaatst. De vloerruimte biedt plek aan groter uitgevallen objecten. Maar telkens is het thema dezelfde. De verwondering over het leven, door het bestaan. Een bevroren moment om zich deze tel in de tijd te kunnen herinneren.