#geruststelling

Schatje, neem je tijd het is ook lastig dat mag het zijn. Liefje, geen zorgen  om helderheid- articuleren kan later, je chaos is ook een feit. Baby, rustig. Diepe adem in. Je kunt het, hou vast, lange adem uit. Meisje, je mag huilen soms moet het er even uit, niet vechten maar toelaten, zit deze met me uit. Kindje, je kan het. Ik beloof je alles komt goed. De hemel zal openbreken de zon lachend tegemoet. Het zal de sneeuw doen smelten met hoe je je nu voelt.

Er zijn van die ochtenden — en het is altijd ochtend, alsof het bestaan zich weigert verder te ontwikkelen dan de eerste fase van bewustzijn, waarin de zon laag hangt boven de identieke daklijnen van huizen die ooit met oprechte hoop werden gekocht — waarop ik, gewapend met een herbruikbare koffiebeker en een sluimerende existentiële kramp, de wijk in loop zonder duidelijk doel, behalve misschien…