De 'Franskiljons' in mijn omgeving.
Soms erger ik me eraan, maar meestal niet omdat ik het gewoonweg negeer, die 'Franskiljons' in mijn omgeving. De elitaire bewoners die het Frans hanteren als primaire taal maar in feite in het Vlaamse dialect zijn opgegroeid. Ja, enkel mensen zoals ikzelf die niet breeddenkend zijn, vinden dit een beetje provocerend. Want wie zou zich nu ooit storen aan een hoop zelfverklaarde aristocraten die doen alsof ze in een Parijse salon zitten terwijl ze eigenlijk gewoon in de Delhaize staan, op zoek naar de beste korting op Camembert?
Ha, die zogezegde bourgeoisie, die koste wat het kost willen uitstralen dat ze bij de gegoede burgerij horen. Ze zijn bereid om hun moeders zelfgemaakte frikandellen in te ruilen voor foie gras, alleen maar om indruk te maken op de golfbaan van Latem of tijdens de hockeymatchen op Indiana of de Gantoise waar ze langs de zijlijn 'stick à terre' staan te roepen. Je moet daar meer "bonjour" zeggen dan "goeiendag." Want stel je voor dat iemand je zou betrappen op het gebruik van je moedertaal – dat zou het einde van je sociale status betekenen!
De gretigheid om hun sociale status op te trekken is zelfs zo groot dat ze Franse klanken overdreven gaan benadrukken. Het is alsof ze denken dat een extra "r" in "merci" hen plotseling lid maakt van de Académie Française. Ze hebben zelfs hun eigen woorden verzonnen. Neem bijvoorbeeld "Koeketiene," dat eigenlijk afkomstig is van het Franse "Concubine." Of "Bloende," de salamisoort die oorspronkelijk "Saucisse de Boulogne" heet. Serieus, wie heeft ooit gedacht dat het verfransen van je broodbeleg je verheft tot een hogere klasse?
Soms, maar dan ook héél soms, vraag ik me af of ze überhaupt beseffen hoe belachelijk ze soms klinken. Het lijkt wel een parodie op zichzelf. Maar goed, ik laat ze maar begaan. Uiteindelijk is het toch véél té vermakelijk om te zien hoe ze krampachtig proberen hun Franse façade in stand te houden terwijl ze in hun hart waarschijnlijk gewoon een goeie Vlaamse stoverij verkiezen boven alle haute cuisine ter wereld.
Het toppunt van hun pogingen om de Franse cultuur na te bootsen, is wanneer ze hun kinderen inschrijven op een school. Terwijl die kinderen 's avonds gewoon thuis hun huiswerk maken in sappig Vlaams dialect. "Papa, ik heb mijn devoirs af," hoor je dan. Ach, de ironie. Of als ze trots vertellen over hun vakantie in de Provence, maar dan stiekem aan de campingkantine een pakje friet met stoofvlees bestellen. Bonjour, mes amis!
En wat te denken van de namen die ze hun huisdieren geven? Geen gewone Fikkie of Minoes voor deze bourgeois. Nee, hun hond heet "Chéri" en hun kat "Bijoux." Probeer dat maar eens uit te spreken zonder dat je buurman in de lach schiet. En vergeet niet hoe ze bij de bakker "un pain, s'il vous plaît" bestellen, terwijl de bakker zelf hen perfect begrijpt in het Vlaams. "Gewoon een brood, alstublieft" is toch zoveel eenvoudiger?
22/07/2024.
