Söyleyen mi yaralıdır yoksa söylenen mi?

İnsan bazen haklı çıkmaya çalışmaz. Sadece anlaşılmak ister. Aradaki farkı görebilmek için dinlemek gerekir; cevap vermek için değil, anlamak için. Ben bunu defalarca anlatmaya çalıştım. Yapmamam gereken şeyler yaptığımı da söyledim. Çünkü insan yaptığı yanlışı saklayarak değil, kabul ederek büyür. “Unutamıyorum.” derler. Ben de unutulmasını istemedim. Çünkü bazı şeyler unutulmaz. Ama unutamamakla anlamaya çalışmamak aynı şey değildir. Ben hafıza silmeyi değil, öfkenin bir anlığına susturulmasını istedim. Çünkü bir insanı anlamaya çalışmak, onu haklı çıkarmak değildir. Bizi bitiren o yanlışlar değildi. Bizi bitiren, ne söylersem söyleyeyim hiçbir açıklamanın zihninde yer bulamamasıydı. Gerçek beni değil, kendi kurduğun beni yargıladın. Ben konuşuyordum, sen ise çoktan hükmünü vermiştin.

"Denizler cinayet işlemez." Bu devirde cinayetleri ne denizler işliyor ne de katiller. Bazen bir cümle işliyor. Bazen hiç dinlemeden verilmiş hükümler. Bazen de haklı çıkabilmek uğruna defalarca anlatılan hikâyeler.. Bazı insanlar, kendi acılarını anlatırken karşısındakini hikâyenin tek kötüsü yapar. Çünkü bir insanı bütünüyle siyaha boyamak, dönüp aynaya bakmaktan daha kolaydır, dostlarım. Biz Tumblr'dakiler "yalnızız" deriz. Belki de haklılar; değiliz. Biz, sahte kalabalıkların içinde nefes almaya çalışmış insanlarız. Kitaplara ve birkaç satıra sığınarak kendi içimizde hayatta kalmaya çalışanlarız. Bir gün size de, "sen de o kalabalığın içindeydin." diyecekler. Sizi, en çok pişman olduğunuz yerden yargılayacaklar. Geçmişinizi bugününüzün yerine koyacaklar. Bir yanlışı, bütün karakterinizin özeti gibi önünüze bırakacaklar.

Parlak karton kapaklı, sayfaları zamana yenik düşüp sararmaya başlamış bir serinin ikinci kitabı... Odada o eskimeyen kitap kokusu ve tam dört yıldır yüzüme bir sessizlik gibi vuran, bilerek boş bırakılmış 344. sayfa. Tam o sayfanın eşiğinde durup fısıldıyorum geçmişe: Hayır; göğe bakma İzmir, bu sefer gökyüzü bizim. Çünkü ben kurşun kalemin şüphesine sığınmadım hiç. Bir daha geri dönüşü olmayan o tükenmezin sarsılmaz silinmezliğiyle kazıdım hikayemizi o boşluğa..