#ailem

Eskide kalan ben ile bugünkü ben arasında upuzun bir çizgi var.Bazen o eski halimi özlüyorum; hiçbir şeyi umursamadan, kaybetme korkusunu bilmeden yaşadığım günleri…Şimdi ise bazı şeylerden deliler gibi korkuyorum.Evlatlarıma bir şey olmasından, sevdiğim adamın canının yanmasından…Meğer insan böyle korkmaya başladığında gerçekten yaşıyormuş.Ben şimdi yaşadığımı anlıyorum..

'arkadaşımla olan randevumu unutacak kadar yorulmuşum, yazmasa günü evde sonlandıracaktım. neyse, araya bi aile (anamgilin iki gündür arayıp kızdığını işittikten sonra oraya gitmeyi abartan ben) ziyareti koyayım da akşama ordan oraya geçeyim bari.

Öz önce eski bir snapchat hesabıma giriş yaptım. Çok sevdipim biriyle olan fotoğraflara denk geldim. Anı olsun çektiğimiz. Bütün ev halkı uyuyordum. Uyanmasınlar diye tuvalete geçtim. Ağladım ama hayatımda hiç bu kadar kötü bir şekilde ağladığımı ağladığımı hatırlamıyorum. Anlamasınlar diye kendimi nasıl sıkıyorum. Sonra birşey farkettin. Ben hala onu istiyorum. Onu arayıp dertleşmek istiyorum. Gitmiyceğine o kadar çok inanmıştım ki. Annem gider o gitnez diyordum. Birkaç çümleyle gitti benden. Ben bir sayfaya sığdıramazken onun birkaç paragrafa sığdırması yaktı canımı. Beni görmeyip bakalarıyla gülüp eğlenmesi yakıyo çanımı. Tam da bu zamanda tanıştım tabelasız larla iyi ki tanışmışım ağladığım bir gün keşfetimde çıktı karşıma. Takip ettim siteyi indirdim. Derdimi unuttum bir de baktım ki gülüyorum. Onlara çok şey borçluyum. İyi ki varlar.Annem bile dışlarken beni onlar kuçak açtı bana.