#561km

Her mevsimin bir çiçeği,Her kalbin bir seveni vardır…Varlığıyla mutlu eden,varlığımızla mutlu olan herkese…Günaydınnn!

Sen benim hakkımsın… Başkasına helal etmem seni… 💜

Bugün bambaşka bir şehirde açtım gözlerimi hayata. Güneş yine doğmuştu; ama sanki ışığını başka bir güzellikle serpiyordu yeryüzüne. Kuşlar her zamanki gibi sabahın sessizliğini şarkılarıyla süslüyor, gökyüzü ise bugüne özel bambaşka bir renge bürünmüş gibiydi. Hava serindi; tenime usulca dokunuyor ama içimi üşütmeye cesaret edemiyordu.Uyanır uyanmaz ilk adımlarım onun odasına vardı. Gözlerim, birlikte biriktirdiğimiz anılara ilişti. Sonra parfüm şişemi aradı… Yerinde yoktu. İçimde küçücük bir sessizlik çöktü, yüzüm fark etmeden gölgelendi. Bir an durdum; kalbim, eksilen bir eşyayı değil, geçmişten kalan kırgınlıkların izini arıyordu belki de.Sonra kendime döndüm. “Ben değişmiş miydim?” diye sordum usulca. Hayır… Sevgim de niyetim de aynı sıcaklıkla yerindeydi. O an eksik olana değil, kurulacak yarınlara bakmayı seçtim. Sessizce odadan çıktım.Ardından dudaklarıma belli belirsiz bir tebessüm yerleşti. Kendi kendime fısıldadım:“Daha güzelini yapacağız.”Çünkü artık biz birdik. Geçmişin küllerini avuçlarımızdan usulca bırakıp, birbirimizin ellerine yeniden tutunacağız. Bu kez acele etmeden, incitmeden, sevgiyi yarım bırakmadan…Ve inanıyorum ki bazı hikâyeler, en güzel başlangıçlarını ikinci kez yazdıkları sayfalarda bulur.

Yeni güne adım atarken içimde tarifini bilmediğim tuhaf bir his vardı. Ne adını koyabiliyordum ne de susturabiliyordum. Sanki ruhum, benden gizlediği bir duyguyu usul usul gün yüzüne çıkarmaya hazırlanıyordu. Saatler ilerledikçe içimdeki o ağırlık biraz hafifler gibi oldu; ben de geçti sandım. Sonra bir koku sardı bulunduğum yeri… Öyle tanıdık, öyle derin bir kokuydu ki gözlerimi istemsizce kapattım. Derin bir nefes aldım. Ardından bir tane daha… Ama nafile. O koku yalnızca ciğerlerime değil, iki asrın kilitli tuttuğum hatıralarıma da dolmuştu. İçimde sessizce bekleyen özlem, artık susmak istemiyordu.Dayanamadım. Kimsenin olmadığı bir köşeye sığındım. Soğuk suyla ensemi, boynumu yıkadım; belki içimde yükselen yangını biraz olsun dindiririm diye. Aynanın karşısına geçtiğimde gözlerim, söyleyemediğim cümlelerle doluydu. Bir damla daha sabretse taşacaktı. Kendime uzun uzun baktım, sessizce telkin ettim. “Geçecek,” dedim. “Birazdan geçecek…” Zamanla nefesim düzeldi, yüzüm sakinleşti. Ama içimde kopan fırtına dinmedi.Geri döndüm. Gülümsedim, konuştum, yürüdüm… Fakat o duygu peşimi hiç bırakmadı. Nereye gitsem sessizce yanı başımda yürüdü. Kalabalıkların içinde bile omzuma dokunan tek şey özlemdi. Özlem… Meğer insanın en ağır yüküymüş. Ne sesi var ne de gölgesi; ama bir ömre sığacak kadar derin bir ağırlığı varmış. Aradan aylar değil, asırlar geçmiş gibi… Zaman herkesi başka kıyılara savurmuş, mevsimler defalarca değişmiş. Ama ben hâlâ aynı günün, aynı vedanın, aynı eksikliğin içinde bekliyorum.Çünkü bazı hasretler zamanla dinmiyor. İnsan sadece onlarla yaşamayı öğreniyor. Ve ben, geçen ayların ardından bile, özlemin bıraktığı o ilk sızıda yaşamaya devam ediyorum.

Bu gece başka… Bu gece gecenin sessizliğinde sen varsın. Sanki bütün karanlık, varlığının sıcaklığıyla aydınlandı. Meğer seni ne kadar özlemişim… O nefes alışını, aynı gökyüzünün altında aynı ritimde nefes alabilmeyi, bir anlığına bile olsa “yalnız değilim” hissini…İçime tarifsiz bir doluluk çöktü. Özlemek bazen insanın göğsüne koca bir ömür gibi oturuyormuş da, kavuşmak tek bir nefesle bütün o yükü hafifletiyormuş meğer.Demek ki dualarım göğe ulaşmış. Demek ki Rabbim, sessizce dökülen gözyaşlarımı da, dilime gelmeyen cümlelerimi de duymuş. Bin şükür hem O’na hem de seni yeniden nefesimde hissedebildiğim bu ana.Yeter ki nefesin hiç eksilmesin sevdiğim. Çünkü ben, en çok sen nefes alırken huzur buluyorum.

Düşünsenize… İki aydır görmediğiniz, her gece özlemiyle uyuduğunuz sevdiğinizi rüyanızda görüyorsunuz. Gece boyunca sürekli uyanıp tekrar uyuyorsunuz. Gelmeyeceğini biliyorsunuz belki… ama içinizin en derininde bir ses durmadan ‘O gelecek’ diye fısıldıyor. O umutla gözlerinizi kapatıyorsunuz, saatler boyu aralıklı uyanıyorsunuz.Sonra sabah… tekrar uykuya dalıyorsunuz. Uykunuzun en güzel yerinde biri yanağınızdan usulca öpüyor. Bir anda irkilip gözlerinizi aralıyorsunuz… Gerçek mi, rüya mı, hayal mi anlayamıyorsunuz. Kalbiniz deli gibi atıyor. Ve o an… karşınızda, rüyalarınızı süsleyen o insanı gerçekten gördüğünüzü anladığınızda, hiçbir şey düşünmeden ona sımsıkı sarılıyorsunuz.Ben bu anı yaşadım… Sonra sevdiğim yine gitti. Ama biliyorum, yine gelecek. Rabbim gerçekten seven hiçbir kalbi birbirinden ayırmasın.

Vallahi yarimsin sen,