#561km

Bana bakan o bir çift gözden başka hiç bir dünyalık mevzuya merakım yok…

Bahar da geldi, geçiyor…

Seni öyle öyle öyle çok göresim geldi ki…

Biz galiba aynı ruhun iki farklı yansıması gibiyiz. Birimizin enerjisi düştüğünde diğeri de istemeden o karanlığın içine çekiliyor. Senin mutsuzluğun bana, benim içimdeki kırgınlık da sana dokunuyor. Ama birimiz gerçekten iyi olduğunda, diğerinin de içi ısınıyor, yüzü gülüyor. Sanki aramızda görünmeyen bir bağ var ve ne hissedersek birbirimize geçiyor. Bunun nedenini bilmiyorum, bir çözümünü de bulamıyorum… Bildiğim tek şey, sen iyiysen ben de biraz daha iyi oluyorum.

Seninle suskunlukta anlaşmayı değil sadece,suskunluğun içinde birbirimizi bulmayı seçiyorum.Kelimeler eksik kaldığında bile,kalbimin seni tamamladığını bilmeni istiyorum.Dünya ağırlaştığında omuz omuza durmayı,savrulduğumuzda yeniden birbirimize dönmeyi…Kök saldığımız yer birbirimizin kalbi olsun.Küçük anların içinden büyüyen o “biz” var ya,işte ben ona inanıyorum.Bakışlarında cesaret,dokunuşlarında evim var.Yorulduğumuzda kalbimiz konuşsun,kırıldığımızda sevgi bizi onarsın.Gelecek uzak değil artık,çünkü her yarın seninle başlıyor.Yan yana yürümekten öte,aynı yolda kalmayı seninle öğreniyorum.Ve her yeni günde,gözlerine baktığımda sessiz ama sonsuz bir “iyi ki”düşsün kalbimden seninkine.

Seni bilemem ben… Ben, bendeki seni bilirim.Seni nasıl özlediğimi, seni nasıl sevdiğimi bilirim.En çok da seni nasıl yanımda istediğimi…Zamanla olan şeylerin zamansız olmasını dilediğim gibi.Senin gözlerini bilemem ben,Ama sana bakarken gözlerime karışan o maviliği bilirim.Ben en çok, içimdeki seni bilirim.

Seninle aynı evde, aynı masada bir sofrayı paylaşmak… Lokmalar arasında gözlerinin içine bakmak, her bakışta içimde binlerce kez “amin” demek… O anlarda hissettiğim şey sadece huzurdu, tarifi olmayan, yüreği sarıp sarmalayan bir dinginlikti.Odana her adım attığımda, beni saran mis gibi kokunla yüzümde istemsiz bir gülümseme belirirdi. O koku, o sıcaklık, bana “evim” dedirtirdi. İşe giderken seni uğurladım ya… Gelişini bilerek, dönüşünü özleyerek… O an bile bana yetti. Ne mesafeler vardı bizim aramızda, ne de bir boşluk. Kalbim hep seninleydi, sen hep bendeydin.Odaya gireceğin vakti adımlarının sesinden tanıdım, kokunu uzaktan duyup gelişini hissettim… İşte o his, tarif edilemeyen o duygu… Sonsuz bir sevmenin en sessiz haliydi.Seninle çok güzel zamanlar geçirdim. Koca bir şehirde, seninle iki can olduk. Şimdi, sen o eve her adım attığında, her köşede beni göreceksin. Anılar birer birer canlanacak gözünde… Belki önce bir hüzün saracak içini, ama ardından usulca gülümseyeceksin. Dudaklarından dökülecek o iki kelime: “Çok şükür.”Bitmedi sevgilim… Bitmeyecek de. Biz yine kavuşacağız. Kalbim kelebeklerle dolu, sana gelirken içim çocukça bir sevinçle ama dönüş yolunda gecenin karanlığı gibi bir hüzünle ağırlaşıyor.Seni çok seviyorum, okyanusum… Seni her şeyden çok. Varlığın, sevgine ettiğin emek… Hepsi için minnettarım.