#enzimler

Genlerimiz De Bizim Kadar Suçlu mu?

Genlerimiz De Bizim Kadar Suçlu mu? Katil Bradley Waldroup 2006 yılının bir sonbahar akşamı fazlasıyla sarhoş bir haldeydi. Waldroup bir anda eski eşi  Penny ve onun en yakın arkadaşı Leslie ile tartışmaya başladı. 22 kalibrelik avcı tüfeğine davrandı ve Leslie’ye tam 8 el ateş ederek öldürdü.  3 yıl sonra, Waldroup mahkemede işlediği cinayeti  itiraf etti. Waldroup’un  avukatı Wylie Richardson…

İstenmeyen Şifreler Sorunu ve Kromozom Sayı Farklılıkları: 

Kromozom sayıları evrime kanıt mı?

Bazı hücrelerde RNA, DNA'yı kopyalarken şaşırtıcı olaylar gerçekleşir. RNA'yı üreten enzim DNA'daki üretilecek proteinle ilgili şifreyi sıradan okuyup kopyalarken, bazen o üretim için gerekli olmayan bazı şifrelerle de karşılaşır. Bu nedenle, enzim, kopyalama sıralamasında ihtiyacı olan DNA parçasını sıradan okuduğunda, ihtiyacının olmadığı bilgi parçasını da okumak zorunda kalacaktır. Ve unutmamamız gerekir ki, gereksiz okunan tek bir bilgi bile üretilecek proteini tamamen işe yaramaz hale getirecektir. Örneğin bin aminoasitli bir protein üretilecekse her aminoasit üç şifre ile temsil edildiğinden, bu işlem için görevli enzimin DNA üzerinde sırayla üç bin basamaklık bir şifre zincirini okuması gerekir. Ama DNA'nın üzerindeki üç bin şifrenin arasında enzimin ihtiyacı olmayan, örneğin beş yüz şifre, bütün olarak araya karışmıştır. Enzim bu beş yüz basamağın üstünden atlayamaz. Ancak, ilerdeki bilgilere ulaşabilmek için de bu beş yüz basamağın üzerinden kopyalamadan geçmesi de gerekmektedir. Oysa üstünden geçerse ister istemez gereksiz bilgileri de kopyalamış olacaktır. Enzim DNA molekülünü kesemez, üzerinden de atlayamaz. Fakat problem hiç umulmadık bir şeklide çözülmüştür. Fosfat, şeker, karbon gibi basit maddelerden oluşmuş DNA molekülü, hayret verici bir hareket yaparak Ekson adı verilen okunması istenmeyen şifre dizisini dışarı doğru kıvırır. Böylece ardı ardına okunması gereken ama arada gereksiz şifrelerin bulunması nedeniyle birbirlerinden uzakta kalan iki şifre dizisinin uçları birleşir. Gerekli bilgilerin bulunduğu bölüm intron olarak adlandırılır. 

Bir gendeki exon ve intron bölümleri DNA molekülünü okuyan enzim dışarıda kalan gereksiz bilgiyi okumadan molekülün bükülüp birbirine yaklaştığı noktadan karşı tarafa geçer ve okumayı sürdürür. Bu olayların her basamağında birçok kimyasal reaksiyon meydana gelir. Fakat bu reaksiyonların gerçekleştiği hücre çekirdeğinin içinde en ufak bir kargaşa yaşanmaz. İstenmeyen şifreler problemini önlemek için ikinci bir yöntem daha kullanılır. RNA önce gereksiz şifreler de dahil olmak üzere geni başından sonuna DNA'dan kopyalar. Daha sonra, nereden geldiği belli olmayan bir emre itaat ederek, kendi üzerindeki gereksiz şifreleri bir halka şeklinde dışarı doğru büker ve bu bölüm kopartılıp atılır. Bu olayların gerçekleşebilmesi için kullanılan enzimin, DNA'nın ve RNA'nın birbirlerini çok iyi tanımaları gerekmektedir. Enzim yapacağı bu iş için çok ayrıntılı bir eğitim almış, diğer bir ifade ile bir iradeye sahip olmalıdır. Bu iradenin birde sorumluluk getirmesi gerekecek-tir. Bu sorumluluğuna uygun davranmalıdır. DNA'nın ise bilgi ve irade sahibi ayrı bir canlı gibi karar verebilmesi, sahip olduğu bazı bilgileri enzime sunup, duruma göre bazılarını saklaması, bu konularda enzimlere yol göstermesi, bunun içinde hem enzimlerin hem de DNA'nın, üretilecek proteinin ne işe yaradığını bilmeleri, onu üretme iradesine sahip olmaları, bütün bu karmaşık hesapları ve planı yapıp başarıyla uygulamaları gerekir. Bu uygulama son derece karmaşık, basite indirgenemez kompleks sistemlerin bir arada ve uyumlu çalışmaları sonucunda oluşur. Sistem içinde bu iş için kullanılan 20 farklı aminoasit için 20 farklı taşıyıcı RNA vardır. Her aminoasit, ancak kendi taşıyıcısı olan RNA ile birleşebilir. Birbirlerine kenetlenebilmeleri için üç boyutlu yapılarının karşılıklı ve hatasız olarak birbirlerine uyması, oturması gerekir. Protein sentezinin yapıldığı ribozomlar kendilerine gelen m-RNA üzerinde yazılı olan bilgiye dayanarak yüzlerce, binlerce aminoasit molekülünü birbirine ekler ve istenilen polipeptid protein molekül zincirini oluştururlar. Ayrıca hücrede, DNA'daki bilgi doğrultusunda sadece tek bir protein zincirinin üretilmesi için, birbiriyle uyum içinde çalışan en az yetmiş beş tane daha yardımcı moleküle ihtiyaç vardır. DNA'dan bilgi kopyalanması sırasında görev yapan enzimler ise bu sayı-nın dışındadır. Oluşan molekül içinde, m-RNA'daki plana dahil olmayan tek bir aminoasit bile fazladan eklenemez. Herhangi bir aminoasit plandaki yerinden ayrı bir noktaya konulamaz. Hiç biri eksik bırakılamaz. Bu hatalardan herhangi biri yapılırsa istenen protein molekülünün yapısı tamamen bozulur. İstenilenin yerine istenilmeyen bir başka protein üretilmiş olur. İstenilen proteinin oluşamaması o proteinle ilgili bir başka basite indirge-nemez sistemi bozar. Bu böyle devam edip gider. Sonuç ise canlılık düzenin bozulması anlamına gelir. Bu nedenle daha önceden hücre içinde var olan kontrol sitemleriyle oluşan proteinler kontrol edilir. Tespit edilen en küçük bir hata oluşan proteinin bu tür hatalı proteinleri yok etmekle görevli enzimlere teslimi demektir. Bu enzimde hatalı proteinin peptid bağlarını kopararak imha eder. Arta kalan aminoasitler bir başka proteinin yapımında kullanılmak üzere saklanır. Sistem istenen proteinin yapımına yeniden başlar. Görüldüğü gibi her şey en ince detaylarına kadar düşünülüp planlanmıştır. Bu hayati işlemleri meydana getiren basite indirgenemez kompleks sistemlerin rastlantılarla oluşup belirli bir uyum ile bir araya gelmeleri mümkün değildir. İlginç olduğu için kaydetmekten geçemeyeceğimiz bir gerçeği de hemen belirtelim. Bilindiği gibi DNA molekülü hücre çekirdeğinin içindedir. İçindedir ve iç içedir ama hücreyi ve hücre çekirdeğini meydana getiren diğer proteinlerle her hangi bir temasta bulunmaması, kendini diğer proteinlerden koruması, tecrit etmesi gerekir. Çünkü bir araya geldiklerinde, DNA asit, proteinler de baz etkisi gösterecek ve anında reaksiyona girip birbirlerini yok edeceklerdir. Kromozomlar: Bir canlı bedeni basite indirgenemez kompleks sitemlerin bütünsel kurgusu içindedir. İnanılmaz derecede çok ayrıntılar içerir ve her ayrıntının bilgisi hücre çekirdeklerinde bulunan DNA molekülünde şifreler halinde yazılmıştır.

Kromozom şeması: (1) Kromatid. Kromozomun S fazından sonraki iki eşit parçasından her biri. (2) Sentromer. Kromatidlerin temas ettiği ve mikrotübüllerin bağlandığı yer. (3) Kısa parça (4) Uzun parça. 

NOT: Genetikte kromozomlar, genellikle kısa bacaklar üstte olacak şekilde gösterilir. Kromozom, DNA'nın histon proteinleri etrafına sarılmasıyla, yoğunlaşarak oluşturduğu, canlılarda kalıtımı sağlayan genetik birimlerdir. Bir insan bedeninin DNA molekülündeki şifrelerini bir bilgisayar yazılımı kabul eder ve bu yazılımı kâğıda dökersek büyükçe bir odanın duvarlarını kaplayacak kadar büyük bir kütüphane elde ederiz. DNA, hücre çekirdeğinde bulunan büyücek bir biyomoleküdür. Ait olduğu canlı bedeninin bütün detaylarını içeren bir bilgi bankasıdır. DNA, bir canlı hakkındaki tüm kalıtsal bilgilerin kodlanmış olduğu bir şifreleme sistemidir. DNA nükleikasit ya da baz adı verilen dört farklı molekülün bir zincir boyunca birbirine eklenmesiyle oluşur. Adenin, Timin, Sitozin ve Guanin adlı bu moleküllerin sıralanış biçimi, bir tür kod oluşturmakta ve böylece DNA canlı hakkındaki tüm fiziksel özelliklerin bilgisini saklamaktadır. Bu nedenle DNAya dört harfli bir alfabeyle yazılmış özel bir kitap denilebilir. Kromozomlar çekirdeğin içinde iplikse parçalar halinde bulunur. Bu dört molekül sıralamalardaki yerleri değişerek milyarlarca farklı kombinasyonlar meydana getirir. Fakat bu farklı kombinasyonlar rast gele değildir. Hepsinin gruplar halinde bir anlamı ve amacı, bu anlam ve amaçların yönlendirdiği birde bütünsel amacı vardır. Bu bütünsel amaç ise hayattır. Bilgi şifrelerinin özgül proteinleri sentezlemekle gibi bir anlam ve amaca yönlendirilmiş gruplarına gen adı verilir. Bunlar bir kitaptaki cümle ya da paragraflara benzerler. Her genin vücudun oluşumunda, yaşamasında ve üremesinde görevi vardır. Genler, birbirine eklenmiş ve özel bir katlama ve paketleme yöntemi ile sıkıştırılmış DNA parçalarıdır. DNA ise bir canlı hakkındaki tüm kalıtsal bilgilerin kodlanmış olduğu bir şifreleme sistemidir. Bir bakıma genler birbirine eklenmiş ve özel bir katlama ve paketleme yöntemi ile sıkıştırılmış DNA parçalarıdır. Bir bakıma genleri sayfalar kromozomları ise ciltler olarak tarif edebiliriz.  

Mitoz bölünmenin inter faz evresinde kromatin ağı şeklinde bulunan DNA, profaz evresinde kısalıp kalınlaşmaya başlar ve meta faz evresinde en kısa duruma gelir. Yaklaşık 10.000 kat kısalmış haliyle ışık mikroskobunda 100'lük objektifte incelenebilir. 

Kromozomlar, İ, V, J harfleri gibi biçimlerde görünür ve boyutları mikronla ölçülür. Kromozomların sayısı canlı türlerinde değişiklik gösterir. Örneğin sirke sineğinde 8, kurbağada 26, farede 42, maymunda 48, köpekte 78 kromozom vardır. İnsanın kromozom sayısı ise 46'dır. 22'si çift otozom kromozomdur. İnsan hücresinde 1 çift de eşeysel kromozom bulunur ve toplam sayı 46 eder. Eşey kromozomları kadınlarda XX, erkeklerde XY dir. Döllenme sırasında annenin yumurtasındaki 23 kromozom, babanın spermindeki 23 kromozomla birleşir. 46 kromozomla yeni bir inan oluşmaya başlar. (embriyodaninsana.tumblr.com bakınız) Kromozomlarda yer alan ve sayıları 25 bin ile 30 bin arasında olduğu tahmin edilen genlerin oluşturduğu zincir, kişinin göz renginden boyuna, yaşam süresinden yakalanacağı hastalıklara kadar pek çok şeyi programlar. Bu genetik programlar daha öncede yazdığımız gibi nükleotit denen (A, T, C, G) yapıların farklı dizilimleriyle şifrelenir. DNA ile ilgili bilimsel çalışmalar: DNA'nın keşfi, bilim tarihindeki en önemli buluşlardan biri olarak kabul edilir. Bu molekülün varlığı ve yapısı 1953 yılında Francis Crick ve James Watson adlı iki genç bilim adamı tarafından belirlenmiştir. O zamandan bu yana geçen yarım yüzyıldan fazla zamanda ise, bilim dünyasının önemli bir bölümü DNA'yı anlamaya, okumaya, çözümlemeye ve kullanmaya çalışmaktadır. Bu büyük çabadaki en önemli adımlardan biri ise 90'lı yıllarda başlayan ve 2001 yılında sonuçlanan İnsan Genomu Projesidir. Bu projeyi yürüten bilim adamları insan vücudunun tüm ayrıntılarını şifreleyen genlerinin toplamını okuyarak eksiksiz bir dökümünü çıkarmaya çabalamışlardır. İnsan Genomu Projesi'nin elbette başta tıp ve genetik mühendisliği olmak üzere çeşitli alanlarda insanlığa büyük yararları olabilecektir. Ama bir o kadar, hatta daha da önemli bir sonucu ise, DNA'nın kökeni hakkında bize bir mesaj vermesidir. Bu mesaj, bizzat genomu keşfedenlerden biri, yani projeyi yürüten Celera şirketinin görevlendirdiği bilim adamlarından Gene Myers tarafından açıklanmıştır. Myers, San Francisco Chronicle gazetesinde İnsan Genomu Haritası Bilim Adamları Yaratıcı'dan Söz Ediyor başlığıyla verilen haberde şu yorumu yapmıştır: -Moleküler düzeyde mükemmel bir biçimde kompleksiz. Henüz kendimizi bile anlayamıyoruz ki, bu çok ilginç. Burada metafizik bir element var. Beni asıl şaşırtan şey ise yaşamın mimarisi. Sistem çok kompleks. Sanki dizayn edilmiş gibi. Genomda muazzam bir akıl var. * * * * DNA gerçekte tıpkı bir kitabın kâğıttan ve mürekkepten oluşması gibi şuursuz ve cansız atomlardan oluşan bir moleküller zinciridir. Bir kitaptaki yazıların anlam kazanması gibi DNA’ya bilinç veren bu dizilimin oluşturduğu bütünselliğin anlamıdır. Zaten canlılık bir araya gelen biyomoleküllerden çok, bu bir araya gelişin oluşturduğu anlam bütünlüğüdür. Diğer ifade ile canlılık maddelerin oluşturduğu fakat madde dışında asla maddeye indirgenemeyen metafizik bir değerdir. Bu metafizik değerden ne genler, nede genleri oluşturan biyomoleküllerin haberi vardır. Bu, kâğıt üzerinde çeşitli şekillere girerek yazıya bir anlam veren mürekkebin ve kâğıdın oluşturdukları anlamı bilmemesi gibidir. Bu nedenle evrim taraftarı bilim insanlarından Dawkins'in ortaya attığı bencil gen tezi anlatmaya çalıştığımız madde dışı metafizik bir değer olan anlamı maddeye indirgediğinden geçersizdir. Evrim teorisi taraftarları ruh gibi metafizik değerlerin varlığını kabul etmek istemedikleri için, insanı bir madde yığınından ibaret görmekte, dolayısıyla bu madde yığınının bir yerine bir şekilde şuur atfetmeye çalışmaktadırlar. * * * * Evrim teorisi taraftarları canlılar arasında genetik ilişkiler kurmaya çalışırken, bu ilişkileri temelden geçersiz kılan bilgileri göz ardı etmektedirler. Bunun bir örneği kromozom sayılarıdır. Kromozomlar, canlı hücresindeki DNA zincirlerinin paketlendiği temel birimlerdir. Bir kütüphanedeki ciltlere benzetilebilir. Her canlı türünün kendine özel bir kromozom sayısı vardır. Örneğin insan DNA'sı 46 kromozoma bölünmüştür. Canlı türlerinin türlerine özel kromozom sayılarının bulunması evrim teorisini alt üst etmiştir. Evrim teorisin varsaydığı gibi farklı türler küçük değişimlerle kademeli olarak birbirlerinden dönüşmüş olsalardı, canlılardaki kromozomların da ilkelden gelişmişe doğru gittikçe büyüyen bir yapı sergilemesi gerekirdi. Örneğin evrimin ilk basamaklarındaki canlıların daha az kromozom sayısına sahip olması ve kromozom sayısının giderek artması beklenirdi. Oysa durum hiç de böyle değildir. Farklı canlıların kromozom sayıları, evrim şemasını tamamen yıkan bir tablo ortaya koymaktadır. Meyve sineği gibi oldukça kompleks bir canlının kromozom sayısı 8 iken, evrime göre ondan daha ilkel sayılması gereken eğrelti otu bitkisinin kromozom sayısı tam 480'dir. Farklı canlıların kromozom sayıları bir liste halinde incelendiğinde kademeli evrimle ilgili herhangi bir iz bulunmaz. Kromozom sayılarının evrimsel akrabalık iddiasını çürüten bir başka yönü, birbirinin yakın akrabası olarak gösterilen canlıların kromozom sayılarının farklı oluşudur. Bunu örneklemek gerekirse evrim taraftarlarına göre insan ve şempanzenin kökeni, bundan 7-10 milyon yıl önce, ortak bir atadan ayrılmıştır. Evrim teorisine göre, bu ayrımın DNA zinciri üzerinde mutasyonlar sonucu oluşan küçük değişikliklerin uzun zaman içinde birikmesiyle gerçekleşmiş olması gerekir. Fakat daha gelişmiş olan insanın kromozom sayısı 46 iken daha az gelişmiş olan şempanzenin kromozom sayısı 48'dir. Bu iki kromozomluk fark, mutasyonlar ve mutasyonların öngördüğü evrim ile açıklanamaz. Ayrıca insanla şempanze arasında bir ara format canlısı varsa bu canlının kromozom sayısı 46 ya da 48 olmalıdır. Eğer bu canlı 46 kromozoma sahipse, şempanzelere dönüşme yolunda 2 kromozom kazanmış yani evrimleşmiş demektir. Eğer bu canlı 48 kromozoma sahipse, bu kez de insana doğru evrimleşirken 2 kromozom kaybedecek yani fakirleşecektir. Ayrıca bu fakirleşme insanın şempanzeden daha evrimleşmiş olduğu dikkate alındığında gelişime neden olmalıdır. Diğer ifade ile ara format canlısı iki kromozom bilgisini kaybederken öylesine büyük ve etkili değişikliklere uğramalı ki insana evrimleşebilsin. (Kromozom sayıları evrime kanıt mı? Maymun İnsan kromozom sayı farklılıkları bölümlerine bakınız) Genetik yapıyı bu denli keskin ve derin biçimde etkileyen mutasyonlara evrim taraftarlarının dilinde makro mutasyonlar adı verilir. Fakat ilginç olan bilimin ortaya koyduğu gerçek makro mutasyonların canlıları makro düzeyde tahrip etmeleri, bozmalarıdır. Gelişimi neden olan hiç bir makro mutasyon gözlenmemiştir. Gözlemlenmiş tüm makro mutasyonlar, genetik bilgiyi tahrip eden, eksilten etkiler oluşturmuştur. Örneğin insanların mutasyon sonucunda fazladan bir kromozomla doğmalarının sonucunda Down Sendromu adlı hastalık ortaya çıkar. Down Sendromu'na yakalananlar, hem fiziksel hem de zihinsel olarak özürlüdürler. Evrim taraftarlarının birbirlerinin yakın akrabaları olarak gösterdiği canlılar arasında kromozom sayıları açısından çok büyük farkların olması ise, bu farkların mutasyon ürünü olamayacaklarını göstermektedir. Gen bilgilerinin kompleksliği kadar, bu bilgilerin paketlendiği kromozomların farklı sayı ve tasarımı da, evrim teorisini geçersiz kılmaktadır. Genler dediğimiz yapılarda, yani DNA zincirinde inanılmaz bir bilgi şifrelenmiştir. Örneğin insan DNA'sında, 900 ciltlik bir ansiklopediyi dolduracak kadar bilgi bulunmaktadır. Üstelik bu bilgi gözle göremediğimiz kadar küçük hücrenin kendisinden katbekat küçük olan hücre çekirdeğinin içine sığdırılabilmiştir. Bu inanılmaz tasarım ve var olan olağanüstü bilgi kaynağının ne olduğu sorusu canlıların rastlantılarla oluşup geliştiklerini varsayan evrim teorisinin önündeki en çetin, en zorlu engellerden sadece biridir. Genetik bilgi ait olduğu canlının bütün hayati fonksiyonlarını idare ve kontrol eder. Diğer ifade ile genetik bilgi başka mekanizmalarca yorumlanmakta ve kullanılır hale gelmektedir. Ayrıca bu bilgi ve bu bilgi ile ilgili mekanizmalar bir komplekslikte arz ederler. Diğer ifade ile bilgi ve bu bilgiyi kullanan mekanizmalar aynı anda var olmak zorundadırlar. Bunlardan birinin eksikliği sistemi işlemez hale getirir.

Florida Üniversitesi'nden David A. Kaufman genetik bilgi kökeninin evrim teorisi tarafından kesinlikle açıklanamadığını, açıklanamayacağını şöyle itiraf eder: -Evrim, hücrelerle beraber dikkatlice tasarlanmış genetik kodların kökenine dair kabul edilebilir bir bilimsel açıklama getirmekten uzaktır. Ki bunlar olmazsa proteinler ve dolayısıyla hayat da olamaz. Bir proteinin kromozomlardaki DNA zincirinde kodlanmış olan bilgisi, milyonlarca şifre arasından özelleşmiş enzimler sayesinde bulunur. DNA zincirinin bu bölümü yine başka özel enzimler tarafından bir fermuar gibi ikiye ayrılarak üzerinde mesajcı-RNA'nın rahatça kopyalanabileceği üç boyutlu şekle getirilir. Diğer farklı enzimlerin yardımıyla DNA'nın bu bölümü kopyalanır. Kopyalanmanın başlaması, kopyalama süreci, kopyalanmanın gereken yerde bitmesi, bu esnada DNA sarmalında herhangi bir karışıklık meydana gelmemesi, sarmalın diğer kısımlarının kopyalamayı engellemeyecek biçimde tutulması, kopyalanmada oluşabilecek muhtemel hataların kontrolü, düzeltilmesi, kopyalama bittiğinde RNA'nın ayrılması, DNA zincirinin eski haline getirilmesi ve bunlara benzer pek çok alt işlem sırasında birçok farklı enzim görev yapar ve her biri son derece muhteşem bir uyum içinde çalışır. Çekirdekten hücre sıvısına geçen RNA, taşıdığı şifrenin okunacağı ve bu şifrede yazılı proteinin üretileceği ribozoma bağlanır. İşte hücredeki protein oluşumunda yer alan süreçlerin yalnızca bir kesitini kabaca böyle özetleyebiliriz. Daha sonra da sayısız ara işlemlerin ve çok çeşitli enzimlerin rol oynadığı bir süreçle canlı vücudunda kullanılacak spesifik bir protein molekülü oluşturulur. Proteini oluşturan yüzlerce aminoasidin hep-sinin yerli yerinde, gereken sayı ve çeşitte olmaları zorunludur. Aksi takdirde proteinin işlev görmesi mümkün değildir. Proteinin kendisi bir plan üzerine üretildiği gibi, bütün üretim sisteminin kendisi de kompleks bir plan ve tasarım içerir. Protein üretiminde görev yapan bütün sistemler ve yapılar bu kusursuz tasarım sayesinde birbirleriyle uyum ve işbirliği içinde görev yaparlar. Ünlü evrim teorisi taraftarlarından olan Rennie ise genler hakkında genlerin yapısı ve ürünleri türler arasında, onların evrimsel akrabalıklarına uygun şekilde dağılmaktadır demektedir. Evrim taraftarlarının moleküler biyolojiden bekledikleri genlerin yapısı ve ürünleri türler arasında, onların evrimsel akrabalıklarına uygun şekilde dağılmakta olmasıdır ama bilimsel veriler, bu beklentinin tam aksinedir. Fransız biyologlar Hervé Philippe ve Patrick Forterre'nin 1999 tarihli bir makalelerinde: -DNA dizilimleri olan sekanslar elde edildikçe, pek çok protein filogenisinin birbiri ile ve aynı zamanda rRNA ağacı ile çeliştiği ortaya çıkmıştır demektedirler. RNA karşılaştırmalarının yanında, canlıların genlerindeki DNA şifreleri de karşılaştırılmış ama evrim teorisinin öngördüğü canlıların birbirlerinden türediği varsayımı ile zıt sonuçlar ortaya çıkmıştır. Moleküler biyologlar James Lake, Ravi Jain ve Maria Rivera, 1999 yılındaki bir makalelerinde bunu şöyle açıklamaktadırlar: -Bilim adamları farklı organizmaların çeşitli genlerini analiz etmeye başladılar ve bunların birbirleri ile olan ilişkilerinin, rRNA analizine göre çıkarılmış olan evrimsel hayat ağacıyla çeliştiğini fark ettiler. Proteinler, rRNA ve genler üzerinde yapılan karşılaştırmalar, evrim teorisinin varsayımlarını doğrulamamaktadır. Bu gerçek, 1999 yılında Science dergisinde yayınlanan Elizabeth Pennisi imzalı Is It Time to Uproot the Tree of Life? Başlıklı bir makalede de kabul edilmiştir. Elizabeth Penisi bu makalesinde Darwinist biyologların evrim gelişimini simgeleyen evrim ağacını aydınlatmak için yürüttükleri genetik analiz ve karşılaştırmaların tam aksi yönde sonuç verdiği belirtilmiş, yeni verilerin evrimsel tabloyu kararttığı ifade edilmiştir. 

= = = = Kromozom sayıları evrime kanıt mı? 

Evrimci teze göre canlıların kompleksliklerinde kademeli bir artış yaşanmış olmalı, buna paralel olarak da genetik bilgilerini oluşturan kromozomlarının sayısının kademeli olarak artması beklenmelidir. Fakat elde edilen veriler bu tezin tamamen hayal ürünü olduğunu göstermektedir. Örneğin, domatesin 24 kromozomu varken, çok daha kompleks bir organizmaya ve sistemlere sahip olan copepode yengecinin sadece 6 kromozomu vardır. Ya da, tek hücreli bir canlı olan Euglena'da 45 kromozom bulunurken, Amerika'da yaşayan büyük bir timsah türü olan Alligatör'de 32 kromozom bulunur. Bununla birlikte mikroskobik bir canlı olan Radiolaria'da 800'den fazla kromozom vardır. Evrimin ünlü teorisyenlerinden Rus bilim adamı Dobzhansky, canlılar ve DNA'ları arasındaki bu kuralsız ilişkinin evrimin açıklayamadığı büyük bir sorun olduğunu şöyle ifade etmektedir: -Daha kompleks organizmaların genelde basit olanlara göre hücrelerinde daha fazla DNA'ları vardır. Fakat bu kuralın dikkat çeken istisnaları vardır. Amphiuma (amfibiyen), Propterus (bir akciğerli balık), ve hatta sıradan kurbağalar ve kara kurbağaları tarafından geçilen insan ise, liste başı olmaktan çok uzaktır. Neden bu durum bu kadar uzun zamandır bir bilmece olarak kaldı? Yine evrimci homoloji tezine göre, canlı büyüdükçe kromozom sayısının artması, küçüldükçe ise kromozom sayısının azalması beklenmelidir. Oysa birbirileriyle bütünüyle farklı boyut ve yapılara sahip olan ve aralarında herhangi bir evrimsel bağlantı olduğu iddia bile edilemeyen canlıların eşit sayıda kromozomlara sahip olmaları, canlıların kromozom benzerlikleri üzerine kurulan yüzeysel evrimci mantıkları alt üst etmektedir. Buna birkaç örnek verecek olursak, hem yulaf bitkisinin hem de makak maymununun 42'şer kromozomu vardır. Deer faresinin 48 kromozomu bulunurken kendisinden kat kat büyük olan gorilin de aynı sayıda, yani 48 kromozomu bulunur. Bir diğer ilginç örnek de Çingene güvesi ve eşeğin kromozom sayılarıdır. Her ikisi de 62 kromozoma sahiptir. Moleküler düzeydeki diğer karşılaştırmalar da, evrimci yorumları anlamsız kılan pek çok tutarsızlık örneği oluşturmaktadır. Çeşitli canlılardaki protein dizilimleri laboratuarlarda analiz edildikçe, ortaya evrimciler açısından hiç beklenmedik, hatta kimi zaman hayret verici sonuçlar çıkmaktadır. Örneğin insandaki Sitokrom-C proteini bir atınkinden 14 aminoasit farklıyken, bir kangurununkinden yalnızca 8 aminoasit farklıdır. 

Sitokrom-c proteini ve muhteşem yapısı. Bir evrim teorisi savunucusu bir yaratılış teorisi savunucusuna; her şeyi bir Yaratıcı güce indirgeyip kolaycılığa kaçarak bilimden uzaklaşmakla suçlar ama her oluşumu rastlantılara indirgeyerek aynı hataya (daha vahim bir şekilde) düştüğünün ya farkına varmaz ya da kabul etmek istemez. Gerçekte (bilimsel kanıtlara dayanmadığı sürece) her iki mantığın birbirinden farkı yoktur. = = = Yine Sitokrom-C dizilimi incelendiğinde, kaplumbağaların insanlara kendileri gibi bir sürüngen olan çıngıraklı yılanlardan daha yakın olduğu görülür. Bu durum evrimci bakış açısına göre yorumlandığında kaplumbağaların insanlarla, yılanlardan daha yakın akraba oldukları gibi anlamsız bir sonuç çıkacaktır. Her ikisi de sürüngenler sınıfına dahil olan kaplumbağa ve çıngıraklı yılanın arasında 100 kodunda 21 aminoasitlik fark, çok ayrı sınıfların temsilcileri arasındaki farklardan belirgin bir şekilde daha büyüktür. 

Örneğin, tamamen ayrı filumlara ait tavuk ve su yılanı arasında 17, at ve köpekbalığı arasındaki 16, köpek ve solucan sineği arasındaki 15 aminoasitlik fark vardır. Halbuki aynı sınıfa (sürüngenler sınıfına) dahil olan kaplumbağa ile çıngıraklı yılan arasındaki bu fark 21dir. Görüleceği gibi kromozom sayıları aynı filuma ait canlılarda bile çok farklı olabilmektedir. Bu da kromozom sayılarının türler özgü olduğunu filumlarla herhangi bir ilginsin olmadığını gösterir. Gerçekte filumlar insanoğlunun canlılar dünyasını incelemekte kolaylık olsun diye icat ettiği yüzeysel ve yapay bir sınıflamadan ibarettir. Bu da bize aynı filumdaki canlılar içinde bile evrimden söz edilemeyeceği demektir. South Carolina Üniversitesi Tıp Fakültesi'nden biyokimya araştırmacısı Dr. Christian Schwabe, moleküler alanda evrime delil bulabilmek için uzun yıllarını vermiş bir bilim adamıdır. Özellikle insülin ve relaxin türü proteinler üzerinde incelemeler yaparak canlılar arasında evrimsel akrabalıklar kurmaya çalışmıştır. 

İnsülin ve relaxin türü proteinler ve yapıları Fakat çalışmalarının hiçbir noktasında evrime herhangi bir delil elde edemediğini pek çok kereler itiraf etmek zorunda kalmıştır. Trends in Biochemical Sciences dergisindeki bir makalesinde şöyle demektedir: -Moleküler evrim, evrimsel akrabalıkların ortaya çıkarılması için neredeyse paleontolojiden daha üstün bir metot olarak kabul edilmeye başlandı. Bir moleküler evrimci olarak bundan gurur duymam gerekirdi. Ama aksine, türlerin düzenli bir gelişme kaydettiğini göstermesi gereken moleküler benzerliklerin pek çok istisnası olması oldukça can sıkıcı görünüyor. Bu istisnalar o kadar çok ki, gerçekte, istisnaların ve tuhaflıkların daha önemli bir mesaj taşıdıklarını düşünüyorum. Schwabe, canlılardaki lizozimler, sitokromlar ve pek çok hormonların da aminoasit dizilimlerinin karşılaştırılmasının evrimciler açısından beklenmedik sonuçlar ve anormallikler ortaya koyduğunu belirtmektedir. Schwabe, tüm bu kanıtlara dayanarak, proteinlerin hepsinin hiçbir evrim geçirmeden başlangıçtaki yapılarına sahip olduklarını ve moleküller arasında, aynı fosiller arasında olduğu gibi, hiçbir ara geçiş formu bulunmadığını savunmaktadır. Michael Denton da moleküler biyoloji alanında elde edilen bulgulara dayanarak şu yorumu yapar: -Moleküler düzeyde, her canlı sınıfı, özgün, farklı ve diğerleriyle bağlantısızdır. Dolayısıyla moleküller, aynı fosiller gibi, evrimci biyoloji tarafından uzun zamandır aranan teorik ara geçişlerin olmadığını göstermiştir. Moleküler düzeyde hiçbir organizma bir diğerinin atası değildir, diğerinden daha ilkel ya da gelişmiş de değildir. Eğer bu moleküler kanıtlar bundan bir asır önce var olsaydı organik evrim düşüncesi hiçbir zaman kabul görmeyebilirdi. Özetlemek gerekirse, canlılardaki benzer organlar ya da benzer moleküler yapılar, bu canlıların ortak bir atadan evrimleştikleri teorisine hiçbir destek sağlamamaktadır. Aksine, bu benzerlikler, canlılar arasında kurulabilecek her türlü hiyerarşik evrim şemasını imkânsız hale getirmektedir. İnsan, bir protein karşılaştırmasına göre tavuklara, bir diğer karşılaştırmaya göre nematod solucanlarına, bir başka analize göre de timsahlara benzer çıkıyorsa, insanın bu canlılardan herhangi birinden ya da başka hiçbir canlıdan evrimleştiği öne sürülemeyeceği açıktır. Açıktır ama evrim teorisi savunucuları tarafından teoriyi korumak ve savunmak amacıyla ortaya öylesine garip, akıl ve bilim dışı varsayımlar ortaya atılmaktadır ki insanın kromozom sayılarındaki benzerliklerden yola çıkarak nematod solucanları ya da timsahlarla akraba oldukları söylenirse şaşmamak gerekir. (İnsanın soy ağacı bölümüne bakınız) Kısacası, canlılarda anatomik ya da kimyasal benzerlikler arayan bunu evrime delil saymaya çalışan homoloji varsayımı, bilimsel bulgular karşısında geçersizdir. Canlılardaki benzer yapıların varlığı evrime kanıt olabilir mi? Bu sorunun cevabı, Darwin'in evrim teorisi ortaya atılmadan çok daha önce verilmiştir. Canlılardaki benzer organları ilk kez gündeme getiren Carl Linneaus ya da Richard Owen gibi bilim adamları, bu organları ortak tasarım örneği olarak görmüşlerdir. Yani benzer organlar, ortak bir atadan tesadüfen evrimleştikleri için değil, belirli bir işlevi görmek için bilinçli bir şekilde tasarlanmış oldukları için benzerdir. Modern bilimsel bulgular ise, benzer organlar için ortaya atılan ortak ata iddiasının tutarlı olmadığını ve yapılabilecek yegâne açıklamanın söz konusu ortak tasarım açıklaması olduğunu göstermektedir. Tüm canlıların seksen element ve bu elementlerin aralarında yaptıkları sayısız denebilecek kadar çok bileşiklerden var edildiklerini unutmayalım. Bu da bize tüm canlıların aynı hamurdan fakat ayrı, ayrı yaratıldıklarını gösterir. Çeşitli canlıların DNA ve kromozom analizleri karşılaştırılması sonucunda elde edilen bulgulardaki benzeşimler canlıkların aynı hamurdan var edilmelerinin sonucudur. Canlılar arasındaki fark ayrıntıların oluşturduğu bütünselliktedir. Bu nedenle bazı organlardaki yüzeysel benzeşimleri şaşmamak ve yanlış yorumlamamak gerekir. Gerçekte değişik türler arasındaki benzerliklerden hiçbirisi evrimsel bir ilişkiyi göstermez. Farklı türlere ve sınıflara ait canlıların DNA ve kromozom analizleri sonucunda elde edilen bulgular karşılaştırıldığında, canlıların DNA ve kromozomlarındaki benzerliklerin ya da farklılıkların, öne sürülen hiçbir evrimci mantık ya da bağlantıyla uyuşmadığı çok açık bir biçimde ortaya çıkmaktadır. Elizabeth Pennisi imzalı bir makalede, Darwinist biyologların evrim ağacını aydınlatmak için yürüttükleri genetik analiz ve karşılaştırmaların tam aksi yönde sonuç verdiği belirtilmiş, yeni verilerin evrimsel tabloyu kararttığı ifade edilmiştir. Pennisi şunları yazmaktadır. -Bir yıl önce, bir düzineden fazla mikroorganizmanın yeni dizinlenmiş genomlarını inceleyen biyologlar, bu bilgilerin yaşamın erken zamanlarının tarihi hakkındaki kabul edilmiş çizgileri destekleyeceğini ummuşlardı. Ama gördükleri şey onları şaşkına düşürdü. O an mevcut olan genomların karşılaştırılması, yaşamın büyük gruplarının nasıl ortaya çıktığına dair tabloyu aydınlatmamakla kalmadı, onu daha da karışık hale getirdi. Ve şimdi, elde bulunan 8 yeni mikrobial dizilimle birlikte, durum daha da kafa karıştırıcı bir hal aldı. Çoğu evrimci biyolog, yaşamın başlangıcını üç temel alemde bulabileceklerini düşünüyorlardı. Tam DNA dizilimleri, başka türlü genlerin karşılaştırılmasının yolunu açtığında, araştırmacılar basitçe bu ağaca daha fazla detay ekleyeceklerini umuyorlardı. Ama hiçbir şey gerçekten bu kadar daha uzak olamazdı diyor Claire Fraser, Rockville Maryland'deki The Institute for Genomic Research'ün başkanı. Aksine, (genetik) karşılaştırmalar, hem rRNA ağacıyla hem de birbirleriyle çelişki içinde bulunan pek çok farklı hayat ağacı versiyonu ortaya çıkardı.

Canlılarda Enerji Santralleri:

 Canlılar yaşamak için dışarıdan enerji almak zorundadırlar. Bunun içinde kompleks sistemlere sahiptirler. Genelde bu sistemler sindirim, dolaşım, solunum boşaltım gibi iç içedirler. Birinin olmaması ya da gerektiği gibi çalışmaması canlının hayatına mal olabilir. (Canlılarda moleküler planlama bölümüne bakınız) Yeri ve zamanı geldiğinde bu sistemleri ayrı, ayrı ele alacağız. Canlılarda görülen bu kompleks sitemlerin bütünselliği gerçekte bir canlı vücudunun en küçük birimi olan hücreler içinde geçerlidir. Hücreler ihtiyaçları olan enerjiyi aldıkları besinler yardımıyla kendileri üretirler. Enerji üreten bu minik santrallere mitokondri denilir. 

Bu minik santrallerde, besinlerden elde edilen enerjiler, hücrenin kullanabileceği enerji paketlerine dönüştürülür. Bu enerji paketlerine ATP adı verilir. 

                                            Lizozomlar: 

Hücreye giren besinler basite indirgenemez kompleks sistemlerle yapılan karmaşık kimyasal işlemler sonucunda parçalanarak yeni üretimler için hammadde haline getirilirler. Bu hammaddeler yalnızca sentezlenecek proteinleri oluşturacak aminoasitleri değil, hücrenin her türlü işinde kullanacağı hormonlar ve enzimler gibi kimyasal maddeleri de içerir. İçinde bu işlemlerin yapıldığı lizozom adlı organel basite indirgenemez yapıda çok ileri bir kimya laboratuarını andırır. Lizozom, sitoplazmada bulunan ve genellikle küçük, yuvarlak ve çapları 0,2-0,8 mikron arasında değişen yapılardır. Anne kıllarının elektron mikroskobuyla incelenmesi sonucu bulunmuştur. İlk kez, De Duve lizozomları tek kat zarla çevrelenmiş, içi homojen olmayan yoğun materyalle dolu oluşumlar olarak tanımlandı.

                             Lizozom ve hücredeki yeri

Araştırmalarda bunların içinde asit pH'da etkili 10-12 çeşit hidrolitik enzimler bulunmuştur. Bunlar arasında asit fosfataz, asit ribonukleaz, asit lipaz, lizozom, kollagenaz v.b enzimler vardır. Lizozomlar, eritrositler dışındaki tüm memeli hücrelerinde görülürler. Gelişmiş bitki türlerinde bulunmazlar. Hücre içinde golgi aygıtına çok yakın bölgede granüller biçiminde belirir ve birim zarla kuşatılır, çünkü enzimleri golgi tarafından üretilir. Bunların endoplazmik retikulumu ya da golgi aygıtında meydana geldiği saptanmıştır. Herhangi bir nedenden dolayı lizozom zarı yırtılırsa içindeki sindirim enzimleri sitoplazmaya dağılır ve hücre sindirilir. Bu olaya otoliz ve lizozomun dokuyu sindirmesi olayına da histoliz denir. Lizozom zarı hidrojen iyonlarını sitozolden lizozom lümenine pompalayarak, içerideki pH'nın pH 5'te tutulmasını sağlar Lizozomların pek çok hayati görevleri vardır. a)-Hücre içi sindirim yapar b)-Hareketsiz kasların erimesine neden olur, c)-Hücreye giren bakterileri, virüsleri yok eder, d)-Spermin baş kısmında bulunur. Spermin yumurta hücresini delmesini sağlar, e)-Cesetlerde çürümeyi hızlandırır. f)-Kurbağa larvasının kuyruğunun yok olmasını sağlar. g)-Bazı kanserleşmiş hücrelerin yok edilmesini sağlar. * * * * Lizozomda yaklaşık olarak 36 farklı enzim, farklı besin maddelerinin sindirimi için görev yapar. Örneğin protein sindirimi için 5, nükleik asitler için 4, polisakkaritler için 15, lipitler için 6, organik sülfatlar için 2, organik fosfatlar için 4 ayrı enzim devreye girer. Hücre içinde üretilen ürünlerin ve bu ürünlerin hammaddelerinin ulaşımı da endoplazmik retikulum denilen kanallar sayesinde sağlanır. Protein üreten ribozomlar genellikle bu ulaşım hattının yakınlarında yer alırlar. Ürünlerin paketleme işini golgi cisimciği denilen bir hücre organeli gerçekleştirir. Salgılanan maddeleri biriktirip, onların küçük kofullar halinde paketlenmelerini sağlar. Paketlenen bu maddeler ihtiyaca göre ya saklanmakta ya da dışarı atılmaktadır. Hücrelerde son derece faal roller oynayan tek bir enzimin bile kimyasal yapısı, fiziksel özellikleri, yaptığı karmaşık işler ve inanılmaz işlem hızı düşü-nülürse hücrelerde bulunan 36 farklı enzimin yaklaşık milimetrenin binde biri büyüklüğündeki bir organelde birbirine karışmadan, şaşırmadan, diğer organellere zarar vermeden görev yapması tam bir yaşam mucizesidir.

                    Hücrelerde Protein Üretimi: 

Proteinsiz bir hücre, hücresiz de yaşam mümkün değildir. Hücreler ise insan vücutlarının yapı taşlarıdır. Hücreleri oluşturan proteinler son derece hayati öneme sahip olan enzim ve hormonları da üretirler. Enzim ve hormonlar gerçekte vücut için belirli görevleri yapmaya programlanmış, bu konularda uzmanlaşmış karmaşık protein molekülleridir. Hormon ve enzimler vücut içerisindeki hayati faaliyetlerin koordinasyonlarının sağlanmasında, bu koordinasyonların sağlanması için gerekli olan temel fonksiyonların sürmesine kadar birçok önemli görevleri yürütürler. Bu fonksiyonlar milyonlarla ifade edilebilecek kadar çok, çeşitli ve hayatidir. Gıda yoluyla alınan proteinler insan vücudunun yapısına aynen katılmazlar. Önce, hücredeki özel laboratuarlara alınırlar ve burada yapı taşları olan aminoasitler adı verilen daha küçük moleküllere ayrıştırılırlar. Hücre DNA'sında şifreleri bulunan 200.000 kadar protein çeşidinden vücut için gerekli olanlarını oluşturmak üzere yeni dizilimlerle bir araya getirilirler. Bu son derece karmaşık bir o kadarda kompleks bir işlemler dizimidir. Ancak mucize olarak nitelenebilecek bu olaya hücrelerde protein sentezi adı verilir. İlginç olan ise bu işlemlerin bir canlı vücudunda bulunan yaklaşık yüz trilyon civarındaki hücrelerde aynı işlemler dizimiyle aynı şekilde durmadan gerçekleşmesidir. Hücrelerdeki bu kompleks organizasyon en güçlü hayal gücünün bile kurgulayamayacağı kadar mükemmeldir. Başta da belirttiğimiz gibi, insan vücudunda 200.000 tane birbirinden farklı protein çeşidi kullanılır ve bunların hepsi hücrelerde üretilir. Her hücrede bütün proteinlerin yapım planları mevcuttur. Buna karşın, hücre yalnızca kendi içinde kullanacağı ve dışarıya ihraç edeceği proteinlerin bilgisini kendi DNA'sından seçer ve üretimini bu doğrultuda yapar. Üretilen proteinlerin aralarındaki işlevsel farklar ise en az, bir uçakla bir televizyon arasındaki fark kadar büyüktür. * * * * Vücutta herhangi bir proteine ihtiyaç duyulduğu zaman bunu üretecek hücre ya da hücreler bir seri kompleks işlemleri gerçekleştirmek üzere harekete geçerler. Bu, hücrenin kendi yapısında kullanacağı veya kendi dışında kullanılmak üzere ihraç edeceği bir protein çeşidi olabilir. Kendi içyapısı ile ilgili bir proteinin üretimine hücre kendisi karar verirken, dışarıda kullanılacak bir proteinin üretimi için o hücreye protein gibi özel elçilerle mesaj gelir. Söz konusu proteinin yapısı hakkında her türlü bilgi hücrenin çekirdeğindeki DNA'larda kodludur. Üretilecek proteinle ilgili gerekli bütün bilgiler pek çok enzimin yardımıyla DNA'dan kopyalanarak DNA üzerinde şerit halinde bir RNA molekülü elde edilir. Artık protein RNA'nın DNA'dan kopyaladığı bu bilgilere göre üretileceği için bu RNA'ya mesajcı (m) RNA adı verilir. Bilgileri alan mesajcı RNA, hücrenin ana üretim birimi olan ribozomlardan birisine yönelir. Ribozom, mesajcı RNA'nın şeridinin başlangıç ucundan bilgileri okumaya başlar. DNA'daki üç harften oluşan şifrelerin her biri protein zincirinin halkalarından olan bir aminoasidi temsil eder. Ribozom, mesajcı RNA'dan öğrendiği sıralamayla halkaları (aminoasitleri) birleştirir ve zinciri oluşturur. Ribozoma halkaları (aminoasitleri) teker, teker, taşıyıcı RNA (t-RNA) adı verilen moleküller getirir. Her taşıyıcı RNA kendisine ait özel bir halkayı (aminoasit) taşır. Taşıyıcı RNA'nın bir ucunda taşıdığı aminoasit, diğer ucunda ise yükünü bırakacağı adresi yazan şifre (antikodon) vardır. Ribozoma gelen taşıyıcı RNA elindeki adresin tarif ettiği mesajcı RNA kalıbına oturur. Üzerindeki aminoasidini bırakır ve ribozomdan ayrılır. Ribozom kalıp üstünde bir şifre (üç harf) ileri gider. Yeni şifrenin adresine sahip diğer bir taşıyıcı RNA gelip kalıba oturur, o da kendi aminoasidini bırakır. Kalıptaki bütün şifreler okunduğunda aminoasitler birbirleriyle bağlanmış ve protein molekülü oluşmuştur. Yukarıda birkaç cümlede en kaba hatlarıyla özetlediğimiz bu olay gerçekte çok daha karmaşık ara işlemler sonucunda gerçekleşir. Ayrıntılara inildikçe görülen mucize işlemler aklın kavrama sınırlarının çok ötesindedir. Ve bizi çok önemli bazı sorularla karşı karşıya bırakır. RNA'nın üretiminden sorumlu enzim DNA basamağından yalnızca istenen proteine ait bilgiyi bulur. Bulur demek kolaydır belki, ama sözünü ettiğimiz işlem olağanüstü derecede zordur. Çünkü, DNA'daki gerekli bilgiyi bulmak, 900 basamaklık bir bilgiyi 5 milyar basamak arasından bulup çıkarmak demektir. Bu, 20 ciltlik bir ansiklopedinin, herhangi bir sayfasına saklanmış, yarım satırlık özel bir yazıyı, hiçbir tarif olmadan o anda bulmaya benzer. Buna karşın, hücrede bu sorun yine akıl almaz bir yöntemle çözülmüş ve gereken kolaylık sağlanmıştır: DNA üzerindeki gerekli kısım birer başlangıç ve bitiş kilidiyle işaretlenmiştir. Enzim bu kilitleri şaşırtacak bir şekilde kolayca bulur. * * * * Enzimler sadece ilgili bilgiyi bulmakla kalmaz, aynı zamanda bu bilginin süratle kopyalanmasını da sağlarlar. Diğer taraftan bazı enzimler de çok karmaşık bir yapıya sahip olan DNA'nın kopyalanması sırasında meydana gelebilecek problemleri önlerler. DNA biomolekülü bükülmüş ve sarılmış bir merdiven gibi olduğuna değinmiştik. Kopyalama sırasında DNA'nın içindeki bilgilerin okunabilmesi için basamaklar bir enzim tarafından açılır. Bu açılma öyle hızlı olur ki DNA'nın sürtünmeden dolayı ısınıp yanma tehlikesi vardır. Ama bu tehlike de önceden alınmış bir tedbir sayesinde aşılır. Özel bir enzim DNA'nın okunan sarmalını iki tarafından tutarak bu sürtünmeye izin vermez. Yine özel enzimler sayesinde DNA'nın kopyalanma anındaki açılımı sırasında birbirine karışması ve arap saçına dönmesi engellenir. Bu kadar karmaşık ve zor işi yapan enzimlerin kendilerinin de birer protein olduğunu ve aynı yöntemle yani protein sentezi ile hücre tarafından üretildiklerini hatırlayalım. Bu üretimin bir kere bile gerçekleşmesi için gerekli bütün enzimlerin, enzimleri çalıştıracak vitaminlerin, yardımcı proteinlerin ve enerji kaynaklarının, gerekli genetik bilginin ve üretim organellerinin hepsinin aynı anda, bir arada bulunması gerekir. Birisinin eksik olması bile bütün mekanizmayı işe yaramaz hale getirir. Bütün bu anlattıklarımız şüphesiz ki akıl ve mantığımızı zorlayan olağanüstü bir durumdur. Öyle ki var oluşu rastlantılarla açıklamaya çalışan evrim teorisi taraftarlarına derin bir acizlik, çaresizlik içine iter. Evrim teorisi taraftarı olan biyolog Haskings American Scientist'te yazdığı bir makalede bu konuyu şöyle dile getirir: -... Fakat, biyokimyevi genetik seviyesinde evrimle ilgili birçok önemli sorular hâlâ cevaplanamamıştır. Bütün canlılarda, hem DNA eşleşmesi, hem de üzerindeki şifrelerin proteinlere çevrilmesi, oldukça spesifik ve uygun enzimler sayesinde olmaktadır. Aynı zamanda bu enzim moleküllerinin yapıları da tam olarak bizzat DNA tarafından belirlenmektedir. İşte bu gerçek, evrimde çok esrarlı bir problemi ortaya çıkarmaktadır. Acaba, evrim olayında, şifrenin kendisi ve şifreden proteinlerin sentezinde gerekli olan diğer enzimler beraberce mi ortaya çıkmıştır? Bu bileşiklerin olağanüstü karmaşıklığı ve sentezlenmeleri için aralarında hiç aksamayan bir koordinasyonun olma zorunluluğu göz önüne alındığında, söz konusu zaman çakışma-sından bahsetmek çok saçma olmaktadır. Bu soruya Darwin'in görüşleri dışında cevap aramalıyız. Çünkü, söz konusu durum özel yaratılışı öngören çok güçlü bir delil oluşturmaktadır.

ENZİMLER  

Proteinlerin en iyi bilinen rolü kimyasal tepkimelerin katalizleyicisi olarak enzim görevleridir. Enzimler genelde bir veya bir kaç tepkimeyi hızlandıran çok özgül katalizörlerdir.

                                   Bir enzimin yapısı. 

Enzimler canlı vücutlarındaki görevlerine göre değişen rastlantılarla oluşamayacak kadar karmaşık yapıdadırlar. Enzimler, kataliz yapan (kimyasal tepkimelerin hızını artıran) biyomoleküllerdir. Hemen tüm enzimler proteindir. Enzim tepkimelerinde, bu sürece giren moleküllere substrat denir ve enzim bunları farklı moleküllere, ürünlere dönüştürür. Bir canlı hücredeki tepkimelerin hemen tamamı yeterince hızlı olabilmek için enzimlere gerek duyar. Enzimler substratları için son derece seçici olduklarından ve pek çok olası tepkimeden sadece birkaçını hızlandırdıklarından bir hücredeki enzimlerin kümesi o hücrede hangi metabolik yolların bulunduğunu belirler. Her katalizör gibi enzimler de bir tepkimenin aktivasyon enerjisini azaltarak çalışır ve böylece tepkime hızını çarpıcı şekilde artırır. Çoğu enzim tepkimesi, ona karşılık gelen ve katalizlenmeyen tepkimeden milyonlarca kere daha hızlıdır. Diğer katalizörler gibi enzimler de katalizledikleri tepkime sonucunda tükenmez ve bu tepkimelerin dengesini değiştirmez. Ancak, diğer çoğu katalizörden farklı olarak enzimler çok daha özgüldür. Enzimler metabolizma ve katabolizma ile ilgili çoğu tepkimeye etki eder, ayrıca DNA çoğalması, DNA onarımı ve RNA sentezinde de yer alırlar. Bazı enzimler translasyon sonrası değişim adı verilen bir süreç ile başka proteinler üzerinde etki ederler, kimyasal gruplar ekler veya çıkarırlar. Enzimlerin katalizlediği yaklaşık 4000 tepkime bilinmektedir. Enzimler yüzlerce aminoasitten oluşsalar da substratla temas kuranlar bunların çok ufak bir bölümüdür, doğrudan kataliz reaksiyonuyla ilişkili olanlar daha da küçük bir bölümünü oluşturur. Enzimin substrata bağlanan kısmına aktif yer denir. Enzimlerin büyük çoğunluğu protein olmakla beraber, ribozim adlı bazı RNA molekülleri de tepkimeleri katalizler, bunun en iyi bilinen örneği ribozomu oluşturan bazı RNA'lardır. Enzimlerin etkinliği başka moleküller tarafından etkilenebilir. İnhibitörler enzim aktivitesini azaltan moleküllerdir. Aktivatörler ise enzim aktivitesi artıran moleküllerdir. Etkinlik ayrıca sıcaklık, kimyasal ortam (örneğin pH) ve substrat konsantrasyonu tarafından etkilenir. Bazı enzimler endüstriyel amaçla örneğin antibiyotik sentezinde kullanılırlar. Ayrıca bazı ev ürünlerinde biyokimyasal tepkimeleri hızlandırmak için enzim kullanılır (örneğin, çamaşır tozunda bulunan enzimler lekelerdeki protein ve yağları parçalar). 1700'lerin sonlarında mide salgıları tarafından etin sindirildiği, tükürük ve bazı bitki özütlerinin nişastayı şekerlere dönüştürdüğü biliniyordu. Ancak, bunun hangi mekanizmayla olduğu bilinmiyordu. 19. yüzyılda, Louis Pasteur, maya tarafından şekerin alkole dönüşmesini (fermantasyonu) araştırırken, fermantasyonun maya hücrelerinde bulunan bir canlı güç tarafından meydana geldiği sonucuna vardı. Ferment diye adlandırdığı bu etmenler sadece canlılarda işlev gördüğü düşünülüyordu. Pasteur, alkol fermantasyonu yaşam ve maya hücrelerinin organizasyonu ile bağıntılıdır, hücrelerin ölüm ve çürümesiyle değil diye yazmıştır. 1897'de Eduard Buchner içinde canlı hücre bulunmayan maya özütünün (ekstresinin) şekeri fermante etme yeteneği olduğunu gösterdi. Sükroz şekerinin fermantasyonuna yol açan enzime zimnaz adını verdi. 1907'de biyokimya araştırmaları ve hücresiz fermantasyonu keşfi için Nobel Kimya Ödülünü kazandı. Buchner'in örneği izlenerek enzim adları katalizledikleri tepkimelere göre adlandırılır. Tipik olarak substratın veya reaksiyon tipinin adının sonuna -az eklenir. Örneğin, laktaz, laktozu parçalayan enzimdir, DNA polimeraz, DNA polimerleri oluşturan enzimdir. Enzimlerin hücre dışında çalıştığının gösterilmesinin ardından gelen aşama, bunların biyokimyasal niteliğinin anlaşılmasıydı. İlk araştırmacılar çoğu enzim etkinliğinin proteinlerle ilişkili olduğunu kaydetmiş, ama bazı bilimciler (örneğin Nobel ödüllü Richard Willstätter) proteinlerin sadece gerçek enzimlerin birer taşıyıcısı olduğunu ve proteinlerin kendi başlarına kataliz yapmaktan aciz olduklarını iddia etmiştir. Ancak, 1926'da James B. Sumner, üreaz enziminin saf bir protein olduğu-nu gösterdi ve onu kristalleştirdi. 1937'de Sumner aynı işi katalaz enzimi için yaptı. Saf proteinlerin enzim oldukları kesin olarak Northrop ve Stanley tarafından, bunların sindirim enzimleri tripsin ve kimotripsin üzerinde yaptıkları ça-lışma sonucunda gösterildi. Bu üç bilimci 1946 Nobel Kimya Ödülünü kazandılar. Enzimlerin kristalleştirilebildiğinin gösterilmesi, onların yapılarını X-ışını kristalografisi ile çözülmesini mümkün kıldı. Bu ilk defa David Chilton Phillips önderliğinde bir grup tarafından lizozim için başarıldı ve 1965'te yayımlandı. (Lizozim göz yaşında, tükürükte ve yumurta beyazında bulunan ve bakterilerin hücre duvarını sindiren bir enzimdir). Lizozimin yüksek çözülümlü yapısı yapısal biyoloji sahasının ve enzimlerin nasıl çalıştığının atomik düzeyde anlaşılmasının başlangıcı olmuştur. Enzimler genelde küresel proteinlerdir, büyüklük olarak 62 aminoasitten 2500 aminoasitten fazlasına kadar uzanırlar. Az sayıda RNA-temelli biyolojik katalizörler de mevcuttur, bunların en yaygın olanı ribozomdur, bunlara ya RNA-enzim veya ribozim denir. Enzimlerin etkinliği onların üç boyutlu yapısı tarafından belirlenir. Çoğu enzim etki ettikleri substratlardan çok daha büyüktür ve enzimin sadece ufak bir bölümü (3-4 aminoasit kalıntısı) doğrudan kataliz ile doğrudan ilişkilidir. Bu katalitik aminoasit kalıntıların bulunduğu, substrata bağlanan ve tepkimeyi yürüten bölge aktif merkez (veya aktif bölge) olarak adlandırılır. Enzimlerde ayrıca kataliz için gerekli olan kofaktörlerin bağlandığı konumlar da mevcuttur. Bazı enzimlerde ayrıca katalizlenen tepkimenin endirekt substrat veya ürünleri olan küçük moleküllerin bağlandığı başka yerler vardır. Bu bağlanma enzimin aktivitesini artırabilir veya azaltabilir, bu da geri beslemeli bir düzenleme yoludur. Çoğu protein gibi enzimler de uzun aminoasit zincirlerinden oluşur, bunlar katlanır ve üç boyutlu bir yapı oluşturur. Her aminoasit dizisi, kendine has özellikleri olan özgül bir yapı oluşturur. Tek başına protein zincirleri bazen gruplanarak protein kompleksleri oluşturabilir. Çoğu enzim ısı veya bazı kimyasal etmenlerle denatüre olur, yani proteinin üç boyutlu yapısının bozulması sonucu katlanmış hali açılır ve inaktive olur. Enzime bağlı olarak denatürasyon tersinir olabilir veya olmayabilir. Enzimler canlıların içinde çok çeşitli işlevlere sahiptir. Hücredeki diğer işlevlerin düzenlenmesi ve sinyal iletimi başlıca kinaz ve fosforilazlar aracılığıyla gerçekleşir. Hareket sağlamak da enzimler sayesinde olur, miyozin tarafından ATP hidrolizi sonucunda kas kasılır, hücre iskeleti tarafından da hücre içinde yük taşınır. Hücre zarında yer alan başka ATP fazlar arasında aktif taşıma yapan iyon pompaları sayılabilir. Ateş böceklerinde lüsiferaz tarafından ışık üretimi gibi daha egzotik işlevler de enzimler tarafından yürütülür. Virüsler hücreleri enfekte etmek için (AIDS virüsündeki HIV entegraz ve ters transkriptaz gibi) veya hücreden virüslerin salınması için (influenza virüsündeki nöraminidaz gibi) kendi enzimlerini kullanırlar. Enzimlerin önemli bir işlevi hayvanların sindirim sistemindedir. Amilaz ve proteaz tipi enzimler, nişasta ve protein gibi büyük molekülleri parçalayarak bunların bağırsak tarafından emilimini sağlar.

Proteaz - - - - - Amilaz enzimlerinin Yapısı Nişasta molekülleri, örneğin, ince bağırsak tarafından absorblanamayacak kadar büyüktürler ama enzimler nişasta zincirini hidrolizleşerek maltoz gibi daha küçük şekerlere ve en sonunda glukoza parçalarlar, bunlar da absorblanabilir. Farklı enzimler farklı gıda maddelerini sindirirler. Ot obur olan geviş getiren hayvanların bağırsaklarında bulunan mikroorganizmalar bitki liflerindeki selülozlu hücre duvarlarını sindirmek için selüloz enzimini üretirler. Birkaç enzim beraberce, belli bir sıra içinde çalışarak metabolik yollar meydana getirir. Metabolik bir yolda, bir enzimin ürünü, bir diğeri tarafından substrat olarak kullanılır. Bazen birden çok enzim türü aynı tepkimeyi paralel olarak yürütebilir, böylece daha karmaşık düzenleme mümkün olur. Bir enzim düşük seviyeli ve sabit bir etkinlik sağlarken, diğeri ise tetiklenebilen (indüklenebilen) yüksek seviyeli bir etkinlik sağlar. Bu metabolik yollardaki aşamalar enzimler tarafından belirlenir. Enzimler olmasa metabolizma ne bu aşamalardan geçebilir, ne de hücrenin gereksinimlerini sağlayacak kadar hızlı olur. Glikoliz gibi bir metabolik yol enzimler olmadan gerçekleşemez. Örneğin, glukoz ATP ile tepkiyerek bir veya daha çok karbon atomundan fosforlanabilir. Enzimler olmayınca bu tepkime anlamsız denecek derecede yavaş meydana gelir. Heksokinaz olunca bu yavaş tepkimeler gene devam eder ama karbon 6'daki fosforlanma o kadar hızlı gerçekleşir ki, kısa bir süre sonra karışım incelendiğinde glukoz-6-fosfat'ın anlamlı miktarda bulunan tek ürün olduğu görülür. Dolayısıyla, hücre içindeki metabolik yolların oluşturduğu ağ, mevcut olan enzimlerin kümesine bağlıdır. Enzim etkinliğinin kontrolü homeostaz için zorunlu olduğu için, kritik bir enzimdeki herhangi bir bozukluk (mutasyon, aşırı üretim, az üretim veya yokluk) genetik hastalığa yol açabilir. Vücudumuzdaki binlerce enzimden bir tanesinin bozuk çalışmasının ölümcül bir hastalığa yol açabilmesi enzimlerin ne derece önemli olduklarını gösterir. Bunun bir örneği, fenilketonuria hastalığının en yaygın olan tipidir. Fenilalanin yıkımının ilk adımını katalizleyen Fenilalanin hidroksilaz enziminin bir aminoasidindeki mutasyon, fenilanin ve ilişkili ürünlerin vücutta birikimine yol açar. Hastalık tedavi edilmezse bu geri zekâlılığa yol açar. Bir diğer örnek, DNA tamir enzimlerinin genlerinde germ hücresi mutasyonları olunca, kseroderma pigmentosum gibi kalıtsal kanser sendromlarına neden olmasıdır. Bu enzimlerdeki kusurlar kansere yol açar, çünkü vücut genomdaki mutasyonları daha zor tamir edebilir. Bu yüzden mutasyonlar yavaş, yavaş birikir ve bu, hastada çok çeşitli kanser tiplerinin gelişmesiyle sonuçlanır. Vücudumuzun içinde her saniye birçok karmaşık olay meydana gelmektedir. Bunlar o kadar ayrıntılıdırlar ki, her aşamalarında, bütün karmaşayı denetleyen, düzeni sağlayan ve olayları hızlandıran süper denetleyicilerin kontrol ve müdahalesine ihtiyaç duyulur. Her hücrede kendilerine özel işlerini yapan, örneğin besin maddelerini parçalayan, besinlerden enerji üreten, basit moleküllerden ihtiyaca göre molekül zincirleri yapımını sağlayan ve bunlar gibi sayısız işler yürüten binlerce enzim bulundurur. Enzimlerin, protein sentezinden, enerji üretimine kadar hücrenin tüm fonksiyonlarında hayati bir önemi vardır. Eğer enzimler olmasa nefes almak, bir şeyler yemek, yediklerini sindirmek, görmek, konuşmak gibi en basitinden en karmaşığına kadar hemen, hemen hiçbir canlılık fonksiyonları çalışmaz, ya da dururcasına yavaşlardı. Her iki halde de sonuç canlılığın durması yani ölüm olurdu. Enzimle etkilediği madde arasındaki ilişki, anahtarla kilit arasındaki ilişkiye benzetilebilir. Enzim ve onun birleşeceği madde, üç boyutlu karmaşık bir geometride birbirlerine kenetlenirler. Her ikisi de birbirlerine tam bir uyum gösterecek şekilde özel olarak yaratılmışlardır. Bu uyum çok etkileyici bir hızla işler. Bir enzim bazen saniyede 300 maddeyle belirli bir sıraya uygun olarak teker, teker birleşir, o maddeyi istenen forma sokar, sonra da ayrılır. Her hücre kendi ihtiyacı olan enzimi, gerekli gördüğü miktarda, kendisi üretir. Kısacası, hücreler enzimler sayesinde yaşamaktadır. Yaşamaktadır ama enzimler de hücrelerde üretilmektedir. Hücreler ve enzimler birbirlerini tamam-layan tam otomatik makineler gibidir. Hücrelerin basite indirgenemez kompleks yapıların bütünselliğinde oluşunun en büyük kanıtıdır. Enzimlerin oluşumu: Enzimler canlılarda kompleks reaksiyonları yöneten son derece karmaşık yapılara sahip özelleşmiş proteinlerdir. Yüzlerce hatta binlerce aminoasidin hücre içinde özel bir dizilimde dizilmeleriyle üretilen enzimlerin 3-boyutlu aminoasit dizilimini belirleyen bilgi, canlı hücresinin çekirdeği olan DNA'da kodludur. Yani enzimin oluşması için gereken bilgi DNA'dadır. DNA molekülü olmadan enzimin oluşması mümkün değildir. Ayrıca bir enzimin üretilmesi için DNA'daki bilginin yanı sıra, hücre içindeki pek çok üretim mekanizmasının da (ribozom, mitokondri gibi organeller, taşıyıcı-RNA, mesajcı-RNA gibi nükleik asitler) devreye girmesi gerekmektedir. Diğer ifade ile hücre gibi bu iş için özelleşmiş son derece karmaşık bir laboratuar olmadan, doğada kendiliğinden bir enzimin oluşması mümkün değildir. Hormonlar: Hormon, metabolizmaların, bünyedeki bazı aktiviteleri kontrolde tutmak için çeşitli amaçlarla ürettikleri salgılardır. Bu salgılar içsalgılar olarak da adlandırılırlar.

         Testosteron hormonunun kimyasal ve biyolojk yapısı Hormonlar bir hücre veya hücre grubu ile diğer hücreler arasındaki kimyasal mesajcı moleküllerdir. İçsalgı bezlerinde (endokrin bezler) üretilirler ve kana salınırlar. Hormonlar molekül yapılarına göre 4'e ayrılırlar. 1)-Amin yapısındaki hormonlar 2)-Peptid yapısındaki hormonlar 3)-Steroid yapısındaki hormonlar 4)-Lipid yapısındaki hormonlar (eikozanoidler olarak da adlandırılır) Bir canlı vücudunda inanılmaz derecede çok hormon salgılanır. Her hormonun görevlerine göre kimyasal yapıları vardır. Biz burada bir kaç örnek vermekle yetineceğiz. Adrenalin, böbreküstü bezlerinin iç kısımları tarafından öz bölgede salgılanan bir hormondur.

                   Adrenalin hormonu ve kimyasal yapısı 

                     Koeservatlar evrimcilerce ilkel canlı kabul edilir.

  Koeservatların Özellikleri:

Bir sıvı içerisinde bir arada duran protein , enzim ve benzeri maddelerden oluşan kümeler

Dış ortamdan ayıran zarları vardır.

Büyüme ve çoğalma yetenekleri vardır.

PH değişimlerine karşı dayanıksızdırlar. Ancak dayanıklı olarak evrimleşerek hayatın öncüsü olan organik molekül kümesini oluşturmuştur.

Brown ( titreme , sigillenme) hareketi gösterirler.

Hücresel zar yapma ve büyük molekülleri sentezlemek için gerekli enerjiyi  organik moleküllerin bağlarındaki kimyasal enerjiden sağlar.

  Proteinler ve yapıları... Öyle rastlantılarla oluvermiş gibi görünmüyorlar. Ayıca proteinlerin ve enzimlerin oluşmaları için bilgi gerekir. O bilgi de DNA da var. DNA olmadan protein ve enzimler oluşur mu?

Cevap: Yukarıda yazılanlar GERÇEK kanıtlara dayanmayan tipik evrimci iddialarıdır. Çünkü gerçek olmak zorundadır. Aksi halde evrim temelden çöker.

Her şeyden önce cevaplanması gereken proteinler enzimler ve benzeri maddeler rastlantılarla oluşmuş mudur sorusudur.

Evrimcilerimiz bu soruya oluşmuştur cevabını verir ama kanıt gösteremezler. 

                                           = = = =

  Heterotrof hipotezini destekleyen varsayımlar.

İlkel atmosfer bugünkünden farklı yapıda idi .

 İlk canlı oluşmadan önce organik moleküller oluşmuştur.

 İlk organik moleküller ilkel atmosferdeki gazlardan yapılırlar.

 İlkel canlı cansız maddelerin uzun süren kimyasal evrimi ile oluşur basit yapılıdır ,hazır besinle beslenir , oksijensiz solunum yapar.

 Fotosentezin evrimi ile ilkel atmosferin yapısı değişmiştir. Atmosfere oksijen girmiştir.

 oksijenli solunum fotosentezden sonra evrimleşmiştir.

  Suyun olduğu yerde fotofosforilasyon yoluyla oksijende oluşur. Bu nedenle evrimcilerimizin ilk dönemlerde OKSİJEN yoktu masalı güme gider. 

Cevap: Yukarıda yazılanlar GERÇEK kanıtlara dayanmayan evrimciler özel oluverdi gidiverdi, bitiverdi edebiyatıdır.

Bir evrimci bunları GERÇEK kabul eder. Çünkü buna mecburdur.

İlkel denilen atmosferde su buharına olması, FOTOFOSFORİLASYON olayı, fotosentez olayı için gerekli olan klorofilin yapısı bile bütün bu iddiaları yerle bir eder.

  Alıntı:

Hipotez iki yönden önemlidir.

1.Evrimci bir anlayışa sahiptir.

2.Miller bu konuda başarılı deneyler yapmıştır. Fakat deneyde kullanılan gazların ilk atmosferde var olduğunun ispatlanması söz konusu değildir.

Uzun sürede oluştuğu belirtilen maddelerin , Miller deneyinde bir hafta gibi kısa bir zamanda oluşturulması bu hipoteze karşı tenkitlere yol açmaktadır.

Miller - Urey deneyi aminoasit elde edimi için ÖZEL tasarlanmıştır. Ayrıca gerçekçide değildir. 

Halbuki evrim aminoasitlerin ardından proteinlerin ardından canlı hücresinin rastlantılarla oluştuğunu iddia eder ki bu imksnsız kere imkansız kere imkansızdır.

  Cevap: Bir deneyin EVRİMCİ anlayışa sahip yapması özel bir değer kazandırmaz. Bilimsel yönden değerliliği yanlış ya da doğruluğu ile doğrudan ilgilidir.

 Miller - Urey deneyinin özel olarak aminoasit elde edimi için düşülmüş, kurgulanmış, hazırlanmış olması evrime kanıt olma açısından değersiz ve geçersiz kılar.