Vesselam

Büyümek bu kadar acı verdiğini bilseydim, bir parça çocukluk koyardım ceplerime. Lazım olunca acıyan yaralarıma merhem yapardım...

Annemle mutfakta işlerimiz var sıkıntı şu ki annemle tek kalınca herşeyi anlatasım geliyor anlattımda en son babam gelmiş halıya oturmuş çekirdek çitliyerek bizi dinledi. Hocam ben elendim çenemi tutamadım. Ayyyy

Kendi bardağımı kendim almaya başladım günden beri, çoğu şey ağır ve acı dolu olmaya başladı...

Roman yazmayı severdim, ama şuan yapamam hayelprest kişiliğim Yok artık, acılarımı anlatsam kitapta benim cümlelerim bir başkasının yaralarına dokunur mu altını çizer mi o satırların .....

Aynı bedende iki zıt şey olur mu? Sonun olucanı bile bile vazgeçemez mi insan? Öfkem fırtınam, merhametim ilacım, ama fırtına içinde ilacın ne işi olur?....

Öfkemi kavanozlara koydum, olmadı... Mezar kazdım, kazarken yoruldum, pes etmedim savaşmaya devam ettim, başardılar güçlü bir kız yarattılar, ama sonra değiştin dediler, ben bu savaşta galip gelemedim, öfkem ve merhametim benim ölümüm...

Öyle yoruldum ki, acıya o kadar boğuldum ki, suskunlaştım, ve sonra geriye bir ben kaldı, o ben artık öfkeden ibaret...

Kimsesizliği yaşıyan bilir, yaşamayan tahminler yapar, o his acı ve çaresizlikten ibarettir, anlayan zor bulunur yaşıyan çok bulunur...

Dua ettim kadar, beddualarım var... Kırıldığım kadar kırılman dileğiyle...

Yarım kaldık, her yönden...

Parmağın kangren olunca bütün vücuduna yayılmasını bekleme, kendin kes kurtul o parmaktan...