#eeuwigheid

JFLKAJFSDLKAFJSALKFJ nora stop!!!!!!! you’re such a sweetheart, i’m so :’))))) honestly I feel so honoured that you’d want to chat with me, you’re such a sweet and thoughtful person!!! <33 

zoet is de geur van je huid. Je naam klinkt prachtig.

Hooglied 1.3

Vertel me toch, mijn liefste waar ga je heen (...)?

Hooglied 1.7

Ik wil met mijn tong zijn zoete vruchten proeven.

Hooglied 2.3

De liefde maakt me ziek.

Hooglied 2.5

Beloof me meisjes van Jeruzalem, dat je ons alleen laat zijn in de liefde.

Hooglied 2.7

Laat me je gezicht zien, want dat is zo mooi! Laat me je stem horen want die klinkt zo prachtig!

Hooglied 2.14

‘s Nachts in mijn droom zoek ik mijn liefste, ik zoek hem, maar vind hem niet. Laat ik opstaan en door de stad gaan lopen, langs de straten en over de pleinen. Ik zoek mijn liefste, ik zoek hem, maar ik vind hem niet.

Hooglied 3.1

Kijk me niet zo aan. Je ogen maken me onzeker.

Hooglied 6.5

Vergeet mij niet draag mijn liefde als een ketting op je borst, als een armband om je arm. De liefde is zo sterk als de dood, niemand houdt de liefde tegen. De liefde lijkt op een vuur, een vuur dat hevig brandt. Geen zee of rivier kan dat vuur ooit blussen want de liefde houdt nooit op.

#10

Als we religie negeren, weten we dat we voor altijd dood zullen blijven nadat we sterven.

Het is makkelijk om bang te zijn van de grote eindeloze stilte die volgt na de dood, zeker als je de dood al eens gezien of beleefd hebt. Iets eindeloos is heel erg lang. Als we een eeuwigheid lang in een donkere leegte zouden zweven als een bewegingsloze ziel zonder lichaam, zou het een marteling zijn. Als de hele wereld zou verdwijnen en het bestaan zou stoppen, zou dat een marteling zijn.

Maar de dood voelt niet aan zoals we denken. Een mens kan niet getuige zijn van zijn eigen dood zijn. Dood zijn duurt een eeuwigheid, maar jij zal er niet zijn om die eeuwigheid te ervaren. Zonder jou bestaat het concept van tijd niet meer. Als je dood bent, dan is een eeuwigheid plots niets.

Er zijn plekken waar ik zonder glimlach niet meer langs kan.

Ooit is daar een grap verteld, een kus geroofd, iets voor het eerst gedacht.

Ter hoogte van mijn oor, bijvoorbeeld, heb jij me op een nacht beloofd dat eeuwigheid een leugen is, maar dat het daarom tussen ons niet minder lang gaat duren.

Meer woorden waren er niet nodig – een mond spreekt van zichzelf al mooi en huid heeft een geheugen.

Jij blijft mijn hals, mijn navel, mijn holte van mijn knie voor altijd bij.

Mijn vrouw, al meer dan drie decennia lang mijn vaste anker in deze wilde oceaan van het leven, mijn rots in de branding die onverstoord blijft staan, zelfs wanneer ik als een storm om haar heen raas. Zij, de prachtige vrouw, de onvermoeibare muze, beheerst de kunst van mijn humeuren temmen als een leeuwentemmer met een komische twist – altijd klaar om het brullende beest van mijn humeur in hun kooi terug te sturen. Zonder aarzeling trotseert ze de woeste golven van mijn nukken en grillen, zoals een Olympisch kampioen zwemt in een zwembad vol haaiensoep, maar dan met een glimlach die zelfs de zon jaloers maakt. Haar stralende lach kan elke donderwolk boven mijn hoofd doen verdampen en dat doet ze met een gratie die zelfs de goden aan het lachen zou maken. Want dagelijks heeft ze te maken met mijn sarcasme, mijn zelfspot, mijn humor (die alleen ik hilarisch lijk te vinden) en mijn plotselinge uitbarstingen of teleurstellingen.

Zij is de ongekroonde koningin van mijn koninkrijk, de majesteit van onze kleine, doch levendige dynastie. Altijd het gezin op de eerste plaats stellend, alsof ze een onzichtbare kroon draagt die haar gebiedt om de welzijnsbeschermster te zijn. Met een gratie waar de meeste heiligen een puntje aan kunnen zuigen en een flair die zelfs de meest verfijnde aristocraat zou doen blozen, houdt ze zichzelf bescheiden op de achtergrond. Het is alsof ze een stille, maar almachtige dirigent is, die de symfonie van ons dagelijks leven met onzichtbare, doch vaardige hand dirigeert.

Ze is als een superheldin in een stille, maar o zo stijlvolle vermomming. Terwijl ze zonder aarzeling de chaos van het dagelijkse leven beheerst, houdt ze een elegantie aan die zelfs de mode-iconen van Parijs zou laten sidderen van jaloezie. En terwijl ze de wereld bestuurt vanaf haar huiselijke troon, glimlacht ze met een warmte die mij betovert en mij herinnert aan wat echt belangrijk is.

Het mooiste geschenk dat ik van haar heb gekregen, zijn onze prachtige kinderen. Die vullen ons leven met een harmonieuze mix van levendigheid, (veel) uitdagingen en onvoorwaardelijke vreugde. Mijn vrouw, de onvermoeibare superheldin die ze is, heeft hen ook alle waardevolle levenslessen lessen meegegeven. Haar liefde voor hen overstijgt alles en biedt hen wijsheden die ze hopelijk hun hele leven verder zullen koesteren. Elke dag ben ik diep dankbaar voor deze hilarische, liefdevolle bende die ons leven zoveel rijker en betekenisvoller maakt.

Haar toewijding en liefde zijn het fundament van ons gezinsgeluk en ik kan me geen kostbaarder geschenk voorstellen. Het is dan ook met de behendigheid van een ninja en de wijsheid van een oude zenmeesteres, dat ze haar eigen verlangens opzij schuift voor het grotere goed van ons gezin. Zij offert zonder ooit het woord 'opoffering' te gebruiken, alsof haar eigen wensen en behoeften slechts voetnoten zijn in het glorieuze epos dat ons gezinsleven is. Maar oh, hoe ze straalt in haar bescheidenheid!

Ook zij heeft haar ups en downs, als een gracieuze danseres die soms struikelt op het levenspodium, maar altijd weer opstaat met een sierlijkheid die mij versteld doet staan. Er zijn dagen waarop haar koninklijke mantel even lijkt te wankelen, momenten waarop de kroon van alledaagse beslommeringen net iets te zwaar drukt. Maar zelfs dan, te midden van de turbulentie, vinden we elkaar altijd weer, als twee kompasnaalden die onafwendbaar naar elkaar wijzen.

Onze blikken kruisen, een stille overeenkomst, een geheime code van liefde en begrip. We lachen om de kleine valpartijen en juichen om de wederopstandingen, terwijl we onszelf herinneren dat zelfs de sterkste superhelden af en toe een rustdag nodig hebben. Samen navigeren we door de stormen, soms met een scheve grijns en een knipoog, altijd met het vaste geloof dat, ongeacht de hobbelige wegen, wij elkaar blijven vinden. Zo, dansend door het leven, laten we ons niet ontmoedigen door de occasionele misstap, maar vieren we elke pas die we samen zetten, elke stap die ons dichter bij de eeuwige horizon van onze liefde brengt.

Dé hoofdvogel, dat is ze, mijn vrouw, dé moeder kloek met vleugels zo groot dat ze de hele clan onder haar bescherming neemt. En dan die momenten, die magische momenten, wanneer we elkaar slechts hoeven aan te kijken om te weten wat de ander denkt, alsof we een geheime taal spreken die alleen wij verstaan. Haar ogen spreken boekdelen, ze fluisteren verhalen van gedeelde vreugde en verdriet, van plannen gesmeed en dromen gedeeld.

Hoe ouder ik word hoe meer ik ervan bewust ben: mijn geluk, dat is wat ik gevonden heb in haar armen, in haar ogen, in haar hart. Want mijn vrouw heeft me al heel ons leven samen door dik en dun gesteund, mij altijd doorzien, mij vergeven voor al mijn vele fouten en gebreken, zoals een beeldhouwer die de perfectie in het ruwe marmer ziet en geduldig hakt en vijlt tot de schoonheid onthuld wordt. Ze ziet de ruwe randen van mijn ziel en weet precies waar ze moet bijvijlen, waar ze met tederheid en geduld de scherpe kanten kan verzachten. En dát is ware onvoorwaardelijke liefde!

Zo is zij, mijn vrouw, mijn immer stralende ster in de donkere nacht. Ze is de architect van ons geluk, de chef-kok van ons dagelijks feestmaal, de kapitein van ons schip dat door kalme en ruwe zeeën vaart. Haar liefde is een vuur dat nooit dooft, een baken dat altijd licht geeft, zelfs in de donkerste uren.

Voor haar lach, haar aanraking, haar onuitputtelijke geduld ben ik eeuwig dankbaar. Zij is de reden waarom ik elke dag met een glimlach begin en elke uitdaging met opgeheven hoofd probeer aan te gaan. Haar liefde is de motor die mij aandrijft, haar vertrouwen de brandstof die mijn dromen voedt.

Dus ja, mijn liefste, mijn vrouw, mijn trouwe metgezel, ik dank je uit de grond van mijn hart. Voor de vele jaren van gedeelde vreugde en verdriet, van strijd en overwinning, van liefde die alleen maar sterker wordt naarmate we samen ouder worden. Met heel mijn hart buig ik diep en zeg ik: dank je wel, mijn stralende zon, mijn eeuwige ster, dat je al meer dan 30 jaar aan mijn zijde staat. Jouw liefde en toewijding hebben ons door alles heen gedragen, en ik ben oneindig dankbaar dat je mij dit leven met jou laat delen!

bron beeld: biografieportaal.nl Kees Fens (1929-2008) was literatuurcriticus, essayist en letterkundige. In zijn Stratenboek gaat het over de stad en de straten in je verbeelding. Wat is jouw ideale stad en waaraan zouden de ideale straten moeten voldoen? Het levert een mijmerende Fens op die begint met zijn eerste indrukken van een straat, die waar hij geboren werd. De Dennenlaan – een veel te…