#cyrisdarkness

Ale do rzeczy - przez jakiś miesiąc wakacji zrobiłam sobie wyzwanie - codziennie co najmniej dziesięć minut pisania, ręcznie, w specjalnym do tego notesie. Jako, że trudno codziennie wymyślać coś nowego wspierałam się różnymi promptsami. Jedne teksty miały więcej sensu, inne mniej, a z niektórych ktoś bardziej uzdolniony byłby pewnie w stanie stworzyć opowiadanie. Ale jestem kiepska w fabule. W każdym razie “Korytarz” jest jednym z tych tekstów, króciutkim tworem napisanym w może piętnaście minut. Jest o tyle ciekawy, że wydaje mi się, że ma trochę sensu. Chyba.

To dziwny pomysł. Chciałam opisać pory roku, chciałam nadać im charakter. I z tego wyszła rozmowa. I nasza anomalna pogoda od paru lat.

"Miasto" jest tworem dość specyficznym, bo właściwie nie jest opowiadaniem, nie ma wydarzeń, fabuły ani bohaterów. "Miasto" jest opisem. Miała to być pewna baza opisów, tekst, z którego mogłabym czerpać zdania, sprawdzać, czy czegoś nie zapomniałam, porównywać. Ale gdy na ekranie pojawiły się już dwa pierwsze akapity zrozumiałam jak ważny jest sam fakt miasta, jego istnienia i zmian. Ten zwykły opis w kilku okolicznościach mówi zaskakująco wiele, choć najpewniej nie o samym mieście, lecz o autorce tekstu. Ale przyjmijmy, że to także jest ważne.

Wiele jest rzeczy, które nam spowszedniały, choć w pewien sposób są piękne, obdarzone urokiem natury. Pamiętacie może pierwsze spojrzenie na księżyc, radość na widok gwiazd, magię reflektorów we mgle, samotnego drzewa przy drodze? Sowa, zwykła, biała sowa - pamięta.

Kto nie marzy o tym by latać? Niektórzy sięgnęliby po samolot, skrzydła czy może balon. Ale czy zdajemy sobie sprawę z konsekwencji lotu? Czego on od nas wymaga? Z tego oderwania od ziemi, od spraw doczesnych, pozbycia się balastu? To nie zawsze są sprawy nieprzyjemne. Często są to również przyjemności, osoby, rzeczy, miejsca, do których jesteśmy przywiązani. Marzymy o lataniu - ale czy jesteśmy gotowi do podjęcia wszystkiego, co się z nim wiąże?

Synestezja. Zjawisko fascynujące, choć mało znane, nawet osobom, które zostały nią obdarzone. Moim zdaniem warte uwagi, bo będące źródłem wielu inspiracji i dzieł (posiadało ją kilku naprawdę znanych artystów). Ale, skoro zajmuję się fantastyką, czemu nie próbować znaleźć w tym głębszego sensu? Jakiegoś przeznaczenia, może przepowiedni lub klątwy? A przy okazji przybliżyć ją ludziom, poszerzyć ich pole widzenia.

W każdym zdarzeniu należy dopatrywać się dobrych i złych stron. Dobrych, ponieważ to one podtrzymują nas na duchu. Złych, ponieważ to one pomagają nam następnym razem postąpić lepiej. W tym tekście główna bohaterka nie ma zbyt łatwego dnia. Przez zimną, ponurą i mokrą ulicę idzie do kawiarni, by spotkać się z kimś dla siebie ważnym tylko po to, by dowiedzieć się, że ta osoba się nie pojawi. Pomijając już to, że nie powinno się odwoływać spotkań na ostatnią chwilę, nie jest to najlepszy obót wydarzeń, jaki można sobie wyobrazić. Ale może nie jest znowu tak źle. Coś miłego ma ją jeszcze spotkać. Gdyby wszystko poszło zgodnie z planem, może by się nie zdarzyło. Tego właśnie nam brakuje. Widzimy wszystkie złe rzeczy i dobijamy samych siebie, ale rzadko kiedy rozglądamy się wokół w poszukiwaniu tych dobrych rzeczy. A przecież nie wszystko co dobre musi być zaplanowane, a dobra niespodzianka zawsze wywołuje uniesienie chociaż kącików warg. A czasem... Czasem to wystarcza.

Patriotyzm wtórny jest decyzją. Jest skutkiem głębszej analizy, zarówno różnorakich źródeł jak i historii własnej rodziny i uczuć. Patriotyzm wtórny potrafi patrzeć krytycznie i dąży do poprawy. I to właśnie on jest tym, który pcha do działania i pomocy, to on będzie ratunkiem w kryzysie. Pytanie tylko jak dużo go jest.