#tworczosc

YouTube: The Dark Przemko

-Lucy Maud Montgomery

Każdego z nas tworzą nie tylko doświadczenia i wyciągnięte z życia lekcje. Nie tylko przeszłość i jej błędy. Tworzy nas coś co było zdefiniowane być może jeszcze przed nami, a na pewno przed naszą świadomością. Coś co zostało nam przypisane wraz z naszym powstaniem. Co określiło kim będziemy, co polubimy, co przyciągnie naszą uwagę. Po prostu nas określiło, a w połączeniu z naszą osobowością dało indywidualność. Fakt jak spojrzymy na najzwyklejsze drzewo. Zachwycimy się szumem wiejącego wiatru i uległych mu liści czy ciągiem liczb definiujących liczbę pi? W czym znajdziemy spokój, a w czym dostrzeżemy złożoność wszechświata? Czy ktoś na te pytania odpowiedział dokładnie tak samo jak my? Trudno nadziwić się jak wiele ludzie widzą w pozornie niewielkich rzeczach. Pozornie niewielkich tylko dla ciebie? Dla większości? Te połączenia, które zaczynasz tworzyć z piosenką, która puszczona w tle przyprawiła cię o dreszcze na całym ciele i zmusiła do przystopowania, zastanowienia się nad sensem życia. Kazała pomyśleć. Ten moment kiedy analizując słowa nie mogłeś nadziwić się, że ktoś opisał cię lepiej niż ty sam potrafiłeś. Kiedy poczułeś jej ciężki klimat osiadający stopniowo na twoich ramionach. Cząstka ciebie zdefiniowana przez takie wiele czynników, wszechświat, coś niepojętego i niezrozumiałego poczuła, że obraz, dźwięk, rzecz ją w dziwny sposób wyraża. Piosenki przestały brzmieć tak samo, obrazy wydawały się dziwnie inne, rzeczy też jakoś inaczej wyglądały. Wszystko było takie... twoje? Dostrzegłeś w czymś siebie i nie mogłeś ująć w słowa jak wiele piękna, tajemniczości i wspaniałości widzisz w czymś co dla innych jest po prostu zwykłe? Jak ująć w zlepki liter coś co wyraża cię lepiej niż sam umiesz przekazać, co przypisujesz swojej osobowości, coś co otuliło twoją duszę i pomogło ci ją zrozumieć? A teraz lepsze pytanie: bardziej zachwycający jest fakt, iż przez przypisaną nam osobowość i wszystko co przeżyliśmy możemy spojrzeć i dojrzeć w czymś tak ogromną głębie czy przerażające, że może nie jesteśmy jedyni, a osób myślących dokładnie jak my są tysiące, miliony, a nasza wyjątkowość to obłuda?

niż wtedy kiedy się jeszcze nie znaliśmy.

- Władysław Broniewski

monochromatyczne spojrzenia   w nich się nic nie zmienia przeszywają ludzkie dusze widząc brzmiące w nich katusze jak wystrzelone do nas kule budzą wszystkie krwawe bóle   tylko chwila, retrospekcja jak brutalna ciała sekcja dotyk, głos tak dobrze znany kiedyś mocno ukochany dzisiaj wnętrza jest skalpelem   staje się jedynym celem gdzie jest miłosierdzie boże   czy on kiedyś nam pomoże   czy to jego jest zasługa że zabija świata sługa krzyczą głośno nieme głosy   oni ciągną nas za włosy   już widzimy co jest na dnie zaraz nasze serce padnie i umrę z tobą przed oczami dwoma duszy szmaragdami choć nie myślę i nie wierzę   wiem, że je kochałam szczerze słowa cisną się na usta grzechy, czyny i rozpusta jestem z nimi tutaj sama wyśmiana, rozpruta dama moje błędy popełnione moje czyny zabronione czy ktokolwiek z was zrozumie że ta dama żyć nie umie rozgrzeszenie w rękach pana przyjdzie dama zakochana może chociaż on przebaczy i świat prawdy nie zobaczy