#cocukolmak

Toplumda yaşanan sorunlar gündeme geldiğinde en hızlı başvurulan yol bir suçlu aramaktır. Okullarda yaşanan olumsuzluklar, gençler arasındaki davranış problemleri ya da artan sosyal gerilimler söz konusu olduğunda hedef çoğu zaman siyasetçiler, eğitim sistemi ya da dış etkenler olur. Oysa bu yaklaşım, meselenin yalnızca görünen kısmına odaklanmaktan ibarettir.

Asıl sorulması gereken soru şudur: Ebeveyn olarak kendi sorumluluğumuzu ne kadar yerine getiriyoruz?

Eğitim yalnızca okulda verilen bilgiyle sınırlı değildir. Çocuğun karakteri, değer yargıları, sorumluluk bilinci ve empati yeteneği çok daha erken bir yerde, evde şekillenir. Aile, bir çocuğun dünyayı nasıl algılayacağını belirleyen ilk ve en güçlü etkendir. Bu nedenle evde ihmal edilen her temel, ileride daha büyük toplumsal sorunlara dönüşme potansiyeli taşır.

Elbette okulun ve devletin sorumluluğu vardır. Ancak tüm yükü bu kurumlara bırakmak, bireysel sorumluluğu göz ardı etmek anlamına gelir. Çocuğun davranışlarını yalnızca sistemle açıklamak, ebeveynlik rolünü geri plana itmek çözüm üretmez; aksine sorunu büyütür.

Toplumsal değişim bireysel farkındalıkla başlar. Herkesin kendi sorumluluk alanını dürüstçe değerlendirmesi gerekir. Çünkü kolay olan her zaman başkasını suçlamaktır; zor olan ise aynaya bakabilmektir.

Küçük Yaşta Olgunlaşmak Zorunda Kalan İnsanların Yaşamı

Bazı insanlar büyümez, büyümek zorunda bırakılır.

Henüz oyuncağını paylaşmayı öğrenmeden, sorumluluk paylaşmayı öğrenmiş çocuklar vardır bu hayatta. Daha yaşıtları sokakta oyun oynarken, onlar annesinin yorgunluğunu, babasının öfkesini, evin geçim derdini fark eder. Çocuk olmaya vakti olmayanların hikâyesi kolay anlaşılmaz; çünkü onlar her zaman "güçlü" görünür.

Bu insanlar yetişkin olduklarında da hayatla sürekli tetikte bir ilişki kurarlar. Her şeyin kontrolünü ellerinde tutmak isterler. Çünkü çocukken hayatlarının kontrolü onlara ait değildi ve bu belirsizlik içinde ayakta kalmak zorunda kaldılar. Şimdi hiçbir şeyin dağılmasına tahammülleri yok. Ufak bir düzensizlik, geçmişin travmatik yankılarını tetikleyebilir.

“Ben hallederim.”

Bu onların neredeyse refleks hâline gelen cevabıdır. Yardım istemek onlar için bir zayıflık göstergesi değil, lüks gibidir. Çünkü çocukken yardım istemek çoğu zaman karşılıksız kaldı. Güçlü olmak bir tercih değil, zorunluluktu. Şimdi ise kendilerini hep taşıyan, çözüm bulan, dayanak olan kişiler olarak konumlandırırlar.

Ve belki en çok burada yıpranırlar.

Bu insanlar dinlenmeyi bile hak etmediklerini düşünür bazen. Bir kahve içip soluklandıklarında içlerini kemiren o suçluluk hissi yok mu... Sanki hiçbir şey yapmazlarsa değerlerini yitirecekmiş gibi. Oysa değer, “yeterince işe yaramakla” ölçülmez. Ama onlar, çocuklukta öğrendikleri bu yanılsamayı yetişkinlikte de taşır dururlar.

Duygularını anlatmakta zorlanırlar. Anlatmak isteseler bile “Anlamazlar ki” düşüncesi ağır basar. Çünkü geçmişte ne hissettiklerini anlatacak kimse yoktu. Şimdi de birinin içlerine gerçekten bakabileceğine inanmakta zorlanırlar.

Kimi zaman şöyle düşünürler: “Benim duygularım önemli değil.”

Bu, düşük öz-değerin değil; uzun süre ihtiyaçlarının ötelenmesinin sonucudur. Kendi isteklerine yabancılaşırlar, “önce başkaları” şiarıyla hareket ederler. Ve çoğu zaman bu, içten içe onları yorar.

İroniktir ki başkalarına karşı son derece anlayışlı, nazik ve destekleyici olabilirler. Ama konu kendilerine gelince acımasızdırlar. Çünkü sevgiyi vermeyi erken öğrenmişlerdir ama almayı hiç öğrenememişlerdir. Kendilerini hep geri plana atarlar. Belki de bir gün “öncelikli” olma umuduyla…

Küçük yaşta olgunlaşmak zorunda kalan insanlar, çocukluklarının yükünü sırtında taşıyan sessiz kahramanlardır. Onların hikâyesi yorgun ama onurludur. Belki eksik bir çocuklukları oldu ama fazlasıyla dolu bir insanlıkları vardır.

Bu yazıyı okurken kendinizden parçalar bulduysanız... Bilin ki yalnız değilsiniz. Ve çocukluğunuzda size gösterilmeyen şefkati, artık kendinize verebilirsiniz. Çünkü geçmişi değiştiremeyiz ama kendimize davranış biçimimizi değiştirebiliriz.

Ve en önemlisi:

Bugün, Türkiye’de ve dünyada çocuklara armağan edilen ilk ve tek bayramın gururunu yaşıyoruz.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü sevgi, minnet ve özlemle anıyor, onun bizlere bıraktığı bu eşsiz mirasa sahip çıkıyoruz.

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlu olsun!

İzmir'de 5 yaşındaki 5 çocuğun evde çıkan yangında hayatını kaybetmesi, hepimizi derinden üzen ve aynı zamanda düşündüren bir trajedi. Türkiye’nin sosyal devlet anlayışı, insan hakları ve özellikle çocuk hakları konusunda önemli bir yere sahip. Ancak bu olay, hepimizin sorgulaması gereken önemli soruları gündeme getiriyor: Sosyal devlet, bu minik canları korumak adına yeterince etkili olabildi mi? Devlet, ailelerin çocuklarını güvenli bir ortamda yetiştirebilmeleri için gerekli desteği sağladı mı?

Aile Bakanlığı, defalarca bu aileyi denetlemiş ve çocuklarını kuruma vermemek için ısrarcı olmuş. Ancak, sonuçta, çocukların hayatını kaybetmesi, sosyal devletin, özellikle çocukların korunması konusunda hala çözülmesi gereken eksiklikleri olduğunu gösteriyor. Devletin, bir ailenin çocuklarına sağlıklı, güvenli ve korunaklı bir ortam sunabilmesi için daha etkin mekanizmalar geliştirmesi gerektiği ortada.

Türkiye, dünyada milyonlarca mülteciye ev sahipliği yapıyor, sığınmacılara kapılarını açıyor ve onları koruma altına alıyor. Ancak, kendi vatandaşlarının en savunmasız durumda olan çocukları için aynı özeni gösteremiyor gibi görünüyor. Bu çelişki, toplumsal yapıyı sorgulamaya sevk ediyor. Mülteciler, korunma hakkına sahipken, kendi çocuklarımız neden daha fazla korumaya ve sevgi dolu bir yuvaya sahip olamıyor?

Tabii, burada sadece devletin sorumluluğuna yüklenmek de haksızlık olur. Aile yapısının da önemli bir yeri var. Bir insanın, özellikle de bir annenin, kendisine ve çocuklarına bakacak maddi ve manevi gücü yokken, beş çocuk sahibi olması ciddi bir soruyu gündeme getiriyor. Çocuk yapmanın, sadece çocuk sayısını artırmak değil, aynı zamanda onları sağlıklı ve güvenli bir şekilde yetiştirmek anlamına geldiğini unutmamak gerekiyor. Ailenin, kendi şartlarını değerlendirmesi, çocukları için daha sağlıklı bir ortam yaratması gerektiği aşikar. “Allah rızkını verir” sözü, elbette inançlarımıza dayanır, ancak bu dünyada da çocuğa sadece fiziksel değil, duygusal ve psikolojik açıdan da bir yuva vermek gerektiği unutulmamalıdır.

Sonuç olarak, bu trajedi, hem devletin hem de ailelerin daha fazla sorumluluk alması gerektiğini gösteriyor. Sosyal devlet, çocukları korumak için daha fazla önlem almalı ve aileler de, çocuklarının geleceğini düşünerek daha bilinçli ve sorumlu bir şekilde hareket etmelidir. Unutulmamalıdır ki, her çocuk, güven içinde bir yaşam hakkına sahiptir.

Minik Hayallerin Ardından Bir Veda

Minik kız çocuklarının cenaze namazında ve mezarlarına bırakılan gelinlikler, hayatın en acı yüzlerinden birini gözler önüne seriyor. Gelinlik, sevinç, mutluluk ve yeni başlangıçların sembolüdür; ama bu gelinlikler, hayatın sunduğu o güzel anların yerine, bir veda anı olarak orada duruyor. Çocuklar, belki de hiç giyemedikleri o zarif elbiselerle uğurlanırken, bizler, kaybın derin acısını yüreğimizde taşıyoruz.

O minik bedenler, masumiyetleri ve hayal dünyalarıyla dolup taşıyor. Oyunlar oynamalı, hayal kurmalı, sevdikleriyle birlikte gülmeli ve büyümelidirler. Ancak hayat, bu çocuklara acımasızca veda ettiriyor. Her bir kayıp, sadece bir can değil; aynı zamanda yarım kalan hayallerin, yaşanmamış anların ve söylenmemiş şarkıların yankısıdır. Bu kayıplar, hepimizi derinden sarsıyor ve toplum olarak karşımıza büyük bir soru işareti koyuyor: Neden?

Çocuklar, hayata umutla bakan, sevgi dolu kalplerdir. Her biri, zengin ya da fakir fark etmeksizin, sevgi dolu bir geleceği hak ediyor. Onların gülüşleri, karanlık günlerde bile içimizi aydınlatan birer ışık kaynağıdır. Ama bu ışıklar, hayatın acımasız gerçekleriyle sönmekte; bizler de onlara kayıtsız kalmanın çaresizliği içinde hapsoluyoruz.