#buhran

- Korkundan ağlayamazdın. O zaman da içine atardın.

Hangi gün olursa olsun gün sonu tamı tamına aynı dertlerden şikayet eden, umutsuzluğunu alenen dile getiren biraz da gözleri dolan bir kadına dönüştüm. Hiç öyle bakmayın, insan hayatının yapı taşlarının düzensiz şekilde etrafa saçıldığını düşünüyor ve kendini bir cendereye sıkıştırılmış, ne kadar debelenirse debelensin buradan çıkamayacak olarak görüyorken başka türlüsü pek de mümkün değil. En korkuncu da hayallerimi ve umutlarımı kaybetmeye başladım. E peki elimde başka ne kalır ki? (Tövbe de ehilal sağlık sıhhat sevdiklerin …) Her ne kadar içimi teskin edecek güzellikler olsa da çevremde bazen isyankar şekilde sadece olmayanlara, olamayanlara odaklanıyorum. Sanki bu düzen hiç sona ermeyecek ben, hayallerim yolunda adım atamadan “gençlik hayalleriydi” deyip bir tebessümle geçip gideceğim bu dünyadan. İçim karanlık, içim buhranlı. Bir dokun bin ah işit benden.

Tüm bunların yanında beni bu şartlarda dahi sarıp sarmalayan sevgilim var bir de. Yüzümü güldürmek içim çaba sarf eden, sürprizler yapan. Dün iş çıkışıma gelip sürpriz de sürpriz diye alıp götürdü beni. “Bir Hint Fakiri’nin Olağanüstü Yolculuğu” filmine bilet almış. Nasıl sevindim hiç belli değil, debelenip durduğum ve çıkamadığım cenderemden biraz da olsa uzaklaşma fırsatı buldum. Tesadüfler güzeldir, filmde de bir gece önce konuştuğumuz umutsuzluk ve benim isyanlarım üzerine harika cevaplar vardı. Durup düşündüm, tam bir umut saracaktı içimi ama gün sonu yukarıda bahsettiğim şekilde noktalandı. İstemediğim bu düzene sitemimi dile getirmezsem, sövüp saymazsam kabullenirim, ışığım söner diye korkuyorum galiba, bilemiyorum.

Mevlânâ Celâleddin Rûmî hazretleri bir gün arkadaşlarından birini üzüntülü görür ve ona şöyle der:

Yol kısacık sürüdü. Sanki 3.derece yanığım vardı da, yanığın üstüne merhem sürmüşüm gibi rahatlattı beni, yolculuk. İki gün sonra tekrar döneceğim Ankara’ya, belki de eşyalarımı toplamaya. Belirsizlik.