İçlitaşrakızı

canım çocukluğum, büyüdüm dediğin yaşa geldin. kendine veda etmen için doğum gününü sessiz sedasız beklediğinin farkındaydım. bıraktığın, yaşadığın, güldüğün, ağladığın, herkesi karşına aldığın, dünya sanki sırtında gibi hissettiğin, yorulduğun yaşlara veda ederken gücünün sadece iç sesin olduğunu fark ettiğin, bir ışık aramaya yol aldığın bir sen dilerim. kırdın döktün ama uslanmayan yanım… içimdeki çocuğum güzel kızım seni özleyeceğim hoşça kal.

6 Şubat Maraş depreminden beri ayakta kalmaya çalışıyorum, güçlü kalmaya, ailemin psikolojisini toparlamaya, depremden sonraki 3 gün dışarının o ayazına rağmen zatürre geçirmediğime şükrediyorum. Şimdi beş dakika soğukta kalsam iliklerime kadar üşüyorum. Fıtratımda yatan Rabb inancına inanıyorum. Ne büyük şükür sebepleri varmış unutmuşuz, hatırladık diyorum. İnanın neler yaşıyorum nelerden geçiyorum bilmiyorum. Bugün çantamda öğrencimin hediyesine denk geldiğimde anladım ağlamaya ihtiyacım olduğunu, bıraksanız bir ay aralıksız ağlarım, ama bırakmayın, bırakmayın ayakta kalmalıyım ki ailem tekrar o özlediğimiz sıcak ev hayatına dönebilsin.

Büyüdü ağlamıyor/ ama hiç gülmüyor/ bu çocuk istemiyor/ sevilmeden yok olmayı/ sevilmeden var olmayı.

ben her olaya, herkes için, vardır bir bildiği dediğim için kaybetmeye mahkumum.

Ey! yaşamak suçu

İlerde nasip olurda bir anne olursam çocuğum bir soru sorduğunda bilgim yok demekten haya ederim bu yüzdendir ki kendimi geliştirme arzum, bilgi biriktirme, üniversitesi okuma isteğim. önceliğimiz kendimizi eğitmek olsun çocuklarımız için…

babam 30. evlilik yıldönümünde bahçemizden havai fişek atmıştı annem mutlulukla izlerken yan komşunun çocuğu korkudan altına etmişti. yaşlı emekli asker komşumuz silahla dışarı çıkıp terörist avlamaya kalkmıştı. Annemle babam bu olanların hiçbirini duymadan görmeden anın tadını çıkarmışlardı. Hayat bazen böyledir mutluluğunu yaşamak için görme duyma umursama.