#beleefd

Zijn grafisch designers bewust van de rol die ze (kunnen) spelen? Ik had het idee dat grafisch design de taak op zich nam om dingen in perspectief te plaatsen, een verandering te maken of rebelser te werk te gaan. Dat valt tegen. Een houding die ook op andere vlakken van het grafische vak mist. Bij designcompetities worden ontwerpen geprezen, in grafische tijdschriften vind je duizenden voorbeelden van werk dat je graag zelf gemaakt had, en waar vele ontwerpers met veel voldoening naar staren. Maar onderzoek, de nodige kritiek en een statement in tekst zijn dingen die je niet snel vindt.

Francisco Laranjo merkt in zijn artikel Critical Everything op dat deze beleefde, respectvolle nods niet zorgen voor een publieke discussie en kritiek op grafisch werk.

Daniel van der Velden deelt in zijn artikel Research and Destroy: Graphic Design as Investigation zijn gewaarwording dat de aanschouwer geen woordenschat heeft voor grafisch design. Tijdens de boekpresentatie van Dutch Resource: Collaborative Exercises in Graphic Design prees de aanschouwer ‘typography at this level’, alsof het, zoals Daniel het verwoord, een tentoonstelling van bloemschikken was. Er was geen interesse voor de zoektocht naar diepte en inhoud, terwijl de gehele tekstuele inhoud van het boek geschreven was door de vormgevers van Werkplaats Typografie en er meer te bespreken was dan enkel de vorm of schoonheid van de letter.

Thaise aanspreekvorm: Ze zei Pi tegen me…

Thailand is een land waar de hiërarchie erg strak is geregeld. Zo heeft iedereen een typische Thaise aanspreekvorm; iemand zomaar alleen bij zijn naam noemen lijkt een doodzonde te zijn.

Uiteraard kennen we allemaal de beleefdheidsaanduiding ‘khun’. Maar er zijn er veel en veel meer. Sommige vertalen dat ‘khun’ naar mevrouw of meneer. Een goede vergelijking, maar eentje die de lading net niet…

Thaise aanspreekvorm: Ze zei Pi tegen me…

Thailand is een land waar de hiërarchie erg strak is geregeld. Zo heeft iedereen een typische Thaise aanspreekvorm; iemand zomaar alleen bij zijn naam noemen lijkt een doodzonde te zijn.

Uiteraard kennen we allemaal de beleefdheidsaanduiding ‘khun’. Maar er zijn er veel en veel meer. Sommige vertalen dat ‘khun’ naar mevrouw of meneer. Een goede vergelijking, maar eentje die de lading net niet…

Kumbai tante? Tante sa ku tante su kachó a kibra tante su pòchi mata den tante su kurá? In deze simpele zinnen – waarin tante eerst wordt gegroet en vervolgens wordt meegedeeld dat haar hond de plantenpot in de tuin heeft vernield – komt het woord ‘tante’ wel vijf keer voor. Waarom? Zo hoort het. Zoals we in het Nederlands respect tonen door ‘u’ te zeggen, zo zeggen we in het Papiaments nimmer…