Brood & hartenroerselen

Sinds eergisteravond heb ik een nieuwe hobby. Zo’n laatste vakantie week is natuurlijk dé week dat nieuwe hobby’s zich aandienen. Als de dood voor het aanstaande studiegevaar stort je je op een cursus online kantklossen of besluit je eindelijk the world’s hardest game te gaan uitspelen: alles om de gedachte aan bedompte collegezalen nog even uit te stellen. Meestal zijn dit soort spontane hobby’s geen lang leven beschoren maar de mijne is een blijvertje. Denk ik.

Het begon allemaal op 25 augustus. Om een uur of half negen zat ik achter mijn computer en voelde iets knagen. Nu moet je weten dat ik huisdieren in het algemeen maar knaagdieren in het bijzonder, vaak van zeer beperkte toegevoegde waarde vind. Je kunt je dus voorstellen dat ik een knagend gevoel, zelfs figuurlijk, ervaar als zeer onprettig.  Mijn ervaring is dat knagende gevoelens nooit zomaar uit de lucht komen vallen.  En inderdaad na wat graven in mijn geheugen – zie je me zitten: ogen gesloten, handen ten hemel geslagen – kwam ik erachter: ik had Love Actually gekeken. Alweer. Voor de mensen die niet als kersttraditie hebben de Albert Einstein onder de RomComs te kijken: Love Actually is een kerstfilm over liefde waarin eerst alles mis dreigt te gaan maar tegen het einde zegeviert de liefde en komt iedereen gelukkig bij elkaar. En Hugh Grant doet een fantastische dans – die ik ook wil kunnen.

Natuurlijk word ik altijd heel blij van die film maar tegelijkertijd vraag ik me af: waarom doen mensen altijd zo godvergeten moeilijk? Waarom wringen mensen zich altijd in de meest onmogelijke bochten om pas als kerst nadert eindelijk de moed te vatten om vier uiterst simpele woorden te spreken: Ik hou van je. Waarom laten mensen zich eerst helemaal gek maken door hun verliefdheid door het voor zichzelf te houden in plaats van het te vieren als iets moois? En ik hoor mijn broertje van zeventien nu al zeggen: ga lekker gedichten schrijven als je zo graag je tomeloze liefde wil uiten, ik ga echt niet zeggen dat ik iemand leuk vind – dat doet zij maar. En daar heeft ie natuurlijk een punt dames. En toch… bij dezen doe ik een pleidooi om de moeilijkdoenerij achter wegen te laten en de liefde luidkeels van de daken te schreeuwen. Vervelend is wel dat er dan geen Love Actually’s worden gemaakt en ik voortaan met kerst aangewezen ben op de nieuwe kerstcd van Nick en Simon.

Nu begrijp je waar mijn weemoed vandaan kwam en dan begrijp je ook dat ik me uiteindelijk genoodzaakt voelde mijn vraag - waarom doen mensen zo moeilijk -  te voeren aan het alwetende google. Tot mijn grote vreugde belandde ik op de website goeievraag.nl. Een paradijs voor mensen die zich werkelijk van alles afvragen en mensen die een intense behoefte voelen een groot deel van hun dag door te brengen op een virtueel platform om de vragen van andere mensen te beantwoorden. En daar punten mee kunnen verdienen. Heus waar: er is een ranglijst, als je een ‘waardevol’ antwoord geeft op bijvoorbeeld de vraag: ‘hoe produceer ik antigeluid’, kun je punten verdienen en zo eerste worden op de dagranglijst. Ik heb me een aantal uren kostelijk vermaakt op deze website en wederom verwonderd over de nieuwsgierigheid van de mens: die kent werkelijk geen grenzen! Hieronder heb ik een aantal parels van vragen en antwoorden verzameld.

Wat doen vrachtwagenchauffeurs s'avonds na het rijden op die parkings langs de snelweg?

Hier gaat toch niemand serieus op antwoorden? Niets is minder waar: een kleine selectie van de antwoorden.

Ze rusten uit en gaan slapen en zig klaar maken voor de volgende dag . Ze hebben vaak een tv in de cabine en kijken dus t.v.  Praten met andere chauffeurs. Eten in de cabine of in een wegrestaurant.  Sommigen maken zelf hun eten op de parkeerplaats klaar. Dat heb ik weleens gezien. En de chauffeurs moeten vaak weer vroeg op pad dus ze gaan vaak ook vroeg slapen. 

Ook filosofische vraagstukken waar de mensheid zich al sinds de eerste dagen van haar bestaan over buigt, worden niet geschuwd.

Wat is de zin van het leven?

In theorie? voortplanten en genieten van je nageslacht. in praktijk? veel belasting betalen en jalours zijn op je buurman omdat hij een nieuwere auto heeft.

En om af te sluiten:

Hoe komt de punt aan een grasspriet? Stel, je neemt een vogel mee naar het ISS (International Space Station), hoe vliegt en oriënteert hij zich dan?

Oké als allerlaatste dan:

Wat is een goed recept voor een notenbrood?

AHA! Dat lees je hieronder, ik hoop dat ik een hoop punten scoor met dit antwoord.

Meng 350 gram volkorenmeel, 200 gram wit meel (bloem) met een halve eetlepel zout, een eetlepel suiker en één zakje instantgist van 7 gram (die felgroene zakjes van de AH). Maak een ‘put’ in het midden en meng daar langzaam 460 mL water doorheen, totdat al het meel is opgenomen. Kneed dit zo’n 8 minuten tot het elastisch en zacht is. Vorm het in een bol en leg het te rijzen in een kom die je afdekt met plasticfolie – het liefst op een warme plek. Als het in volume is verdubbeld is, kneed je het opnieuw voor één minuut. Maak er een rechthoek van en besprenkel met noten (amandelen, cashew, walnoten, pecannoten etc.. Kneed nog een beetje totdat de noten eerlijk over het deeg verdeeld zijn. Verdeel het deeg in twee gelijke delen en leg ze op een bakplaat met bakpapier. Laat twintig minuten rijzen en verhit de oven tot 220 graden (Celsius, slimmeriken).  Bak 10 minuten en verlaag dan de temperatuur naar 180 graden en bak nog 25-35 minuten of totdat de bodem hol klinkt als je er op klopt.

Zonder knagend gevoel kun je een heerlijke hap nemen van je eigen notenbrood ;-) Voor de diehards die helemaal tot en met hier gelezen hebben, volgen twee mededelingen. Ten eerste: heb je echt niets beters te doen? Kom op man: de zon schijnt. Ten tweede: dit notenbrood is vanaf morgen op bestelling verkrijgbaar! Je krijgt dan niet alleen een brood maar ook een spitsvondig verhaal mét moraal. Je begrijpt het dus goed als je nu denkt: Mhh, dan eet ik dus een plak dampend vers notenbrood én lees ik er een goed verhaal bij. Ik zou het wel weten. 

Vuilnis hoort in de vuilemmer, van jongs af aan leer je dat beschimmeld brood alleen voor de eendjes is en bedorven aardbeien laten we links liggen. Helemaal niet raar, dacht ik tot afgelopen zaterdag. Zoals wel vaker begon het allemaal toen ik in een bevlogen bui bedacht mijn kamer eens goed op te ruimen. Nadat ik van de schrik van die gedachte bekomen was aarzelde ik niet langer maar stroopte de mouwen op en ging aan de slag.

Iedereen heeft wel zo’n plek waarop hij allerlei spullen bewaart die niet op een specifieke plek horen; een mapje overig, zeg maar. Bij mij is dat mijn rieten mand. Een plastic zak waar heel veel plastic zakken in zitten, oude sinterklaasgedichten, gebreide truien van oma en rommel waarvan ik niet eens wist dat ik het had, heeft zich daar verzameld. Zo ook mijn oude schooltas die ik niet meer gebruik omdat er een clipje gebroken is.

Die schooltas brengt me terug naar mijn ontdekking. Toen ik de tas opende steeg er een weeë geur op en een angst bekroop me: het zal toch niet? Jawel: ik werd aangestaard door een groen beschimmeld bammetje kaas met één hap eruit. Net zoals talloze keren eerder was ik vergeten mijn niet opgegeten boterhammen in plastic zakje, uit mijn tas te verwijderen om na een lange schoolvakantie onplezierig verrast te worden.  In eerste instantie wilde ik het broodje zo snel mogelijk weggooien. Toen keek ik nog eens goed en vielen me de prachtige kleuren op: een kleur zeegroen die je normaal niet aantreft bestippeld met kleine witte stipjes. Van heel dicht bij zag ik de kleine donshaartjes die de boterham bedekte die maakte dat ik mijn wang wilde neervlijen op de boterham als ware het een kussen. Alleen de misselijkmakende geur weerhield me daarvan. Toch had die geur heel gek soort aantrekkingskracht. Net zoals gele bananensnoepjes. Eigenlijk vind je ze heel vies en toch blijf je door eten tot je kotsmisselijk zweert nooit meer een geel synthetisch bananensnoepje in je mond te stoppen. De kaas had inmiddels meer weg van microbiële dierentuin. Zoals de tweede hoofdwet van de thermodynamica stelt, moet de entropie (de mate van wanorde) altijd toenemen.    In het geval van mijn beschimmelde boterham is die wet experimenteel bevestigd, petje af Ludwig.

Uiteindelijk heb ik het broodje wel degelijk weggegooid maar sinds zaterdag leef ik met het besef dat bedorven voedsel wel degelijk heel mooi kan zijn. Misschien open ik ooit nog wel eens een museum met allerlei bedorven etenswaren; wel onder een geurbestendige stolp uiteraard. Het blijkt dat ik niet de enige ben die een fascinatie voor bedorven voedsel heeft, kijk maar Daarnaast wijdde de BBC een mooie docu aan het laten beschimmelen van verschillende etenswaren.

Goed, orde van de dag: brood. Deze bagels zijn vooral  niet beschimmeld heel erg lekker. Als je eens wil testen hoe zo’n verrot stuk brood eruit ziet, kun je ook veel te veel maken en een tijdje wachten; de kunst maakt zich vanzelf.

Doe in 125 milliliter warm water 2 theelepels droge gist en anderhalve lepel suiker. Roer tot het opgelost is. Mix 500 gram bloem met anderhalve theelepel zout in een kom en maak een kommetje in het midden. Giet het gistmengsel hierin. Giet nog eens 200 milliliter water in de kom  en kneed het. Voeg zoveel water toe tot je een stevig deeg krijgt.

Kneed het voor 10 minuten stevig door, het is je moeder niet. Laat het een uur rijzen op een warme plek. Sla het deeg terug en laat het nogmaals 15 minuten rijzen. Verdeel het deeg in 6-8 gelijke delen. Vorm elk deel in een bol. Probeer een perfecte bol te vormen door zachtjes te duwen op het deeg terwijl je je hand en de bol met een circulaire beweging het deeg in zich zelf laat trekken. Duw met je duim (of een andere vinger) een bagelgat in het midden van de bol zodat een ring vormt.  Verwarm de oven voor op 220 graden. Breng een pan water aan de kook. Draai het vuur omlaag zodra het water kookt. Leg zoveel bagels als in je pan passen in het water. Ze zullen in eerste instantie zinken maar na enkele seconden boven komen drijven. Laat ze 1 minuut aan elke kant in het water liggen. Als je van een stevigere bagel houdt, kook je ze langer.

Leg ze op een met bakpapier beklede bakplaat en bak ze 20 minuten in de oven. Close your eyes, bite and enjoy!

Soms, heel soms heb je van die dagen dat je de hele dag in je pyjama blijft rondlopen. Je kent ze wel: je staat op en gaat eerst heel rustig ontbijten, daarbij zijn een krant, warme broodjes en goede thee een must. Terwijl om je heen iedereen opstaat en zich klaar maakt voor de dag, blijf jij zitten; luisterend naar hun gezoem. Vaak ben je helemaal niet voornemens de hele dag in je pyjama te blijven maar overkomt het je. Een plots besef: ik hoef vandaag de deur niet uit en er komt ook niemand bij me op bezoek. Ongeschreven sociale regels stellen dat we ons wassen als een van beide wel het geval is. Er breekt langzaam een ondeugende glimlach door; in no time heb je je besluit genomen en zelfvoldaan plof je in pyjama neer op de bank.

Eerst doe je allemaal dingen die je nou eenmaal doet op pyjamadag: dat komt vooral neer op liggen. In verschillende houdingen op steeds weer andere plaatsen. Daarbij probeer je jezelf zo goed mogelijk in het gezichtsveld van de mensen om je heen te positioneren en erg ‘aanwezig’ te zijn.  Hierbij zijn studerende huisgenoten, strijkende moeders of klussende vaders dankbare objecten. Het feit dat jij daar ligt ‘te zijn’ terwijl iemand anders ergens mee bezig is, werkt als een rode lap op een stier. Onvermijdelijk krijg je opmerkingen als: ‘Zeg, moet je niet eens wat gaan doen?’ Of ze proberen je een schuldgevoel aan te praten: ‘Hee, ik dacht dat jij volgende week een tentamen had?’.

Om een geslaagde pyjamadag te hebben moet je hier vooral niet aan toegeven!

Je antwoord dat je de hele dag druk aan het nadenken bent. Als ze dan triomfantelijk vertellen dat je dan toch best kunt douchen, kijk je ze fronsend aan. Vervolgens antwoord je op een toon alsof ze een heel dom voorstel hebben gedaan: Douchen kost tijd, tijd die ik nu besteed heb aan nadenken. Vervolgens sta je langzaam op. Om ze helemaal van hun stuk te brengen, grinnik je hard op terwijl je wegloopt. Als ze dan geïrriteerd vragen wat er te lachen valt antwoord je: nee laat maar, jij bent toch druk bezig.

Zo fijn, zo’n pyjamadag; voor mij althans.

De pyjamadag is ook uitermate geschikt om brood te bakken! Het recept hieronder is voor KrentenKwarkbollen. Die zijn erg lekker en hebben verder niets met pyjamadag te maken.

Voor 10 heerlijke krentenbollen ben je maar heel eventjes bezig. Dit recept heb ik zelf een beetje in elkaar geknutseld; het zijn eigenlijk krentenkwarkbollen aangezien ik kwark gebruik in het beslag. Verwarm de oven voor op 200 graden.

Eieren stukslaan vinden we allemaal leuk. Laten we daar maar mee beginnen dan! Breek twee eieren en mix ze met 80 gram suiker. Voeg hier 250 gram blanke Franse kwark aan toe. Meng in een andere kom 125 gram volkorenmeel met 250 gram bloem, 1 zakje bakpoeder en een mespuntje zout. Voeg dit vervolgens toe aan het ei-kwarkmengsel.

Wat missen we dan nog? Juist! Krenten. Daar is maar een oplossing voor: voeg zoveel krenten toe als jij in je bollen terug wil vinden. Dit is het moment om alle combinaties die je zelfs in je stoutste dromen niet durft te bedenken kunt maken. Schuddenbuikjes? Pindakaaskrentenbol? Chocoladestukjes? Fruit? Be me guest!

Verdeel het deeg in 8 tot 10 bollen en leg ze op een bakplaat. Bak ze vervolgens 20 minuten in de oven.

Afgelopen donderdag voelde ik me als een koe die voor het eerst de wei in mag. Je kent het fenomeen vast wel; als de lente begint springen de wit-zwarte melkfabrieken in het rond als een stel Harlem Shakers. Ze ruiken de geuren van buiten, voelen de aarde tussen hun hoefgroeven en hebben zin in het koeienleven- tenminste, dat stel ik me er dan bij voor.

Mijn weidegang hield in dat ik voor het eerst in twee maanden mijn hardloopschoenen aantrok, diep ademhaalde en voorzichtig mijn lichaam in beweging bracht, toen dat pijnloos ging slaakte ik een loei van verlichting. Eindelijk geen last meer van een of ander spiertje dat me al twee maanden op stal had gehouden. Breed glimlachend liep ik door park en straat, over plein en gracht en het liefst zou ik doorlopen - door tot de nacht. Dit rijmsel wordt mede mogelijk gemaakt door Mick’s Rijmwoordenboek - voor rijmwerk op maat!

Ik kan me voorstellen dat een rondje hardlopen door de stad niet heel bijzonder klinkt maar bij mij ligt dat anders; ik werd voor het eerst verliefd tijdens het hardlopen. Ik zag een keer een meisje uit de parallelklas van mijn school tijdens het lopen. De volgende keren betrapte ik mezelf erop dat ik sindsdien altijd een rondje liep dat langskwam bij de plek waar ik haar voor het eerst gezien had. Met elke stap werd ik zekerder van mijn zaak: de volgende keer dat ik haar zag zou ik haar mijn liefde op grootse wijze verklaren. Om elke keer met een mond vol tanden en een schaapachtig gezicht te staren totdat ze uit het zicht verdween… Hoewel mijn eerste kus niet tijdens het hardlopen was, liep ik de weken daarna wel hard - door de wolken welteverstaan.

Wat is de link tussen hardlopen en brood? Brood smaakt nóg lekkerder als je terugkomt van een run en hardlopen is nóg leuker als je weet dat er een dampend brood op je wacht als je terug komt! Het recept voor dit brood komt - heel toepasselijk- uit ‘het hardloperskookboek’ en is echt super super simpel te maken en enorm lekker, er staat expliciet bij dat het ook geschikt is voor niet-hardlopers.

Trust me, zelfs jij gaat wel een rondje lopen als je weet dat er een plak bananen-mueslibrood op je ligt te wachten als je terugkomt. Daarnaast  zijn de bananen deze week in de BONUS dus is dit ook nog eens een hyperactuele blog. 

Afgelopen donderdag had ik voor ik de deur uit ging alles klaar gemaakt en het cakeblik met bananen-mueslibrood in de oven gezet. Met elke stap begon ik meer te watertanden en toen ik mijn straat inliep dacht ik de heerlijke geuren al te ruiken. Toen ik de praatgrage buurvrouw aan zag komen, liep ik strategisch over de andere stoep langs haar heen; ik wilde geen verbrand brood riskeren omdat zij me op de hoogte moest stellen van het reilen en zeilen van haar 4 katten en twee kamerplanten. Hijgend stak ik de sleutel in het slot, bestormde de trappen en smeet de keukendeur open… om geen broodgeur te ruiken?!

Mijn oven heeft twee knopjes, en trekt zich bijzonder weinig aan van incapabele bakkers die alleen de temperatuurregelaar open draaien. Gelukkig genoot ik een half uur later dan gepland alsnog van een heerlijke plak Bananen-mueslibrood.

Dit recept leent zich ontzettend goed voor eigen initiatief. De basis is cake-achtig; je kunt het naar believen uitbreiden; voeg rozijnen toe als je iemand bent die de krenten in de pap het neusje van de zalm vindt. Zijn walnoten meer een kolfje naar jou hand? Mik ze erin! Je kunt gelijk je oven voorverwarmen tot 180 graden. Meng 50 gram havermout, met 50 gram muesli, met 50 gram suiker of honing, 1,5 dl yoghurt, 3 rijpe geprakte bananen en twee geklutste eieren. Aan dit mengsel kun je eigen ingrediënten toevoegen. Voorbeelden: rozijnen, gedroogd fruit, walnoten, pecannoten etc. In een andere kom meng je 100 gram volkorenbloem met een halve theelepel zout en 3 theelepels bakpoeder.

Vet een cakeblik in en meng het droge en het natte mengsel goed door elkaar. Schenk dit vervolgens in het cakeblik. Bak het vervolgens 30-35 minuten.

Brood is mijn grote liefde maar er zijn momenten dat je liever vrienden om je heen hebt. Een soort Bro's before Ho's. Brood en ik; dat is gewoon pure passie en dat is enorm uitputtend. Het is goed om eens in de zoveel tijd even radicaal te breken om elkaar daarna weer vurig in de armen te sluiten, dat houdt de spanning in de relatie. 

Dit weekend was het raak: een bedevaart naar de stad der liefde, net zoals de kat van Ome Willem ooit deed. Er eventjes helemaal tussenuit met vijf echte Bro's. Zij zouden als eerst mogen schrijven als ik nog een vriendenboekje had gehad. Zo'n vriendengroep waarin onderling alle makken worden geaccepteerd en er ook na de zoveelste keer nog smakelijk gelachen kan worden om flauwe grappen. Vrienden waarbij je helemaal je gekke zelf kunt zijn. Je hoeft je niet te bewijzen - behalve dan dat je natúúrlijk een stuk beter kan hooghouden dan een stel opgeschoten Franse jochies.

Struinen over rommelmarktjes en de extreme intellectueel uithangen door Franse boekjes te kopen die je vervolgens heus niet hoeft te lezen maar wel prominent in je boekenkast kunt zetten. Voetballen in de zon en de Eifelltoren gebruiken als doelpalen. Witte wijn drinken aan de Seine. Rode wijn drinken op het Centre Pompidou. Zwijmelen over hoe het meest romantisch een huwelijksaanzoek doen op de trappen van de Sacre Coeur. Ik probeer nu een mooie afsluitende zin te bedenken die echte vriendschap typeert. Wil niet echt lukken; is echte vriendschap misschien wel zo ongrijpbaar dat het zich niet laat vangen in een definitie? Ik weet het niet. Echte vriendschap voel je gewoon.

Rijdend naar huis, terwijl het Franse landschap met meer dan 300 km/u langsschiet denk ik na over het leven... Oh jee; waar gaat dit heen? Pas op: de volgende verhandeling kan aanzetten tot nadenken, met alle schadelijke gevolgen van dien, wees gewaarschuwd.

In het leven is het de kunst jezelf uit te dagen het interessant te houden voor jezelf. Gooi jezelf in het diepe en start een nieuw project. Of blijf in het ondiepe en bekijk dezelfde dingen op een andere manier. Ons is slechts een eindige tijd op deze aardkloot beschoren; doe daarom je ding. Graag quote ik bij deze Dirk Witte:

Mensch, durf te leven!

Zo heftig, dit was toch gewoon een studentenblogje over broodbakken? Zit je argeloos te lezen wachtend op een grappige kwinkslag of op z'n minst een recept krijg je opeens 2 pond hersenspinselen op je dak. Ja halloow...

Wees dan is wat specifieker, geneuzel over 'het diepe' en uitdagingen zoeken krijg ik ook op astro tv te horen. Het klinkt wel erg makkelijk; het leven kan toch nooit zo simpel zijn?  Nee, en toch gaan we de vraag waar het echt om draait uit de weg: wat vind ik leuk? Waar word ik (oh daar kom tie...) gelukkig van? Volgens mij  nemen we maar weinig de tijd om na te denken over wat we echt willen. Het is natuurlijk ook geen onderwerp waar je even tussen het flappy birden in  over na denkt. Maar waarom wel hersenloos vakken vullen (no offense) en het geld opzij zetten voor... Ja voor wat eigenlijk? Maar niet even de tijd nemen om te ontdekken waar je blij van word?

Ga eens met je (blote) billen in het zand zitten. Denk na over wat je echt wil: leer een vreemde taal, word molenaar of schrijf een zweverig stuk in de trein. Zet de eerste stappen op een pad vol kronkels en ga ervoor. Ja ho eens even, hoor ik je denken. "Mijn studie en blokfluitles dan"? Waarom niet de tijd nemen om iets te doen wat je echt wilt? Niet omdat je ouders dat van je verwachten, niet omdat Mark Rutte anders z'n participatiesamenleving niet van de grond afkrijgt of omdat de maatschappij van je verwacht dat je geld verdiend, kinderen baart, je koest houdt en vervolgens sterft; nee gewoon omdat jij dat wilt?

Is het niet erg egoïstisch van anderen om jou zoiets te misgunnen? Zouden we niet allemaal minstens moeten proberen onszelf te ontdekken? Niet uit de drang je te willen onderscheiden of uniek te zijn maar omdat iedereen dat is. Als student ligt de wereld aan je voeten, durf hem is een schop te geven.

Goed ik weet het het ook niet allemaal maar ik geloof dat ik hier wel in geloof. Jeetje dat filosoferen maakt hongerig... naar mijn geliefde uiteraard. Inmiddels rijdt de trein het Hollandse polderlandschap binnen en moet ik zo mijn wiskundehuiswerk gaan maken. In plaats daarvan ga ik mijn racefiets pakken voor een rondje door 't land want de zon schijnt. Rond gaan de trappers, almaar rond; perfecte cirkels beschrijven ze: is toch een soort van wiskunde.

Als kind is er niets leukers dan het krijgen van een prijs. Alles krijg je gedaan van zelfs de ondeugendste mormels als je maar een prijs beloofd. De vieze spinazie op eten, ho maar! Behalve als je zegt dat kindlief als prijs sesamstraat mogen kijken. Ook al mag er altijd al sesamstraat gekeken worden, de mogelijkheid tot het verdienen van een prijs heeft een magische aantrekkingskracht op kinderen en met gezonde tegenzin werken ze de spinazie naar binnen. Als een prijs niet werkt doet het verhaal van de stoere spinazie-etende popeye dat zeker wel. In de wereld van kinderen is voldoende ruimte voor magie en verwondering.  Natuurlijk is het dan volstrekt logisch dat een hap spinazie je spierballen onmiddellijk doet groeien. Waar kinderen  geen probleem hebben met kabouters die in paddenstoelen wonen of felgekleurde poppen met een televisie in hun buik die samen wonen met een pratende stofzuiger, roepen ‘normale’ juist dingen een hoop vragen op: 

“Pappa, waar komen de treden van de roltrap vandaan”? Mam waarom is de zee zout?”  “Pap, de wereld is toch niet echt rond als een voetbal”? Dit zijn vragen die volwassen doorgaans met een zuchtend gewohooon beantwoorden.

Bij deze neem ik me voor mijn kinderen (nee mam, ik heb niemand bezwangerd – ook niet per ongeluk; dit is hypotetisch, dat begrijp je toch wel?) te verzekeren dat de aarde inderdaad zo plat is als een dubbeltje en dat als ze met een heel zwaar rotsblok naar de rand lopen dat ie dan pardoes omklapt. Als ze je dan met grote ogen aankijken, vertel ik ze heel ernstig dat ze dat niet moeten doen als mamma buiten de was aan het ophangen is omdat dan zowel mamma als de lakens zo van de wereld afvliegen en dat pappa dan heel verdrietig wordt. Zo’n antwoord houdt de magie levend en zorgt ongetwijfeld voor een leuke confrontatie tussen kindlief en de aardrijkskundeleraar. Helaas gaat er zoveel magie verloren als je opgroeit: pappa blijkt niet de sterkste man van de wereld, trouwen met je moeder is bij wet verboden en als je volwassen bent, kun je zelf kiezen hoeveel hagelslag je op je brood doet dus is het niet meer spannend om stiekem je hele broodje te bedekken onder een dikke laag chocoladehagel.

Daarom pleit ik bij om ons – als serieuze volwassen – soms over te geven aan de magie die ons eens verwonderde.

Dat is precies wat er gebeurd bij het krijgen van een prijs, iets van de kindermagie keert terug. Je wint iets: een prijs helemaal voor jouw alleen! De ogen van Aniek van Onzenoort fonkelden toen ze de prijs in ontvangst nam, als een kind zo blij was ze.

Ondanks mijn ogenpijnigend handschrift is het overduidelijk: Aniek van Onzenoort en Lennart van der Molen zijn de winnaars van een krakend verse krawsant! Gefeliciteerd, ze komen zo snel mogelijk jullie kant op!

Bij deze wil ik iedereen verzekeren dat de trekking volledig eerlijk is verlopen: huisgenoot Kaj - fervent kijker van Law & Order - fungeerde als onafhankelijk waarnemer. Ik heb geen voorliefde voor lange namen of tussenvoegsels, nee het lot heeft bepaald wie zijn tanden binnenkort in mijn krawsant mag zetten.

De mensen die helaas net niet gewonnen hebben: jullie waren er onwijs dicht bij... Vindt troost bij elkaar en in het feit dat de volgende blog gewijd is aan het recept, dan kun je zelf zo'n heerlijke krawsant maken!

De oma is te onderscheiden van andere mensachtigen door een duidelijk herkenbare geur: Eau de cologne met ’n vleugje aroma  van de tomatensap die oma’s plegen te nuttigen als ze hun lunch ‘gebruiken’. Ze bewegen zich weloverwogen voort en maken daarbij soms gebruik van een looprek. Oma’s zijn over het algemeen schuw maar vertonen zich soms in het wild. Ze drommen dan samen bij de plaatselijke bingovereniging of de betere stamppotspeciaalzaken.  Ook zijn ze vaak te vinden bij zebrapaden, wachtend op jongeren die hen dienen te helpen met oversteken.

Gesprekken met oma’s zijn fascinerend. Oma’s willen steevast weten wat je geleerd hebt. Dan moet jij over de telefoon uit de doeken doen dat er een kans bestaat dat de deeltjes die haar hand vormen zich in het glas waar ze haar kunstgebit bewaart, bevinden. Ik weet niet hoe het met jullie oma’s zit maar de mijne begint dan gelijk over parallelle universa en quantumonzekerheid… heeft ze een of andere cursus gevolgd. Nou goed voor je het weet ben je uitgeluld door je oma en kun je het volgend college naar je hoogleraar toe: maar meneer, mijn oma denkt er anders over…..

Er zijn een hoop vooroordelen over oma’s, ze zouden lui zijn en het almaar over vroeger hebben. Mijn oma is in ieder geval niet te betichten van conservatisme. Met frisse moed is ze begonnen met het verkennen van de mogelijkheden van de computer. Helaas bleek de ‘dubbelklik’ te moeilijk en is ze nooit verder gekomen dan het bureaublad. Gelukkig heeft tumblr een brieven service dus valt deze blog over twee weken bij mijn oma op de mat.

Afgelopen vrijdag werd mijn oma tweeëntachtig jaar oud en daarom besloot ik de volgende dag naanbrood te bakken. Voor diegenen die dat verband niet zien de toelichting:  er was eens een zonnige dag. Er stond een licht briesje uit zee maar het was al met al een heerlijke dag om een fietstochtje te maken. Zo dacht ook mijn oma. Gezeten op haar stalen ros met hulpmoter spoedde ze zich naar haar kleinzonen die een half uurtje verderop in het idyllische Santpoort wonen. Ze parkeert haar fiets op de oprit, doet de achterdeur open en roept: Heeho! Geen antwoord, ze besluit de keuken in te lopen en hoort een gepiep. Oma gaat op het gepiep af en merkt dat het van de oven komt. Al ze een blik werpt door het raampje staat ze verstijfd als een konijn dat in de koplampen van een naderende auto staart.  Net op dat moment komt de kleinzoon binnen die haar hartelijk wil begroeten. “Dat brood is ontploft”, zegt ze voor hij haar kan omhelzen. Sindsdien wordt naanbrood in onze familie ‘plofbrood’ genoemd.

Houd je van curry en heb je een hekel aan de afwas? Maak dan deze naanbroden en gebruik ze in plaats van bestek om de curry mee op te deppen. Dit recept is voor drie ontplofte broden.

Doe 250 gram bloem en een halve theelepel zout in een kom.  Als je houdt van een kruidige naan, voeg dan één theelepel gemalen koriander en één theelepel gemalen komijn toe. Roer in een kleine kom zo’n 15 gram verse gist los in 4 eetlepels lauwwarme melk. Vervolgens voeg je een ei, 3 eetlepels yoghurt en één eetlepel olijfolie toe aan de bloem.

Hierna kun je het gistmengsel toevoegen en kneedt je zo’n 10 minuten tot een glad en elastisch deeg ontstaan. Doe het in een kom en dek deze af met plasticfolie. Laat op een warme plek 45 minuten rijzen. Verwarm de oven voor op de heetste stand die mogelijk is – minimaal 230 graden. Duw de luchtbellen uit het deeg en verdeel het in drie ballen.

Maak met behulp van een deegroller. Oké ik moet iets ernstigs bekennen, ik pretendeer een thuisbakker te zijn maar ben niet in het bezit van een deegroller. Vindt jij ook dat dit zo niet langer kan? Stort dan op Giro 450430, ten name van Stichting hulpbehoevende bakkers. Thuisbakkers krijgen een beter leven door uw gift, bedankt.

Goed gebruik dus een deegroller – of in mijn geval een fles wijn – om één van de ballen uit te rollen in een zo dun mogelijke  ‘traanvorm’.  Bak het brood vervolgens zo’n 4 minuten in de oven. Zet vervolgens de oven op grilstand en bak nog  1 minuut.  Als het goed is ‘ontploft’ je brood nu (zorg dat je oma uit de buurt is) en wordt het goudbruin. Herhaal dit proces met de andere twee naanbroden.

Nodig je oma uit. Doe je tulband om, ga samen in kleermakerszit op een kussen op de grond zitten en waan je de sultan te rijk als jullie in jouw eigen gebakken naanbrood happen. Vergeet niet de facebookpagina te ‘liken’ om op de hoogte te blijven van meer broodrecepten én kans te maken op een versgebakken croissant. Help je oma even als ze moeite heeft met de dubbelklik.

Oh: terugkomend op vorige week: als het een dezer dagen regent, ren er dan doorheen in plaats van lopen dan word je minder nat. REAL SCIENTIFIC PROOF

Voor mijn zeer trouwe volgers is het even wennen, mijn blog steekt in een jasje. Gelukkig zijn dat er maar twee dus ik denk dat de schade meevalt. Vanwaar deze gedaanteverandering? Ik heb besloten dat ik het veels te leuk vind om te doen om in de rondte te schrijven dus ik ga lekker door. Knotsgek idee tussendoor: in feite is een nieuw jasje een opening en bij een opening hoort een actie! Zoiets als tweede pak Pampers gratis of wuppies bij elke 15 euro aan boodschappen. Pampers verkoop ik niet en mijn wuppies houd ik lekker zelf maar bakken kan ik wel! Oké komt ie: ik verloot zelfgebakken croissants onder iedereen die de Facebookpagina van mijn blog leuk vindt. Trust me, die croissants is de muisklik waard!

Na mijn vorige post hoorde ik vele van jullie denken: Ja heel leuk hoor dat zuurdesembrood maar wat denkt die jongen wel, ik heb wel wat beters te doen! Om vervolgens eindeloos flappy bird te gaan spelen...

Ha deze keer heb ik jullie! Dit brood kun je een stuk sneller maken dus nu moet je wel. Plan een lazy sunday vrij, zeg trombone les af en ga ervoor! Dit brood doet je denken aan zomers in Frankrijk. Na uren in de file te hebben gestaan op de route soleil en alle vakantie vierende Fransen te hebben vervloekt stop je bij een bakkertje en koop je Franse bolletjes. Onmiddellijk sluit je de Fransen weer in de armen want als ze ergens kaas van hebben gegeten is het wel brood bakken!

Dit recept is goed voor tien heerlijk verse Franse bolletjes en doet denken aan picknicken op het strand maar dan zónder zand tussen je tanden. Volg dit recept en je waant je in Frankrijk, hoor je de krekels al?

Zeef 400 gram meel van harde tarwe. Oké wacht wacht: waar koop ik dat? Bij de gedaanteverandering horen ook een aantal nieuwe pagina's. Naast dat je een zeer beknopte levensgeschiedenis kan lezen van me eiguh op de pagina De Bakker (schrik niet van de levensgrote foto; ik ben nog aan het uitzoeken hoe die kleiner moet) vindt je bij De Ingrediënten het antwoord op al je vragen.

Goed zeven dus, nee vierhonderd gram meel zeven met anderhalve theelepel zout in een grote kom. Voeg daar vervolgens één theelepel basterdsuiker aan toe. Maak in het midden een mooi kuiltje. Als je in je jeugd voldoende zandkastelen hebt gebouwd moet dit geen probleem zijn.

Los 15 gram verse gist op in 120 ml melk en giet dit in het kuiltje, doet dit je al denken aan de watertafel op de basisschool? Duw wat meel in het kuiltje en laat het zo 20 minuten staan. Voeg daarna 175 ml water toen tot een vochtig zacht deeg ontstaat. Kneed dit in 10 minuten glad en elastisch. Doe dit in een kom en dek deze af met plastic folie, laat het deeg 1,5 uur rijzen.

Sla het deeg terug, dit betekent dat je de lucht eruit drukt. Het is een must bakkersjargon te leren om indruk te maken op vrienden. "Nee nee je moet het deeg terugslaan, wat jij doet is kneden". Goed het deeg terugslaan dus. Verdeel het daarna in 8-10 bolletjes en rol die uit tot ovalen.

Zoals je op de foto ziet houd ik niet van mooie rondingen. Begrijp me niet verkeerd, rondingen zijn een van mijn favorieten maar niet wat brood betreft. Brood en privé blijft strikt gescheiden. Bolletjes mogen best pokdalig en ongelijkvormig zijn, ook bolletjes zijn graag uniek en een tikje apart.

Leg de bollen op een ingevette bakplaat en laat ze 40 minuten rijzen onder plasticfolie (wel hergebruiken dat plasticfolie!). Verwarm de oven voor op 230 graden. Nu komt het allerbelangrijkste deel van dit recept. Neem even diep adem, haal het plasticfolie van de bollen en kijk ze eens goed aan. Strek je vingers en hef je arm als je iemand een high-five gaat geven. Draai je hand 90 graden in de lucht en sluit je ogen. Laat als een waar karatetalent je hand neerdalen in het midden van de bollen zodat een diepe spleet ontstaat. Dek ze weer toe en laat ze 15 minuten rusten

Plaats een bakblik met 300 ml water op de bodem van de oven en plaats de bakplaat met de bollen erboven. Bak voor 15 minuten.

Aangezien in blogs en huismoederfora altijd van die handige tips en weetjes worden gegeven voel ik me verplicht dit ook te doen. Zelf ben ik een grote fan van de huismoederfora, echt wat je daar allemaal niet te weten kan komen! Was wordt kennelijk op kleur gesorteerd, wat gelijk een hoop nieuwe vragen oproept: hoe wast ze mijn regenboogkleurige onderbroeken? Wit is eigenlijk alle kleuren, mag het dan ook overal bij?  Ook kom je er achter dat er wel 100 middeltjes tegen blaren zijn maar ook vindt je er antwoord op één van de meest vitale vragen van het leven: 'Wordt je natter als je loopt of rent door de regen'. Zeker met dit zeikweer staan jullie te popelen om dit te horen maar dat verklap ik pas in de volgende blogpost.

Maar goed mijn afsluitende tip: De bolletjes zijn krakend vers het allerlekkerst dus bak er niet te veel óf kweek wat goodwill bij je ouders omdat je écht naar Sziget toe moet en nodig ze bij je thuis uit en breng de sponsoring van je kaartje ter sprake nét als ze hun eerste hap nemen. Je zit dan gegarandeerd in Budapest deze zomer.

Nee he niet weer een foodblog... Zeker weer zo'n gast die ons z'n hyperorganic superfoods in de maag wil splitsen. Dat je je haast schuldig voelt als je vlak voor sluitingstijd nog naar de AH rent om een magnetronmaaltijd (mét 35%- sticker uiteraard) op te kop te tikken om meneer hier aan te treffen met een of ander überbaksel. Die gast lijkt er nog plezier in te hebben ook. Moet je hem horen dan: "Deeg kneden is net als de liefde bedrijven, als je het goed doet ga je hijgen"

Goed goed, ik beken: ik houd van brood bakken. Toch is liefde voor het bakken van brood niet de reden voor het beginnen van dit schrijfsel. Eigenlijk is het een excuus om over van alles en nog wat te schrijven en en passant vertel ik hoe je heel gemakkelijk zelf zo'n heerlijk brood bakt, kun je ook de levensbewuste freak uithangen. Ik zal het aan niemand door vertellen ;)

Brood bakken doe ik nog niet zo lang, ervan houden wel. In tegenstelling tot mijn broertje, hij háát brood. Hij ziet het als een minderwaardig vervoermiddel voor zo veel mogelijk nutella. Wat hem betreft hebben alle Nederlanders er weinig van begrepen: eten hoort warm, ook tijdens de lunch. Mijn liefde voor brood heeft hij nooit begrepen. Als ik ontstak in een monoloog over de eenvoud van de ingrediënten, het noeste werk van het kneden: ja het voelen van het deeg, het wachten op het rijzen en meer onzintermen over karakter en structuur keek hij me glazig aan en zei: "Ja maar het is gewoon niet lekker." Inmiddels geniet zelfs hij van mijn zelfgemaakte brood, zeker belegd met mozzarella en tomaat uit de oven.

Er zijn een aantal dingen die je in je leven gedaan moet hebben. Hiermee bedoel ik niet het afvinken van de zogenaamde 'bucket list', een aanvechting die vele 50 plussers plots doet besluiten zich uit vliegtuigen te storten of zich te bekwamen in onderwater- kantklossen. Het bakken van een degelijk brood is een van die dingen die je gedaan moet hebben. Meel, gist en water; fascinerend wat daaruit ontstaat. Ik voel me een soort moedereend die beschermend haar vleugel om haar kuikens heen slaat als ik mijn rijzende deegbollen op een warme plek toedek met een bloem bestoven theedoek. De gist doet haar werk en na een tijdje kan het brood de oven in. Door het raampje van het de oven tuur je naar jou eigen creatie. De heerlijke geuren krijg je er gratis bij. De voldoening van een sneetje dampend zelf gemaakt brood met iets te veel vlokken is, zoals de Fransen zeggen, magnifique!

Goed, genoeg geluld: waag je eerste stappen in de wondere wereld van het bakken van brood. Om in de eerste blogpost maar gelijk te beginnen met de parel der broden: een heus zuurdesembrood. Huh wat? Kun je dat eten? Ja! Zuurdesembrood is een zwaar brood met een compacte structuur. Het is heerlijk en ook onwijs hip, nodig dus je vrienden uit voor een geweldige lunch. Zeg ze dat ze welkom zijn over vier dagen, dat is de voorbereidingstijd die deze parel nodig heeft.

Dit brood is bijzonder omdat er alleen natuurlijke gist wordt gebruikt. Dit klinkt heel mooi maar betekent dat je eerst een schimmelend papje gaat maken, waar je vervolgens brood van bakt. Ik hoor je denken: ik ga mooi geen rottend brood eten. Dat is dan jammer: je hebt nu al zo ver gelezen, er is geen weg meer terug. Begin dus met 75 gram volkorenmeel in een kom te doen en voeg daar zoveel warm water aan toe dat het net onder staat. Dek de kom af met plasticfolie of een theedoek. Vervolgens heb je ruim een dag om over het leven na te denken want de schimmels, uh de natuurlijke gisten uit de lucht doen het werk voor je. Let wel goed op waar je de kom plaatst. Mijn papje is wel eens weggegooid door een huisgenoot die dacht dat iemand in een teil gekotst had maar vergeten was het op te ruimen. Al veel zin in het brood?

24 uur later is het tijd voor de eerste verversing! Schep de harde korst van je papje af en neem het vochtige deeg uit het midden. Meng dit in een kom met 100 ml warm water, voeg vervolgens meel toe tot een vochtig deeg ontstaat en kneed dit kort. Dek opnieuw af en laat het staan. In de tussentijd kun je verder schrijven aan het epos of gedicht dat je inmiddels begonnen bent. Na een etmaal bekijk je het zure en wellicht bubbelende papje eens goed. Als het goed is voel je nu een intense liefde voor dat hoopje: je vingers tintelen en het liefst zet je er direct je tanden in. Ho stop, even geduld; eerst de tweede verversing. Schep opnieuw de harde korst van het deeg en roer er geleidelijk zo'n 150 ml warm water doorheen, voeg dan witte bloem toe, ongeveer 150 gram. Dit doe ik altijd op gevoel, voeg zoveel toe tot een vochtige grijze substantie ontstaat. Dek het voor de laatste keer af met plastic folie en laat het zo'n 10 uur rijzen op een warme plek. Als je de tweede verversing s ‘avonds doet, kun je lepeltje lepeltje gaan slapen met je rijzende deeg. Als je overmatig transpireert of heel wild beweegt tijdens je slaap is dit niet aan te raden.

Van bakkers is algemeen bekend dat ze voor dag en dauw opstaan om brood te bakken. Maar hé tradities zijn er om te doorbreken: slaap dus lekker uit om vol energie te beginnen aan de laatste stappen. Doe een goede warming-up om de bekendste bakkersblessures - verbrande tong van te snel willen proeven en de 'kneedduim' - te voorkomen. Ben je er klaar voor? Roer ongeveer 1,5 L lauwwarm water door het gerezen deeg. Voeg daarna 2 theelepels zout toe en zo'n 500 gram bloem. Kneed het op een 'met bloem bestoven oppervlakte' (wauw nooit gedacht dat ik deze zin werkelijk een zou schrijven) tot een glad en elastisch deeg ontstaat. Laat dit deeg zo'n 2 uur rijzen in een afgedekte kom tot het ongeveer in volume is verdubbeld. Dit is 'de eerste rijs'. Vervolgens sla je het deeg dat nu heel grappig aanvoelt terug. Dit betekent dat je het opnieuw kneedt tot een bal. Snijdt zo'n 100 gram af van deze bal (dit kun je later als zetsel gebruiken voor een nieuw brood) en laat de rest 2-3 uur rijzen. Doe dit in een kom afgedekt met plastic folie terwijl de bal ligt op een (komt ie weer) met bloem bestoven (prachtige alliteratie ook) theedoek. Verwarm je oven voor op 230 graden (Celcius, that is).

Pak je gerezen deeg bol voorzichtig op en leg haar neer op een bakplaat bedekt met bakpapier waar je wat bloem op gedonderd hebt. Maak vervolgens met pijn in je hart diepe kerven in het brood zodat ze een vierkant vormen (eerlijk dat ziet er wel fancy uit, toch?). Als de oven op temperatuur is moet je tijdelijk afscheid nemen van je deegbol. Schuif 'm de oven in. Ik kan je verzekeren dat dit moeilijk is: het voelt als het loslaten van je kinderspeelgoed of het weggooien van je te klein geworden lievelingsbroek. Als het brood na 30 tot 35 minuten klaar is, zal er een wereld voor je open gaan. De geur alleen al is alle moeite en zorgen waard. Je ogen zullen zich vullen met tranen als je kijkt naar het prachtige brood dat jij zelf hebt gemaakt. Wanneer máák je nou ooit iets in dit moderne leven? Papieren brieven zenden doen we niet meer, Lego en Playmobiel zijn vervangen door iPads en we kijken naar series in plaats van boomhutten bouwen... Voor dit te nostalgisch wordt: uiteraard kun je een fotootje van je creatie tweeten of delen op Facebook. Velen van je vrienden zullen beteuterd naar hun eigen sneetje slap brood met kleffe kaas kijken en je benijden.

Als je nog niet bekeerd bent tot het broodbakken na dit schrijven, blijf deze pagina dan refreshen tot mijn volgende bericht, wellicht dat je dan wordt overgehaald.

Oh, rest mij nog te vermelden waar de schijnbaar willekeurige naam van deze blogpost vandaan komt. Toen ik mij gisteren onder mijn eigen naam wilde inschrijven bij Tumblr bleek deze al bezet. Tumblr raadde me echter 'Ultrasytzelove' aan. Ik heb toch maar veilig voor Sytze94 gekozen , je weet nooit wie je anders gaan volgen...