Supermarket Stories

Supermarktverhaal #28 : toevallige ontmoeting

“Fuck! Dat is Hanneke!” denkt de ene vrouw. “Die wil altijd met me praten, en dat wordt dan weer zo ongemakkelijk want we hèbben niks om over te praten….Zou ze me gezien hebben?”

“Oh nee” denkt de andere vrouw “Daar hebben we Stella. Die spreekt me altijd aan, en dan staan we 5 minuten zo heel awkward te kakelen over allemaal onzin. Helemààl geen zin in…”.

“Als ik gewoon doorloop? Is dat heel asociaal?” vraag de ene vrouw zich af. “Blik op oneindig en ik zie haar zogenaamd niet! Wel een beetje lullig, maar ja…”.

Vaak vragen ze het, en dan laat ik het ding zien, en dan zie ik dat de kassière in kwestie haar best doet om niet te zeggen “Oh, maar je bent al best wel oud”.

Of soms zeggen ze “Oh, sorry”.

Maar meestal kijken ze gewoon, zien dat ik de wettig verantwoorde leeftijd heb om alcoholische dingen te kopen, en dan mag ik afrekenen.

Soms zeg ik zelf “Ik ben al best wel oud, hoor”.

Zo heel gek is het trouwens niet, want je schijnt je tot je 25e te moeten legitimeren, als je alcohol of tabak koopt. Maar het voelt soms toch een beetje suf om altijd mijn ID kaart te moeten laten zien.

Op zaterdag of zondag zie je ze wel eens, in de grotere supermarkt. Een jongen of meisje die een nieuw product aanprijst, een promotiekok noemt men dat, vaak staand achter een koddige counter, middenin het gangpad.

Ik ontwijk ze meestal, want ik wìl helemaal geen worst met stukjes basilicum of zuivelspread met chocoladesmaak proeven. Of eigenlijk wil ik vooral niet dat ik, in ruil voor het gratis stukje eten, een promotiepraatje moet aanhoren en me dan min of meer verplicht ga voelen het product te kopen. Maak ik daarmee het werk van de promotiekok lichter of juist zwaarder?

Waarom gaan we naar de supermarkt? Ja, om eten te kopen. Fijne open deur. Maar probeer je eens te herinneren hoe jou laatste rondje door de supermarkt er uit zag? Wat ging je halen? Wie kwam je tegen? Op welk tijdstip ging je...?

De vrouw-met-gezin is een supermarktbezoeker die we allemaal wel kennen. Thuis heeft ze minimaal één man en meerdere kinderen.

Ze gaat òfwel met militaire vastberadenheid van de vleeswaren naar de pakjes drinken (die ze in dozijnen inslaat) òfwel sjokt ze enigszins vermoeid en gedesillusioneerd van de bassie-en-adriaan-worst naar de gezinsverpakkingen toiletpapier. En hieraan herken je haar nog meer;