#collumn

A fire pit and a pergola can be seen in this image of a medium-sized Tuscan backyard tile patio.

Do Our Childhood Rules About Love Ever Truly Disappear—Or Do They Just Show Up Wearing Better Shoes? When I was nine, my aunt told me never to call a boy first. My mom warned me that “men chase what runs.” And somewhere between Sunday school and middle school dances, I picked up the idea that love was a prize you earned by being just unattainable enough. Two years ago: Im sitting across from a guy in the corner booth of a noisy restaurant, and I catch myself waiting—actually waiting—for him to text me first after our date. Suddenly, my mom's voice is back, whispering those rules like she’s still stirring a pot of pozole in her kitchen. Only now, instead of jelly sandals and a butterfly clip, I’m wearing heeled boots and lip gloss that costs too much. The rules didn’t disappear—they just got an upgrade. It’s funny how we think we outgrow the scripts we were handed. We roll our eyes at younger us, convinced we’re wiser now, but then a crush takes two hours too long to reply, and we’re twelve again, staring at the phone, wondering what we did wrong. The stakes are bigger, the outfits sharper, but the ache feels the same. I once talked to a man who believed in paying for every dinner because “that’s what a gentleman does.” It was sweet—until it wasn’t. When I offered to split the bill, he looked genuinely offended, like I’d insulted his entire family line. It wasn’t about dinner; it was about the rules he’d inherited. Somewhere, someone had taught him that his masculinity was tied to picking up the check, and my independence felt like a threat to that story. And I’m not innocent here, either. I’ve broken up with perfectly good men because they didn’t fit the fairytale timing I thought love was supposed to follow. “If he’s not sure right away, he’s not The One,” said some magazine quiz I devoured at 13. Decades later, I still sometimes measure real relationships against a teenage checklist drawn up between Algebra homework and reruns of Friends. But life doesn’t follow the rules. Love, especially, refuses to. Some of the happiest couples I know met on dating apps they once swore they’d never download. Others started as situationships that weren’t supposed to “count.” Meanwhile, some of the “perfect matches” collapsed faster than a cheap umbrella in a Michigan windstorm.

( also, situation ships be lasting longer than marriage. crazy.)

We kijken televisie met het hele gezin. ‘Nu op RTL 4: Ewoud in de getto.’

‘De getto? Het moet toch het getto zijn?’ Zegt mijn vader.

‘Echt niet. Het is gewoon de getto.’ Zegt mijn zus, ‘Iedereen zegt de getto’

‘Nee hoor, getto is gewoon onzijdig’

‘Zeker niet, ik zoek het nu op.’

Even later heeft ze inderdaad gevonden in de Van Dale dat het een onzijdig woord is. Toch kan mijn broer zich er niet bij neerleggen.

‘Niet alles op het internet is waar en op straat zegt iedereen de getto. Het komt toch ook vanuit het Engels?’

Mijn vader begint te lachen.

Zo kan ik nog wel wat voorbeelden geven waarbij mijn vader ons verbeterd. Maar ook hij weet dat de Nederlandse taal aan het veranderen is. Daarom laat hij het soms wel uit zijn hoofd om ons te verbeteren. Wij zijn toch te koppig. Het mag dan niet in de Van Dale staan, maar dat betekent niet dat het woord niet bestaat. Na elke generatie is de taal weer een beetje veranderd. ‘Op werk’ in plaats van ‘op mijn werk’, prima betekent niet meer uitmuntend, maar wel oke. Het is mooi om te zien hoe de taal zich ontwikkeld.

‘Ik ga naar werk.’ Zeg ik.

Mijn vader zegt er niet van. Ook hij is met de taal mee aan het veranderen.

// collumns  //

web instagram

Hoe duidelijk zat de wereld vroeger in elkaar. Een arts was een man met een witte jas. Een onderwijzer had een colbertje aan, en aan de directeur van de school kon je zien dat hij(!) de directeur was, omdat hij, naast een colbertje, ook een stropdas om had. Net zoals de politie trouwens: Een mooi uniform met een stropdas en een mooie pet. En van die pet had je af te blijven! Nou en of. Sterker nog, je haalde het niet in je hoofd. Soms is dat leuk. We durven meer, onze rechten zijn helder en het is goed dat status en gelijkwaardigheid niet te maken heeft met vorm maar met uitstraling. Niet met macht, maar met gezag. Rolduidelijkheid helpt maar alleen door kennis en voorspelbaarheid. Maar soms kan het ook wat vaag worden. Ongemakkellijk zelfs. 

Neem de advocaat. Dat was ooit een duidelijk beroep. Een advocaat was er om te verdedigen. In een conflict met de overheid, een andere medeburger in Nederland, een instituut, verzekeraar, bank. Mooi dat ze er zijn. Ze hadden van die mooie zwarte jurken. Met zo’n mooie witte bef. Alleen aan de schoenen en sokken kon ze zien of het een rijke of modale advocaat was. Ik zag ze altijd als de goede kant van de Maatschappij. De wereldverbeteraars.

Nu voelt dat wat anders. Een advocaat verdedigt niet meer -alleen-, hij of zij is een belangenbehartiger geworden. Zo noemt men dat zelf ook. En verdedigen is toch net iets anders dan ¨het behartigen van belangen¨. Klinkt anders, is anders. Want belangen zijn verschillend, soms tegenstrijdig. Zo kan dezelfde advocaat die de ene week de belangen behartigt een zware crimineel (in drugs en drugsmoorden bij voorbeeld). De volgende week de sigaretteninsdustrie aanklagen vanwege gezondheidsdiscussie’s, zal ik maar zeggen. Nou weet ik niet hoe t met u zit, maar ik heb nog liever dat mijn dierbaren een ¨saffie¨ opsteken dan een spuit in hun arm zetten, of een lijntje in hun neus snuiven (liever geen van beiden natuurlijk. Er zijn veel meer combinaties van belangenbehartiging van advocaten mogelijk. Let er maar eens op.