Sokak Lambası

Güç seninle olsun..

Sen olmasaydın şu an bu tezi bitiremeyecektim Sen olmasaydın köprünün altından geçen su değil, yolu tıkayan o taş olacaktım Aynada baktığım o adamdan çok daha uzaklara düşecekti enkazım Sadece senin gözlerine baktığımda hissettiğim merhamet duygusundan mahrum Gece kavga etmiş olsak bile sarıldığından hissettiğim sevginden yoksun olacaktım Kazım abinin şarkısında aratma kendini Aratma ki yine bana kalasun Ne demiş şair? Okurken aksın yaşlar da nayino Düşsün yanaklarıma Düşsün yanaklarına Nayinoma kurbanis oy Beni en güzel seven gözlerinden Yanaklarından öperim çocuk

“Sadece birkaç kadeh rakı kadar olabilecek umutlarımın Tek balığısın sen benim..” Tayyar Görkem Bey

Doğum günü mektubun olsun bu senin, her yıl aynı gün verirsem bir değeri kalmaz dedim. İyikilerimsin sen benim. Maddiyat çıkarlı ilişkiler, evler, arabalar, lüksler yerin dibine bastın, seninle olabilmek için hayallerimi sattım ben şeytana, o da ancak ve ancak böyle yürüyebileyim diye, bir çift ayakkabı verdi bana.

Bu gece yazdın bunu bana. Nefretimden büyük merhametin Acılarından çok daha büyük bana olan insaniyetin Bana olan inancının ışığı, içimdeki karanlığı boğuyor sevdiğim, öldürene kadar boğuyor. Tövbeler çaresiz, dualar karşılıksız. Ölesiye korkuyor içimdeki şeytan senden, sevginin gazabından öldüresiye korkuyor. Söz diyor, gelmem bir daha, uğramam bu yüreğin kimsesiz sokaklarına. Siktir lan! dercesine çarpıyorsun suratına, bu sokakların sahibi benim! Bu yüreğin, bu bedenin, bu ruhun tek sahibi artık benim!  Roma döneminde köleleri damgalamak için kullanılan kızgın demir misali, öpüyorsun meleksi harmoniyle dudaklarımı. Mührün olsun diyorsun bu senin, çaresizliğe, kimsesizliğe karşı mührün. Düşebilirsin, yorulabilirsin, acıyabilirsin. Hatta ve hatta kaybedebilirsin ama ellerimi daima ellerinde hissedeceksin.  “Çünkü SEN DE İNSANSIN.” Bilirsin, Tanrı ile olan ilişkim özeldir benim. Bırak aksın gözyaşlarım, aksın ve yıkansın bir kere daha günahlarım. Yıllar sonra, senin huzurunda, şükran sunuyorum ona. Bu zamana kadar iyi bir insan, iyi bir eş, iyi bir abi, iyi bir arkadaş ve iyi bir evlat olamadım belki. Ben ondan vazgeçsem bile, Tanrı benden vazgeçmemiş sevgilim, benden vazgeçmemiş. Vazgeçmemiş ki seni bana gönderdi. Geçirdiğim o kazadan sonra, beni sana bahşetti. Yaşa dedi, yaşa ve düzelt hatalarını Yaşa ve koru kimsesiz olanları Boğ karanlığını Öfkeni boğ, egonu boğ, gururunu boğ ve kurtar muhtaçları Koru, gözet ve sar yaralarını Sayılıdır nefeslerin, değerini bilin zamanının! Pes etme, boyun eğme Düştüğüm zaman, vazgeçme Çünkü ben senden vazgeçmedim... Lanetindir sana kader olarak bahşettiğim ikincil kişiliğin Rahatsızlığın, ödülündür senin, kullanmasını bil  Yorulduğun zaman, görevin tamamlanmış olacak Eski bir dostu göndereceğim seni kayığıyla alması için O vakte kadar, nefesim nefesin olsun Kediler için Kadınlar için Çocuklar için Senin için Bizim için. Oğuz için...

Benim yıldız tozum Aynadaki gölgemsin sen benim Bırak örselesin zamanın kırbaçları yüreğini, şunu unutma ki ne en güçlü olan hayatta kalır ne de en zeki olan; yaşama en kolay adapte olabilendir hayatta kalan.En önemli öğretimdir sana adaptasyon, uyum sağla ve ilerle.2 kere düş 3 kere kalk, pes etme.Hatırlatsın diye sana yaşamın ve yaşatmanın nedenini, beni son yolculuğuma uğurlayan eski bir dostu vasiyet bıraktım oğlum. Sana, hikayelerimi bıraktım. Zamanımı bıraktım... Seni çok seven baban Görkem

“Gidiyoruz !” dedi eski dostum, “Artık gidiyoruz. Bas bileti, kur saati.Giyin yetim sabaha en karanlık gölgeni, bırak örtsün kimsesiz gece yaralarını; artık gidiyoruz.” Kapıyı tıklattım, girebilir miyim dedim ? Perdenin arkasından kafasını uzattı, hızlıca sağa sola baktı ve gülümsedi, tabiiki dedi. Sohbet ettik biraz, nasıl gittiğini sordu, yine yalnız gelmişsin dedi. Ben bu dünyaya yalnız geldim dedim, belki yalnız gitmeyeceğim ancak şuan olması gerektiği haldeyim. Yanlış anlama ama seni tedavi etmeye çalıştığım, buraya geldiğin süre boyunca yanında hiçkimse yoktu. Sebebini sorabilir miyim ? -Aileme bunu söylemenin hiçbir mantığı yok.Onları sadece acı ve çaresizliğe sürükleyecek, suçluluk duygusu yükleyecek kaotik bir savaştı bu vermem gereken. Peki ya işler umduğun gibi gitmezse ? -Bir mektup bırakacağım onlara, bir vasiyet. Benimle cama gelir misin ? Görüyor musun şu insanları ? Burası bir onkoloji kliniği, burası en güçlü kadınların, en güçlü erkeklerin ve emsali görülmemiş cesarete sahip çocukların olduğu yer.Aynı zamanda burası umutların tükendiği yer.Yaşayan bir saat olarak hayal et burayı, öyle bir yer düşün ki akrep ve yelkovanın kalp atışları var.Biz burada insanları dışarıda tedavi ederiz onları devamlı doğaya yönlendiririz.Neden biliyor musun ? - Son güneşlerinin tadını çıkarmalarını için. Eğer savaşmazlarsa neleri kaybedeceklerini hatırlamaları için, yaşama dair bir amaç için, UMUT İÇİN. Şimdi bana dönmeni ve aynada ne gördüğünü söylemeni istiyorum. - ...... Dokun saçlarına, çekinme dokun. Çok tedirginsin geldiğinden beri. Özlüyorsun değil mi saçlarının eski halini, artık kışlar canını daha fazla yakıyor, rüzgarlar sanki sadece senin için sana özgü daha sert esiyor.Hastalar odadan çıkarken hep görüşmek üzere derler, bugün buna gerek kalmayacak. .............. Kapıdan çıktığımda bir rüzgar esti yüzüme doğru.Tuttu omuzlarımdan ve omurgam boyunca ilerledi.Çelik bir kılıç gibi yarıyordu adeta içimi keskin soğuk. Acılarım, geçmişe dair tecrübelerimdi, şimdiki zamana dair hocalarım, geleceğe rehberimdi.  Kapıyı kapattıktan sonra yüzüme bakardın ve nasılsın derdin, söylenenlerden önce beni merak ederdin . Sarılırdım sana, birkaç saniye sessizce ağlardım omzunda. Gözlerime bakardın, ruhuma bakardın, gülümseyişimi görür mutluluktan ağlardın. Ellerimdeki günahı gözyaşlarınla silerdim. Haydi derdim evimize gidelim. Günün son selamını verdiğinde güneş Ay’a, evlensene benimle derdim sana, kızardın bana, çok kızardın.Bunu mu bekledin derdin, bunun için mi seninleyim derdin, ya daha kötü olsaydı seni terk mi edecektim derdin.Haklıydın. Hep haklıydın.Kavga ederdin sana yüklemeye çalıştığım bencilliğimle, aptalsın derdin. Ağlardım herhalde mutluluktan, yüreğinin cennetin kutup yıldızı misali oluşuna tekrar aşık olur, mutluluktan ağlardım. Üzerindekileri çıkarır ve sırtını dönerdin bana.İyi bak derdin bana, ben sana o sözü seninle  tanıştığımız gün verdim. “Kalbinin tam arkasında, sırtında, siyah bir anka dövmesi...”

Günaydınların benim, güneşim senin olsun çocuk, senin olsun.Kahvaltı tadında bir hikaye anlatmak için sana erken kalktım bu sabah.İnanmazsın dimi bu yalana, bilirsin uyuyamadığımı; bilirsin elbet.Bırak bir müddet daha karışsın gece ile gündüz, kaybolsun zaman ve sürüklensin ruhum.Yıldızsız gecenin karanlığında ışığım olduğunda gözlerin, uyurum elbet.Sana, senle doğacak yarınlara uyurum.Açma gözlerini, sana hikaye anlatmaya geldim. güneşin ışıkları aydınlatmadı henüz geceyi, şehrimin soğuğu kırılmadı.Bir bardak sıcak kahve yaptım kendime, biraz sigara sardım parmak uçlarımda.İşte sen olsaydın şuan yatağımda, bunca meziyet yerine saçlarını okşayarak yanaklarında gezdirirdim parmak uçlarımı, üşümesin diye sırtının açık kalmış taraflarını yüreğimin seninle ısınan yerleriyle örterdim.O en sevdiği şiiri fısıldardım rüyalarına, çekinirdim belki öpmek için seni.Uyanma isterdim bu karanlık gecelere, sorma isterdim neden uyandın diye, görme isterdim uykusuz gözlerimin gölgesini.Sonra yanımda uyanacak o kişinin sen olduğunu farkeder öperdim büyük ihtimalle hem de birkaç kere.Evet belki zorla, cebren ve hileyle uyandırmış olacağım biraz seni ama sarıl istiyorum bana.Ne yapayım ben de böyle bir duygusalım. Yorulmuşsun benim kar beyazı yanaklım, sonbaharın kahverengi keder yaprakları birikmiş gözlerinde.Rahat uyu benim en değerlim, ben geldim.Tek tek tüyleri dökülüyor ve hatta alev alev yanıyor olsa da kanatlarım umutlar biriktirdim ben senin için.Ateşimde görürsün sen yağmurları, onlar yanar sen ısınırsın deliliğimde, onlar konuşur sen susarsın sessizliğimde.Sen yağmurlarım ol ben gökkuşağın.Sen ol çünkü seni bulurum umuduyla sebepsiz yere çok kere ıslandı benim yüreğim, ne yıldırımlar düştü, kor şimşekler çaktı ruhumda ama ölmedim, ölemezdim.Anlatılacak hikayeler uyutulacak çocuklar vardı bilirim.Yorulmuşsun benim haziran gecesi gülüşlüm, bak, açtım sana kanatlarımı.Yat ve dinlen biraz nefes al. Bir hayal et bakalım şimdi yine : Bilirsin sevmem eve iş getirmeyi, devamlı ket vururum plansızlığa, ricalara ama yine de yaparım çaresizce.İşi değil de öfleyerek çalışırken bir köşeden bana gülümseyen gözlerini görebilmeyi severim, çok severim.Dalarım bazen ekrana, sarılır öpersin beni ve sorarsın kahve yapayım mı sana diye.Peki ya sigara ?Oh derim, senin işin Cuma akşamı bitiyor ama ben Cumartesi de çalışıyorum, susar gidersin mutfağa.Zaman geçer, afiyet olsun Görkem bey der ve bir tabak kek koyarsın önüme.Ben senin için, sen benim için çalışırsın bilirim sevdiceğim.Akşam olur canı sıkılır kedi gözlü yarimin, hadi derim kalk gidelim.Ararız birkaç arkadaşı, hadi deriz gelin.İleri bir saat veririz ki önce biz oturmalıyız o masaya, ilk biz tokuşturmalıyız şişeleri ve ilk geyiği biz çevirmeliyiz.Neden hep sarhoş oluyorsun ve ben olmamaya çalışıyorum diye sessizce sorarım belki sana.Yine böyle bir gece duyarsın içimdekini ve gülümsersin bana.Çünkü dersin, bu esnada asıl sarhoş olan sensin ama o kadar kıymetliyim ki senin için, ruhunu saran geceye direnirsin, kanına karışan alkole direnirsin ama her şeyden önce kendine direnirsin.Yanında kalmalıyım ayık durmalıyım ki eve sağ salim gidebilelim istersin.Ve ben bu halini bu çabanı bu sevimli uğraşlarını hiç sıkılmadan her defasında izlemeyi çok severim bilmezsin.O zaman derim ki; haydi tekilalar benden içelim dostlar, içelim. Hastalıkların çok pis olur senin.Bakma böyle güldüğüme çok korkarım ben sen öksürdüğünde.Yorgun argın yatarsın kanepeye, sen izle ben iyiyim dersin, yok yok biraz dinleneyim geçer dersin.Her defasında direnirsin o iğneye,  acır dersin istemiyorum dersin.Benim canım daha çok yanar aslında ama bilmezsin.Bilir misin yoksa ? Bilirsin tabii.Çorba hariç yer yemeğin ucundan tutan ben mutfağı savaş alanına çevirmek pahasına girer ve çorba yaparım sana.Evet belki braz acı olmuş olabilir evet limonu ve sarımsağı bol koymuş olabilirim ama bunlar seni hep iyi edecek çünkü ben bir kimyagerim.Hayır benim birtanem o çorba bitecek.Yatağın sıcak tarafı hep senin sırtın derdin bana ben de hemen tav olur yaslardım kendimi sana.Yaz günü üşürüm der battaniyenle yatardın dizlerime, mırıldanırdın kedi gibi işte bu saçlarımı sev ve sırtımı kaşının sesleri.Seversin seni kucağımda yatak odasına taşımamı, çaktırmadan göz ucuyla kesersin beni acaba öf çekecek miyim seni taşırken diye.Sanki uykunu bölmüşüm gibi huysuzlanır, olmaz sen de yat dersin gündüz vakti.Hastalıkların çok pis olur senin çünkü illaki senden sonra bana geçer öksürmelerin.O zaman bir çorba yap da içelim. Porsuk boyunca yürüyüp bir bankta oturmayı sevebilirim, rıhtımda martılarla fotoğrafını çekip saçlarının arasından denizi seyredalabilirim, Kuğulu Parkta sana kitap okuyabilirim, Özgürlük Heykeline tuhaf pozlar verirken gülümseyebilirim, Piramitlerin önünde deveyle kavga ederken kahkaha bile atabilirim.Demem o ki ihtiyaç duymam güneş’e ve Ay’a, üşütemez hiçbir kış beni yakamaz hiçbir sıcak bedenimi.İster deniz olsun ayaklarım ister kimsesiz ve çorak topraklar, eğer sen varsan yanımda nefes alabilirim, eğer sen varsa yanımda kopsun fırtınalar ve yarılsın yerküre; başa çıkabilirim. Ne kahvelerin sonu var ne sigaralarımın.Ludovico usta döktürüyor yine arkada.Biraz piyano biraz soğuk biraz hikaye biraz şiir.Uyu benim birgün kendimden çok seveceğim.Uyu çünkü yolum çok uzun, rüzgarlı, fırtınalı.Çok su aldı bu gemi çok hırpalandı ama hiçbir zaman batmadı.Sendin çünkü benim limanım, demir atacağım son iskelem sendin.Seninle ilk çekineceğimiz fotoğrafın arkasına sessizliğin son sayfası diye not düşeceğim ve eminim ki birgün elbet soracaksın bana; Ne demek diye.Söyleyeyim mi ? ‘‘Bir çocuk için uzun, bir yetişkin için yarım ömre bedel zaman geçirdim seni ararken.Bunca yol ve bunca öğreti bana en sonunda ebedi sessizliği öğretti.Derken, sen doğdun gecelerime ve nihai sessizlik son buldu kalbinin sesiyle.Sessizliğin son sayfası sensin benim yıldız gözlüm, sessizliğimin son sayfası sensin..’‘

Yazdığın tüm yazılar artık avuçların arasında Yeni yaşın ve yeni yılın kutlu olsun sevgilim... Severdim denize limanı olan şehirleri, yüreğimi  iskele bilen insanları daha çok severdim.İşin ironik yanı ,kaptanın birgün demir alabileceği aklıma hiç gelmemişti, bilemedim.Çapa olmuş ona bedenim, özür diledi ve gitti, farkedemedim.Bu yazıyı yazmak zorundayım özür dilerim.. '’Seni son gördüğüm anı hatırlamıyorum Görkem.Yüzün siliniyor anılarımdan, sesini unutuyorum.’’ İnsan ne zaman ölür biliyor musun çocuk, adını hatırlayan son insan öldüğünde.Ona dair son anı da silindiğinde bir insan hiç doğmamış olur.Ölürüm sandın, korktun, kararsız kaldın, tereddüt ettin, ihanet ettin; ölürüm sandın çocuk.Bilemedin siyah bir anka olarak geri gelebileceğimi, ateşi söndürüp karanlıkla ebedi huzura erebileceğimi öngöremedin.Anlatmadım değil mi sana siyah ankanın hikayesini hiç, iyi.Hadi anlat diyorsun değil mi, yine dinlemek istiyorsun, yeter ki yazan Görkem olsun uzaklaştırsın beni bu acıdan diyorsun.Dinle o zaman son kez beni, çünkü sana hiç bilmediğin bir beni anlatacağım. Unutmak, aptalların işidir.Aptalcadır unutmak, unutamazsın.Unutamadığın yetmezmiş gibi unuttum diye kandırırsın kendini, düşünmüyorum artık, hissetmiyorum, artık sevmiyorum, onu hiç özlemiyorum.Kışa mahpus yüreğime yaz getirmiştin bir Mayıs akşamı.Utangaçtın, tedirgindin, korkuyordun.Sana kızmamdan değil de cevapsız kalmasını istediğin sorularımdan korkuyordun, acılarını deşmemden korkuyordun.Pişman mısın dememden korkuyordun. Ben ne yaptım ? Söyle hadi ben ne yaptım ? Sarıldım.Sadece sarıldım kül kanatlı bedenine.Benim olduğunu, senin olduğumu, hiç gitmediğimi hatırla diye seviştim seninle.Yağmur vardı o gece, ilk defa bir Mayıs gecesi yağmur yağıyordu Eskişehirde.Gökyüzü bile ağlıyordu merhametime düşünebiliyor musun, bulutlar bile mutluydu.Uyuyamamıştık sabaha kadar uyuyamamıştık.Şaşkınlıktan, heyecandan, mutluluktan, ne dersen de işte adına.Sabaha karşı gözlerime bakıp sarıl bana demiştin, yanındayım artık yat hadi göğsüme.Sen öyle diyince hiç beklenmedik bir şekilde ağlamıştım hatırlıyor musun, köpek gibi ağlamıştım.Karanlık demiştim, sensizken çok karanlıktı, yapamadım, özür dilerim.Gözlerin dolmuştu, saçlarımı okyaşıp şşş demiştin, geldim artık sevgilim, yanındayım.Kalp atışların ninni olmuştu seslerime, 23 yıl sonra ilk defa susmuşlardı sakinliğine.Kraliçelerini selamlayan gariban halk misali hoşgeldin diyordu sana sevgiye fakir yüreğim.Bencil varlıktır insan, kibirlidir.Çabuk unutur her şeyi, bende unuttum.Ölürüm sandın sen gidince, amaçsızlıktan, yalnızlıktan, kimsesizlikten ölürüm herhalde.Yabancı olmadığımı hatırladım aylar sonra o karanlığa.Tekilaya baktım, iyiki doğdun piç herif dedim kendime, yeni yaşın kutlu olsun.Vakit, yeniden doğma vakti. İnsan ayrıldığı zaman, terkedildiği zaman özellikle önce bütün iyi anıları silip kötülere odaklanır.Ayrılık acısının morfini gibidir öfke, kabullenmeye korkan yüreklerin geçici dopamin etkisidir.Kızarak geçirmeye çalışır bu dönemi, bahane biriktirir, hak arar, suçlu arar beyin.Ne zaman ki mantık devreye girer ve canlanır anılar hah, işte o zaman başlar ayrılık.Güzel anılar yavaş yavaş tekrar yeşerir zihinde, özlemeye başlarsın, kederlenmeye başlarsın, daha da ileri gidip ağlamaya başlarsın.Öylesine ağlarsın ki içine gün gelir neden terkedildiğini hatırlamazsın, öyle lanet bir şeydir öfke, öyle mucizevi bir organdır beyin. Kabullenmektir ayrılığın çaresi, dinmez belki acılar, pişmanlıklar ama sakinleşirsin huzura kavuşursun kısmi bir miktar.İşte bu gece, aylar sonra, sensiz sonsuzluğa yarışan akrep ile yelkovanı bir kenara çektim ve ne kadar düşünmüyorum desem de rüyalarımdan çıkmayan seni affettim.Affetmez isem bu öfke bu ateş bu kin yokedecek beni.Kabullenmek unutmaya çalışmaktan daha acıdır çok daha acı.Ama bilirsiniz ki büyütür insanı, güçlendirir, yetiştirir kaybettiği zamana.Bana bunu söylemek için mi yazdın bunu, hayır sana şunu söylemek için yazdım : Senin için katlandığım onca derde onca stres ve uykusuzluğa rağmen, uğraşlarıma rağmen yetmedi sana.Farkettin mi cümledeki bencilliği, farketmedin.Benim sana harcadığım zaman kadar hatta daha fazlası süre boyunca bana zaman harcadın, beni büyüttün, sevdin, yanımda oldun.Benim gibi çekilmez bir adama sabır gösterdin.Teşekkür ederim, bilirsin teşekkür Yabancıya edilir.Affettim seni. Birgün başarılı olacağından, hırsından, özgüveninden hiçbir zaman şüphem olmadı ki nitekim beni haksız da çıkarmadın ama gelgelelim başarı konusunda ben de seni haksız çıkarmadım ancak sen benden şüphe ettin.Yolun başındaydım oysaki, güzel de bir yola benziyordu ama istemedin.Sokak lamban idim ben senin, unuttun.Sağlık olsun, tereddütünü affediyorum. Yıllar önce uyarmıştım annen konusunda seni bilirsin görürüm ben geleceği çünkü çocukluktan beri severim ihtimalleri düşünmeyi.Söz vermiştin bana, zaman bizim, biz ne zaman istersek o zaman olur demiştin.Önce anneni sonra seni affediyorum.Babanı affediyorum.Umarım bensiz geleceğin konusunda, seni öngörebilme konusunda benim kadar iyilerdir, haksız çıkarsınlar beni söz veriyorum kabulleneceğim. Para değiştirir insanı ama sen değişmezsin demiştim kendime.Bu hayatımdaki en büyük yalanlardan biriymiş, çok fena göte geldim öngöremedim.Arada kendimi de affediyorum. Çok şey için affediyorum seni yazmak ile bitmez burada. Ama Son bir şey daha var.Kanser ile birbaşıma bıraktın beni, hastalığımla yalnız bıraktın.Belki korktun belki aynı acıyı tekrar yaşamak istemedin belki bu yükün altına girecek cesareti bulamadın ve tereddüt ettin bilmiyorum, artık bilmek de istemiyorum açıkçası çünkü sana şunu söylemeye geldim : Hastahane koridorlarında bi köşede ağlarken yanımda yoktun Doktorun yanına gidip her test sonucu dinlediğimde ellerimde ellerin yoktu Saçlarımı keserken bana sarılıp beraber atlatacağız diyen sesin yoktu Tartıya çıktığımda köşeden basıp bak kilo vermemişsin daha iyisin diyen mizahın yoktu Ağlama.Affediyorum seni.Şimdi sen de beni affet çünkü artık istemiyorum seni. Madem sensiz savaşağım, madem sensiz kucaklayacağım karanlığı ışığım olmanı istemiyorum.Cefasını çekmiyorsan sefasını süremezsin, sana söylemiştim. Hoşçakal Eski Dostum

Merhaba çocuk, ben geldim.Uyanmasın diye kanatların açmıyorum bu gece ışığı.Kahve soğumuş, acımış, tatsızlaşmış.Tıpkı insanlara dair kalan umutlarım gibi, tıpkı seni bulurum umuduyla tanıştığım bedenler gibi... Uyurken yüzüne dökülen saçlarını alıp göğsümde toplamak isterdim.Yaralarımı kapatsınlar, izleri örtsünler diye.Uyanırdın belki dokununca ama açmazdın sanırım gözlerini.Beklerdin önce, dinlerdin kalbimi.Ne zaman ki yavaşlardı nefesim, sarılırdın kaburgalarıma. ‘’Saat neden hiç yok hikayelerinde ? ’’ diye soracaksın belki birgün bana.Bilmezsin sensiz saatlere küs olduğumu.Ne gecenin karanlığı ne de güneşin o yeryüzünü ısıtan aydınlığı sahiplenemezdi beni senin gibi. Sen aydınlatmıyorsan kabuslarımı uyumamın bir anlamı yok.Eğer sabah naz yapıp kahvaltıyı bana kitlemeyeceksen uyanmanın bir anlamı yok.Zamansızdır benim zihnim, başı yok sonu yok. Karışırsa kafan; zamanımsın sen benim diyeceğim.Seninle başlamadı hikayem ancak bütün noktalar artık senin. Ne zaman stresli olsam çıkar balkona bir sigara yakarım sönmüş yıldızlara karşı.Bilirsin böyle gecelerde çıkan dumanın tütünden değil de ruhumdan olduğunu.Yaşam sevgilim, şimşek gibidir.Önce sesi gelir korkutur seni.Habersizdir, zamansızdır.Acının nereden hangi şekilde geleceğini bilemezsin.Sonra hiç ummadığın bir anda bir yıldırım iner kalbinin tam orta yerine, vücudun yangın yeri.Şanslıysan yağmur başlar hemen arkasından.İmdadına koşarcasına yırtar geceyi ve gökyüzü akıtır bütün gözyaşlarını yaralarına.Yine de yanarsın içten içe.Yağmurun ben miyim peki dediğinde hayır diyeceğim, sen benim vazgeçemediğim toprağımsın.Ne içimdeki ateşi söndürecek bir yağmur var yeryüzünde ne de beni öldürebilecek kadar güçlü bir ateş.Tutunmak lazım hayata sevdiğim, yaşamaya devam etmek lazım.İşte bu sebeptendir ki yaşama dair köklerimsin sen benim. Düşer misin öfkene yenik, kızar mısın bana, canımı yakmak pahasına kaybeder misin kendini? Sevmezsin sen sessizliğimi, sevmezsin çünkü çocukluğundan beri korkarsın karanlıktan.Varsın dinmesin öfken, varsın geçmesin kırgınlıkların; ben yine de seslenirim sana adınla, bakmazsın.Tekrar seslenirim, yine bakmazsın öfkelisin çünkü.ÇOCUK derim tıpkı toprakla buluşan ilk yağmur damlasıymış gibi.Ne var diye döndüğün anda,  saklı cennetten bir merhaba dercesine sarılırım sana.Omuzların düşer başıma, ağlarsın sinirden.Özür dilemem senden, bir daha olmaz diyemem; olacak çünkü.Sana sadece şunun sözünü verebilirim, sen her ağladığında kalbimin boşluklarına dolsun diye gözyaşların göğüs kafesim sadece senin.Dolsun ki boğulsun inatçılığım, yerle bir olsun umarsızlığım. Anılarımızı hissizleştirdiğimiz o sarhoş gecelerde dokunmak istersin bana sorgusuzca.Karşılık beklemeden, bugünü, yarını ve ötesini düşünmeden benim olmak istersin, senin olduğumu hatırlamak istersin.Bilirsin çekinirim ben sana dokunurken.Ne zaman kaçırsam gözlerimi ellerinle kavrarsın çenemi, gözlerime bakarsın.Kimsenin gitmek istemediği, yıldızsız gece misali geçmişime kefaret sorarsın sessizliğinle.Gözlerim her dolduğunda kızarsın, görürsün çünkü pişmanlıklarımı, günahlarımı görürsün.Gözlerini kapatıp derin bir nefes alırsın, yüzümü yüzüne yaklaştırır ve öpersin beni.Nefesin, affediyorum seni der bana, seni affediyorum.Benimsin dersin, bundan sonra sadece benim.Gecenin sonunda yorgun düşmüş bedenime bakıp dizlerine vurur ve yat dersin, yat hadi biraz uyu.Fedakardır senin yüreğin, merhametin günahlarımdan büyük.. Bakma öyle gözlerime, en güçlü halimle geleceğim sana.Dimdik duracağım tam yanında, ayaklarım yere sağlam basacak.Örtmüş olacağım zayıflıklarımı, tecavüze uğramış umutlarımı geri almış olacağım.İyileşmiş olacağım, sakinleşmiş olacağım. Bakma öyle gözlerime, bakma, nolur bakma...  Güçsüzüm şuan biliyorsun, zayıfım, yorgunum; çok yorgunum çocuk. Birgün öyle bir an gelecek ki dizlerimin üstüne çöküp sarılacağım sana.Ağlarım belki tutarsızca, belki tutamam artık çığlıklarımı ve bağırırım bütün yarım kalmışlıklarımı.Çöker misin dizlerinin üstünde tam karşıma, gözyaşların düşer mi avuçlarıma? Özür dilersin benden, gelemediğin için, geç kaldığın için, yalnız kalmak zorunda olduğum için özür dilersin belki benden. Üstad derim ağlak bir sesle, ne der bilir misin ? ‘‘Ne hasta bekler sabahı ne taze ölüyü mezar. Ne de şeytan bir günahı, benim seni beklediğim kadar. ‘‘

İradesizce düşünülen kararların bizi gerçek özgürsüzlüğe sürüklediğine şahit oldum, tanıdım, ders çıkardım.Bana göre sorulması gereken asıl soru özgürlük, düşüncesiz bir iradenin sahte mutluluğu mudur yoksa irade sonucu oluşan düşüncenin bir hayali midir ?

Ben yaşıyorum, Jack yazıyor.

Zorla sevdirir misin bana dizilerini, çok soru sorarım ama ben, sus da diziyi izle der ve kızar mısın ? Yoksa öper misin beni ? Öpüp susturmak bence daha tatminkar bir seçenecek.Bilirsin öyle geceleri; Ay ışığı süzülür cam kenarından, hava serin rüzgar dosthane.3 saniye içinde bırakmazsan dudaklarımı  dizinin sonu o gece yasak olur sana.En tehlikeli yasağınım ben senin bilirsin.Bulutların Ay’ı örttüğü bir gece öp beni, öp ki günahlarımızın sesi ulaşamasın göğe. '’Aşıklar’’ der üstad, ‘’Öylesine derin yaşarlar ki sevgilerini, sessiz ölürler.Sessiz ölürler çünkü ihtiyaç duymazlar kelimelerin gücüne.Bilirler ki bir bakış yeter bütün bir ömrü adamak için, dert ve kederi paylaşabilmek için bir damla gözyaşı yeter, hisseder aşıklar.’’Ölmek için çok genciz bilirim elbet ama annen bu gidişle çenesiyle bitirecek bizi.Sen de gidelim diyorsun değil mi, evet anlamıştım bakışlarından. Günün ne kadar bok geçse de öper misin beni eve her geldiğimde.Hiçbir şey olmamış gibi yemeği hazırlar, sofrayı kurarız.Sen söylemezsin, ben sormam.Yemeğin tuzundan anlarım derdini.Sen otur ben toplarım derim belli canın sıkkın, bitince işlerim oturduğun sandalyenin arkasına bir sandalye daha çekerim ve toplarım dalgasız deniz misali saçlarını.Biraz masaj rahatlatır belki seni, öperim cennete uzanan köprücük kemiğini.Bazı akşamlar ise yetmeyecektir bunlar sana, bilirsin kulaklarım iyi duyar benim.Kahve çekirdeği gözlerinden yola çıkan gözyaşların ulaşamadan o aşık olduğum gülümseyişine sarılırım kanatsız bedenine.Sarılır ve yanındayım derim.Dönersin arkanı, ağlak ama bir o kadar sevimli bir yüz karşılar şefkatimi.İyiki varsın der sessizce gözlerin, yalanlarım seni sevdiğim: İyikiler senin gülüşlerin benim. Düşmem ben öfkeme yenik, kaybetmem artık kendimi.Sabır yetiştirdim bunca yıl senin için, sükunet ile dost oldum.Alttan almaktır benim adım, yaksan bile canımı yükselmeyecek sesim sana.1 kere bağırdım öfkene, gözlerindeki korku annemi hatırlattı bana.Hayır benim bir tanem, söz verdim ona; Ben babam değilim.Anneler ailenin en güçlü karakteri olacak ki babalar sessizliğe emekli kalabilsin. Eskişehirin soğuğu yakamaz artık canımı, içimde yanan ateşin korur çocuksu bedenimi bilirim.Ne zaman ki affeder günahlarım beni, söz veriyorum tekrar geleceğim.Siyah papatya diyeceğim sana bilesin.Sorarsan birgün neden diye  kaybetmek için geç, vazgeçmek için henüz çok erken sevdiğim, çok erken...

Keşkelerimin iyikisi, pes etmeyişlerimin ödülü olacaksın bana, bilirim.Merhem olmam belki yaralarına ama sarabilirim yaralı yüreğimle yüreğini.Sadri abinin de dediği gibi, '’Seni öyle bir severim ki kiliseye gidip selamun aleyküm dersin.’’ Yağmurların benim umudum senin olsun çünkü sen benim insanlığa dair içimde kalan son umudumsun.

Bakma öyle gözlerime çocuk, iyileşeceğim. Yorgunum sadece biraz hepsi o kadar.İyiyim ben, merak etme. Bilinmezliğin bünyemde yarattığı huzursuzedici aurayı kabullenmek belkide bu zorlu savaştan daha az yara almamı sağladı. Bilirsin o hissi, tarifsizliğin, kayboluşun uyandırdığı korku hissi elegeçiriri bedeni.Öngörülemeyen, öngörülemediği için de hazırlık yapılamayan, olumsuzluklarla döşenmiş bir mayın tarlasında çırılçıplak yürümeye benzer zihninde bir belirsizliğe gebe olmak.En yakın dostun olan zaman, düşmanın oluverir biranda. Geçse dersin, dinse dersin, nolur artık bitsin bu bekleyiş dersin ama sen de çok iyi bilirsin ki bitmez.Bitmez çünkü belirsizlik bir kalıptır, her ne kadar oluştuğu durum ve koşullar farklılaşsa da aslında hep aynıdır.Aynı güneşe uyanıp bugün daha iyi olacak, bugün yeni bir gün demek kadar sahtekarcadır geçecek demek. Geçmeyecek çocuk, geçmeyecek. Uzun bir aradan sonra yine yeniden düştüm mecnunun çöllerine.Aslında bu sefer bir arayış gibi değil, çaresizce bir kabulleniş değil, sessizliğe buyrulan bir hoşgeldin değildi.Bu; hazırlık yapmaktı.Zihnimin bütün zincirlerini serbest bırakmak pahasına bile olsa, silinse de çizgilerim, yitirsem de değerlerimi sadece ve sadece hazırım diyebilmek adına     son kez     fedakarlık yapmaktı.Hayır çocuk hayır, bıraktım artık egomu, öngöremediğim hesaplayamayacağım çok şey var artık, biliyorum. Peki o zaman neye hazırsın diyecek olursan sana tek bir şey diyebilirim : Eve dönmeye.. Yorgun ve uykusuz çalıştığım bir gece düşün.Ne sigaraların ne de kahvelerin ardıarkası kesilmiyor.Senin için, bizim için bir adım daha ötesine gitmeliyim, çizgiyi genişletip biraz daha zorlamalıyım diyorum.Öylesine dalmışım ki görmüyorum kanepede beni izlerken uyuyakalan seni.Öpünce seni uykulu uykulu gülümser misin bana, sen çalış ben iyiyim burada der misin ? Bazen çok stresli olacağım, problemlerime sorularıma cevap bulamayacağım ve yine kaybolacağım atomların arasında.O mikro alemdeyken belki üzeceğim belki tersleyeceğim seni, çalışıyorum görmüyor musun diyeceğim belki ama bil ki bu öfkem sadece ama sadece kendime olacaktır.Kendime olacaktır çünkü senin için, bizim için çok daha iyisini başarmalıyım diyeceğim daima kendime. Odanın kapısında dikilip ‘‘ Ben yatıyorum’‘ diyince bakmam büyük ihtimalle yüzüne, iyi bile diyebilirim yüzsüzce.Çaresizliğimi gördüğünde yanıma gelip ‘‘Ve sen de benimle yatağa geliyorsun’‘ diyip götürür müsün beni ? Götür olur mu, bana dokunmazsan susturamam içimdekini.Götür beni. Bilirsin dans etmeyi beceremem ben ama ortam güzelse ve dans etmek istersen sevebilirim seni izlemeyi.Sanki hiç tanışmamışız gibi taşıyabilirim eve kadar kül kanatlı bedenini.Sanki ilk kez dokunuyormuşçasına ruhuna, keşfedebilirim sende varolan beni.güneşlerin benim gecelerimse senin diyerek yıldızların altında kaçırabilirim uykularını. Sessizliğim tükenmişliğimden olacaktır.Sınırı çoktan geçmiş, limitlerimi tüketmişimdir.Gözlerime bak olur mu.Çünkü ancak ve ancak sen görebilirsin karanlığımda kaybolmuş beni.Çok uzun ve bol çukurlu bir yoldan gelmiş olacağım yanına.Ağlamam sorun değil susarım elbet.Sarıl bana ve izin ver biraz dinlenmeme omuzlarında.Çöldeki vahadır bana merhametin. Günü geldiğinde soracak mısın bana nerede şeytanların diye, bence sormazsın.Sormazsın çünkü şeytanın kendisi olduğumu, seni bulabilmek seni hakedebilmek adına biriktirdiğim günahları, öldürdüğüm sabahları ve yaktığım anıları anlatacağım sana.İstemezdim böyle olsun ama çaresizdim, mecburdum.Nefretimle dağladım ruhumda açtıkları yaraları, hiddetimle koparttım bende kalan anıları. Bir enkaza dönecek olsa bile bedenim, bekleyeceğim. İşte bu yüzden şimdi gitmeliyim çocuk. Uzun ve çetin bir kış var yüreğimde, poyraz çıkacak gibi dalgalı ruhumda.Olur da barışırsa zaman benimle, bulacağım birgün seni.Bakma öyle gözlerime çocuk, söz veriyorum, iyileşeceğim..

Sanma ki hala canım yanıyor, sanma ki hala uykularım senin yüzünden kaçıyor.Yeni bir rüzgar çıktı bu aralar, iyi geliyor bana.Bu sokakta, bu kitapta, bu hikayelerde artık yer yok sana çünkü iyileştim. İyileştim çünkü yenilen ben değilim İyileştim çünkü kabullendim İyileştim Çünkü senden artık vazgeçtim..

Ve senin de tahmin edebileceği gibi, öngördüğüm gibi azledildim günahlarımdan.Para uğruna, şan ve şöhret uğruna, sözde gelecek uğruna sürgün yedim, ölmedim çocuk, ölmedim. Senin adınla seslendim onlara özür dilerim. Şuan neredesin, ne yapıyorsun, ne hissediyorsun bilmiyorum ama bildiğim bir şey varsa o da beni beklediğin. Arşın merkezine inmek zorunda kalsa da yüreğim, göğün sınırlarında uçmak zorunda kalsa da ruhum vazgeçmeyeceğim. Bana o gün özgürlüğümü geri verdiler biliyor musun, bana deliliğimi geri verdiler. Özlemişim zihnimde yankılanan sesleri, sana bağıran romantik cümlelerimi özlemişim. Kapattım artık şemsiyemi, bıraktım Porsuğun serin sularına Yağmur ol ve bul beni Son bir defa arındır günahlarımdan Son bir defa harla içimde yanan ateşi Kırdım artık zihnimin zincirlerimi, duramam, susamam, uyuyamam Peki şimdi neredesin diyecek olursan Dinle ciğerlerine dolan nefesi Rüzgar benim yeni ismim..