Smutny Miś 🐻

Po tym wszystkim co widziałem. Powiedz jaki miałem być

Siedzę pod blokiem w aucie od 20 minut. Silnik zgaszony, radio wyłączone, a ja po prostu gapię się w szybę i nie mam siły wysiąść. Nie żeby działo się coś złego, po prostu to jedyne miejsce, gdzie nikt ode mnie nic nie chce

Najbardziej wyczerpującą rolą, jaką przyszło nam odgrywać w dorosłym życiu, jest rola osoby, która zawsze sobie radzi. Świat przyzwyczaił się do tego, że nie pękamy, że jesteśmy filarem dla innych, że zawsze mamy rozwiązanie. Czasami największym marzeniem jest móc po prostu usiąść i powiedzieć: „Dzisiaj nie mam siły'”, nie czując przy tym winy.

Bezradność jest zabawna. Patrzysz, jak wszystko się sypie i jedyne co możesz zrobić, to zrobić sobie herbatę i dalej funkcjonować.

Są ludzie, którzy traktują Cię jak darmową stację benzynową. Podjeżdżają zawsze wtedy, kiedy im się świeci rezerwa, tankują Twoją energię, czas i cierpliwość do pełna, a potem znikają bez najmniejszego gestu wdzięczności. Wracają dopiero wtedy, gdy znowu coś im się kończy, jakbyś była punktem usługowym czynnym całą dobę, bez prawa do przerwy i bez prawa do zmęczenia. Najlepsze jest to, że naprawdę wierzą, że tak właśnie działa świat. Biorą ile się da i jeszcze są zdziwieni, że kiedyś w końcu zamykasz dystrybutor. Bo przecież ich bak zawsze jest dziurawy, a Twoje zasoby według nich nieskończone. No cóż, rozczarowanie bywa kosztowne.

Byłam dla wielu ludzi światłem, dopóki świeciłam w ich stronę. Gdy zaczęłam świecić również dla siebie, nagle stałam się problemem. Fascynujące, jak ego nie lubi cudzego przebudzenia.

Są takie chwile, kiedy człowiek śmieje się głośno, a w środku ledwo trzyma się w całości. Bo uśmiech bywa najładniejszą formą ukrywania bólu. I tylko nieliczni potrafią zauważyć, że za tym śmiechem stoi zmęczone serce.

Stałem się jakiś zimny, nie wiem, w którym momencie Stałem się jakiś dziwny, choć nie wiem, w jakim sensie Czuję, że nie mam nic, nawet jeśli mam więcej Czuję, że miałem kiedyś coś, za czym teraz tęsknię

Moje uczucia i myśli są jak ogromny głaz, który uciska mnie tak mocno, że aż nie mogę oddychać.