Środek nocy, cisza w mieście, a Ty patrzysz na mnie tak, że zapominam jak się oddycha

Pozwól mi pokazać ci, jak to jest gdy facet pragnie każdego centymetra twojej skóry, tak jakby od tego zależało jego życie

Uwielbiam patrzeć jak tracisz oddech, kiedy moje dłonie dopiero zaczynają błądzić po twoim ciele

Najciekawsze historie to te, których nigdy nikomu nie opowiesz. Te wszystkie usunięte wiadomości tuż przed kliknięciem „wyślij”, spojrzenia z których nie wynikło kompletnie nic i plany, które rozmyły się gdzieś w połowie drogi. Jesteśmy w równym stopniu zbudowani z tego, co zrobiliśmy, jak i z tego, co nigdy się nie wydarzyło.

Kiedy w końcu odchodzą, nie zostawiają po sobie tylko pustego miejsca w łóżku. Zostawiają cię z paranoją, brakiem zaufania do własnej intuicji i odruchem przepraszania za to, że w ogóle oddychasz. Zabierają twoją tożsamość, a w zamian zostawiają zbiór mechanizmów obronnych, których nikt nowy nie będzie w stanie przebić

Tęsknię za tobą, ale chyba jeszcze bardziej tęsknię za osobą, którą byłem, zanim pozwoliłem ci wejść do mojej głowy

Hej, idziemy do kina, a później zostaniesz u mnie na noc?

Szukam kogoś do wspólnego tworzenia playlist i wysyłania sobie memów o 3 nad ranem

Zamiast tylko reblogować posty o miłości, wolałbym w końcu z kimś ją przeżyć

Kolejna noc spędzona na szukaniu jakiegokolwiek punktu zaczepienia. Czegoś, co sprawi, że rano obudzę się z innym uczuciem niż to cholerne, znajome odrętwienie

Nie musimy naprawiać całego świata. Wystarczy, że dbamy o nasz własny.

Najdziwniejsze w traceniu z kimś kontaktu nie jest to, że ta osoba znika z twojego życia. Najdziwniejsze jest to, że świat kręci się dalej. Budzisz się, robisz kawę, idziesz do pracy, gadasz z ludźmi, a jakaś część ciebie wciąż utkwiła w tamtym jednym, konkretnym letnim wieczorze. I nikomu o tym nie mówisz, bo i po co? Przeszłość to ciche miejsce. Najlepiej tam nie wchodzić z butami.

Chciałem podlać kwiatka, ale gdy go zdejmowałem, przez przypadek strąciłem małą rzeźbę. Upadła prosto na tablet, rozlewając ekran, a przy okazji uszkodziła kant blatu kuchennego. Na domiar złego sama rzeźba też się potłukła😫 Wasz dzień był równie słaby?

Bez imion, bez obietnic. Po prostu dwie osoby, które na kilka godzin zapomniały, jak być cywilizowanymi. Było brudno i dokładnie tak, jak miało być

Niektóre wspomnienia nie blakną, tylko zmieniają swoje miejsce. Zamiast w głowie, osiadają gdzieś w okolicy klatki piersiowej i przypominają o sobie przy każdej zmianie pogody. I w sumie nie wiem, czy to dobrze, czy źle. Po prostu tak jest