singulariitatems

-

Nosiła czarne ubrania,

usta zdobione czerwienią,

ogniste włosy ciągle chowała,

sięgała do wszystkiego pamięcią.

W dłoni trzymała książkę,

ukrywając każdy cień,

uśmiech jej zakrywał spojrzenie wątłe,

choć życie pełne było cierń.

Serce na dłoni miała,

zielone przepełnione lasem oczy,

każdą łzę chowała,

jakby ktoś miał ją zaraz odkryć.

Lubiła uciekać w nieznane,

niby spokój ją okrywał,

tu wino na kartce rozlane,

i chciałabym na chwilę wrócić do czasu, gdy

wszystko miało znaczenie, ale było przekleństwem,

powiewem wiosny, być może świeżości

cichych szeptów między słowami

śpiewem skowronków ukrytym w tej ciemności

naszych niedopowiedzianych zdań, wymówek, niekończącymi się końcami

wypartymi przez Twoje istnieje w "męskości".

Truję się dymem przelatującym przez moje palce,

duszę się, wołam o pomoc, chociaż nie chcę jej,

poradzę sobie dzielnie sama w mojej wyuczonej już masce,

-

Krzyczę cicho milcząc,

próbować, nie próbując

w świetle wrzasku zniknąć,

niemym krzykiem wsłuchując.

Milczę głośno krzycząc,

łagodząc spokojny chaos,

nieposkładanie żyjąc,

Za Tobą ukradnę cudze spojrzenia

pobiegnę w ogień,

gdy przecież tylko będzie trzeba

utrzymać tej miłości płomień.

Rozedrę swoje dawno wyszarpane serce

i zabiorę z nieba cały gwiazdozbiór,

bylebyś czuł, że za Tobą pobiegnę,

dosięgnę gwiazd, zmienię się w popiół.

Pomknę przez zamglone łąki,

szukając tam zdruzgotana Ciebie,

choć smak Twej miłości gorzki,

na choroby

pokryte ciernią -

asteniczne osoby

za furtyną kryją

swoje puste kartki

cicho żyjąc

na dnie niby martwi

dusza artysty

niezauważonego dzieła

nie widzą wszyscy

tego samego nieba

szerzej serce otwarte

na stukot długopisu

słowem rozdarte

-

Miała serce na dłoni,

gotowe by każdego chronić,

w sobie rozbrajającą nieśmiałość

i taką z bólu bezradność.

Miała w sobie jasną duszę,

wszystko takie poniekąd kruche,

przejrzyste na różne sposoby,

-

,,Gdybym spotkał Ciebie znowu pierwszy raz

W innym sadzie, w innym lesie

Może by inaczej zaszumiał nam las, wydłużony mgłami na bezkresie"

Gdybym spotkała Ciebie znowu pierwszy raz,

W innym momencie, w innym miejscu,

Może by inaczej rozłożyło się słońce na niebie, pokryte lżejszymi chmurami.

A wtedy spróbowałabym odkryć Cię we wszystkich Twoich zakamarkach, spragniona dowiedzenia się czym jest Twoja dusza.

I może rzeczywiście by upadły z tych naszych przecież zamkniętych ust jakieś inne słowa, jakieś inne przemyślenia.

-

Stoję nad przepaścią,

gdyby tylko decyzja

uchronić miała przed męczarnią,

tego bólu się pozbycia.

A to przecież sen,

wielokrotnie powtarzalny,

czy to ma jakiś cel,

że jest on ciągle odtwarzany?

Marzenia senne,

nieświadomość konfliktów,

treść ukryta błędnie,

-

Pędź bez żadnych zmartwień,

zostawiając za sobą stukot kopyt,

dosięgaj tych małych i ogromnych marzeń,

jakbyś w galopie swym czuła niedosyt.

Jesteś tym cichutkim świtem,

pomykającym na tle porannego nieba,

jakby Ciebie zrobiono mitem,

tak idealnie nieidealna - niby rzeźba.

I w oczach zachowuj tę dobroć,

widać w nich przecież coś więcej,

tu wrażliwość, a zaraz ta skromność,

zauważasz małe czyny prędzej.

Dotrzyj tam, gdzie Ci bezpiecznie,

przecież już zdobyłaś te większe szczyty,

niech serce Twoje do wybranej duszy dobiegnie,

ku senności cichutko pomkniemy,

jak szare bloki niczym Szklane Domy

zdążymy uciec we wszelkie strony.

I znów opadną nam liście,

przyjmą formę barwnych kolorów,

relacje zamienią się w fikcje,

pełne halloweenowych pozorów.

A wieczory coraz bardziej wczesne,

sprawiając wrażenie mroczności,

ciemność zawita dosyć pewnie,

na bujanym fotelu się rozgości.

A na jesień znów zwiędniemy,

by razem móc się starzeć,

tak jak na sen zimowy znikniemy,

te parę wdechów

jakby miał być to ostatni raz

na moim bezdechu.

Nim odbierze mi to los,

daj ujrzeć tamto miejsce

i ten cichy, spokojny głos

przymykając delikatnie powieki,

z jej ust wydobywała się proza,

gubiła duszę w nędznej poezji.

a to było wszystko, co to serce przecież pokrzepi

żyć, śmiać się,

płakać i udawać,

skoro jesteśmy raczej

-

A dzień zakrywa noce -

choć w snach inny świat,

więc zaśnijmy już może,

nastanie dla nas lepszy czas.

A dzień zakrywa noce -

choć w nocy nastaje cisza,

więc dotykają po ciele emocje,

samotność wtedy Tobie tak bliska.

A dzień zakrywa noce -

choć dusza lekko zbita,

nie odnajdzie się na drodze,