Shelfspots

A masculine take on flowers

What it is: Flowers are typically a feminine symbol. Up until now, pretty rose colored peddles were hardly associated with men and masculinity, but it seems the fashion industry has made us look past that way of thinking. Floral print male garments are hot! And it looks very masculine. Check out these photos:

Why it is cool: It’s an edgier take on a traditionally feminine pattern, the masculine appeal being strong silhouettes, dark colors and somewhat somberly printed flowers. What’s cool to see is that this sort of grew upon people. Kurt Cobain appeared on the cover of the Face in 1993, looking smashing in a floral printed dress. Because “Who gives a frock?”. Well, back then we weren’t quite ready for that. Then came Hawaii t-shirts, which comes closest to what we’re seeing now but wasn’t readily appreciated by the masses just yet. Maybe because those prints were in desperate need to be modernized. Well, that’s happened. It’s cool to see the way these flower prints have been translated to male clothing successfully.

Why it has future growth potential: This kind of playing around, of taking something rather girly like flowers and turning it into something masculine, that’s brilliantly creative. It might be a bit edgy, but creative, innovative and unconventional examples like this is what inspires people to think outside the box, and that has a definite future growth potential. Dust off an old concept, put at twist on it and it might just turn out to be a very welcome fresh breeze!

The end of “male or female”.

What it is: Genderqueer, intersex, androgyne, transgender, Cis male or Cis female, these are just some of the 56 (!) genders Facebook has recently added to the list to choose from. The change to the gender selection option is seen as a major step toward acceptance for people who don’t identify themselves as male or female.

Why it is cool: Although there’s going to be a lot of people to whom  this is going to mean nothing, there’s going to be a few to whom this means the world. Like all people, transgender people and other gender nonconforming people are often given the option to say what their gender is. But when these people are only given the option to choose between male or female they can’t say what they really are, and that’s kind of disheartening. The 56 gender options Facebook added to the list really change that and finally enable everyone to opt for their true gender, which may have a great positive impact on the quality of life of those who until now have been denied this option.

Why it has future growth potential: We’re not even that far in, but 2014 has been a big year for transgender people everywhere already. Conchita Wurst winning the Eurovision Songfestival, Laverne Cox appearing on the cover of Time Magazine representing transgenders, and now this. The acceptance of transgender people is growing and growing worldwide, and hasn’t yet shown signs of stagnation. I bet there’s a lot more to learn about these different types of genders. And since there is so much more that can be done to enlarge and empower this new wave of transgender acceptance I think this has a definite future growth potential.

Als je anno 2014 door een dierentuin loopt dan zie je voornamelijk mensen die door hun mobiel of fototoestel heen naar de dieren kijken. "Wat schattig!" roepen ze dan, wanneer ze op de sluiterknop drukken. Later zullen ze die foto misschien één keer bekijken, maar dat doet er niet toe. Op dat moment zag die aap er schattig uit, en dat moest worden vastgelegd.

Mabboo

What it is: Mabboo is launching a line of t-shirts made of sustainable bamboo fabric. Bamboo grows 100% organically without any added water, pesticides or fertilizers and grows incredibly fast. Mabboo combined the world’s most sustainable plant with the cleanest manufacturing process: no chemical waste and no harmful gas submissions. 99% Of the t-shirt’s material can be recycled. Values of the company are: safe working, fair wages and minding environmental laws and regulations.

Why it is cool: This helps pave the way to a more sustainable future. A clean way of manufacturing clothing is very cool since our planet is going to have to last for a while and it can’t If we keep manufacturing the way we are doing right now. Pollution is cancer for the earth, and Mabboo’s found a way to not manufacture in that cancerous way but in an eco-friendly way, and that’s brilliant.

Why it has future growth potential: It’s future growth potential is very obvious. This is such a clean concept, it’s very inspiring. Its environmental footprint is so small, I can’t imagine why this wouldn’t be something we’re going to see more of in the future. 

What it is: “Asian Cairns” is a new farmscraper project, consisting of six towering structure which should change the way we think of sustainable living. Thought of by architect Vincent Callebaut, Asian Cairns  is a response to the growing population, increasing CO2 emissions and urban development for the Chinese city Shenzhen, and perhaps many more cities in the future. The structures will consist of a number of pebble-shaped levels which will contain homes, offices, and leisure spaces. Wind turbines will be on the roof of each tower, there is going to be a water recycling system and solar panels will be installed on the buildings, providing renewable energy. The structures will also have gardens on the exterior, further adding to the project's green feel.

Why it is cool: This takes sustainable living to a higher level (literally!). The fact that you have everything all in one building (in the future they could perhaps even add shops), so that you won’t have to travel as much (prevents pollution caused by car use!) is great to begin with. But to have everything as sustainable as possible is even more brilliant. And this is very easy because you don’t have to think about everything yourself, the thinking is done for you! You just have to live there.

Clever constructing

What it is:  A special kind of concrete made from limestone which can heal itself and therefore has a longer service life than regular concrete,and a smog-eating type of cement which can reduce the levels of certain common pollutants by 20 – 70%, are two things that can contribute to sustainable urban living.

Why it is cool: Using clever constructing material helps to create a healthier, cleaner and more sustainable urban environment. That’s great, because buildings need to be built anyway, so why not with material like this?

Why it has future growth potential: In order for us to live on this planet any longer we simply need to adjust some things to create a more sustainable living environment. Clever constructing like this literally helps build the future, and if it’s cost-effective and thoroughly tested this could be the future of constructing material.

Bicycle superhighways

What it is: Denmark is busy constructing 26 bicycle superhighways, which are specifically meant for commuters to get in and out of Copenhagen easily. Although Denmark already has a sizable bike commuting population, the superhighway is designed to encourage individuals who live more than five kilometers outside of the city’s capital to leave their cars at home and cycle to work.

Why it is cool: The environmental impact of this project is huge. Carbon dioxide emissions won’t be a sizeable when more people cycle to work. Add to that the physiological and psychological benefits of regular physical exercise and you’ve got yourself a swell project.

Why it has future growth potential: If this catches on, and more and more people come to understand the physiological, physical and environmental benefits, this could be standardized. Because why not? 

Green Network

What it is: Hamburg is one of the first and few cities that realized that cars can be taken out fo the equation when it comes to urban sustainable living. Its plan? To become a car-free city within 20 years. The city’s proposed  “Green Network” will create pedestrian and cycle paths to connect the city’s existing substantial green spaces and provide safe, car-free commuter routes for all residents.

Why it is cool: With this network, Hamburg will be following a trend, perhaps best exemplified by Copenhagen, of cities constructing cycle paths in order to link outlying areas to city centers. And, more importantly, the plan will make the car – currently the only transportation option to get from one part of the city to another – essentially unnecessary.

Why it has future growth potential: A plan like this literally builds the future. Since we’re all so eager to keep on living and we only have one planet to live on, we’ve got to make sure we do it responsibly. We’ve already screwed up a lot, we can’t afford to make more of a mess. The outlook of sustainable cities is the fresh breeze we should all set our sails to, and Hamburg’s “Green Network” does exactly that.

NFC Ring

What it is: “An NFC Ring can be used to unlock doors, mobile phones and to transfer information and link people. Best of all the NFC Ring glides right onto your finger - no updates, no charging, and no fuss.”

The NFC Ring, designed by John McLear, makes use of Near Field Communication, allowing you to unlock doors, your mobile phone and transfer information as long as whatever your ring is trying to communicate with is NFC enabled. The ring has a public inlay facing toward, preventing you from accidentally sharing data like your banking information (yes, in a short while you’ll even be able to pay with it!)

Why it is cool: It’s one of those technological advancements which don’t seem to be exceptionally necessary but are really, really cool any way. It’s a matter of what technology can do, using your  ring to get in to your house seems mad, but it IS possible now, which is brilliant.

Why it has future growth potential: The developers op the NFC Ring already have an entire roadmap for the future planned out. It’s a very solid invention, really a lot of thought is put into it. Knowing this is only the beginning and that there’s a bunch of things the NFC Ring will be able to do in the future indicates its future growth potential very, very clearly.

Blackphone

What it is: It’s a phone which is very careful about the security of your data. The security options are extensive and highlighted, for example, and it gives very specific information about downloaded apps and the effect they have on different aspects of the phone.

Why it is cool: These days god knows what we’ve downloaded over the years and who may be profiting from our data. Most phones leave you in the dark when it comes to informing yourself about that kind of thing. The Blackphone however is transparent like a window, it doesn't keep information hidden from you, everything you need to know is in plain sight. What's also cool is that by possessing a phone which secures you of handling your data carefully, the user's material wellbeing (and thus the quality of life) can be enhanced.

Why it has future growth potential: Knowing all the facts about the security of your data is very important, since a phone usually contains personal information of all sorts. With the world being more digital, it’s good to know what consequences your online/phone actions have. I think if this kind of privacy information could be offered on all phones this can be huge. 

Our food. Your questions.

What it is: McDonalds answered questions from the public regarding their products (partly in order to straighten out their bad reputation) with a  Q&A titled “our food, your questions.”

Why it isn’t as cool as I’d hoped: McDonalds as a company has a lot of negative claims clinging to it. I’m not at all a fan of its concept and its food and in my opinion these claims are not entirely unjust, to say the least. What I do appreciate is that McDonalds has given the public an opportunity to get some questions answered. There were loads of submissions, however, and only a fraction of these submissions were taken into consideration, most of them answered in such a way that McDonalds food turns out to be pretty great after all. As far as transparency goes, McDonalds didn’t really make the cut. They’ve been very selective and defensive in their answering, which in my opinion does nothing but underline their questionable reputation. That’s a shame, since this could have been something great.

Why this concept has future growth potential: Transparency gives people a feeling of trust, and by honestly answering a bunch of questions McDonalds could actually shake off the negative claims it faces and flourish as a company that’s appreciated by the public for its sincerity. It didn’t work out that way though, and that’s a shame.

Farmer’s Fridge

What it is: This isn’t just any plain old vending machine. This is an instance that includes exclusively fresh and organic products. The machine itself is made from reclaimed wood and surrounded by real plants. Everything in the machine is put together just hours before it’s put in, and when there are leftovers they’re donated to a local food pantry  that same day.

Why it is cool: It’s a fresh (literally!) twist on an old concept. And it’s a very transparent one, since if you buy from this vending machine you know where your food is coming from, what it’s made from, when it’s made, how it’s produced, et cetera. And you know that it’s fresh, which is the most important part. This enhances the quality of life of people buying from the machine, since eating the fresh and healthy food it offers has a positive effect on physical wellbeing (health) and material wellbeing (consuming meals/ food).

Why it has future growth potential: I think it completely fits the uprising desire of people who’d like to eat organic and healthy food (on the go). Eating organic and healthy food is usually a bit troublesome, and this is not an age that is characterized by taking your time and enduring hassles. This age is characterized by manageability, by here, now and instantly (amongst other things).  I think it would be only logical for a manageable concept like this to catch on and even become standardized.

Smart knife

What it is: This knife isn’t just for slicing. This is a smart knife, a knife that informs you about the state of your food when you cut it. It gives you basic information about freshness, bacteria and nutrition. It also contains negative ions which can block decomposition and maintain freshness. This knife nicely connects to the transparency trend, since (via a sensor and a smart screen) you’re informed about everything you need to know and there’ll be no question about whether or not your food is safe to eat. 

Why it is cool: This way you’ll get to know different aspects of your food-intake in a very specific manner and in a very simple way. A knife is something you were going to use anyway, so it’s not a hassle, which is good because it shouldn’t be. You should be able to know if your food is safe quickly and easily because it’s very important. What's also cool is that knowing the details of your food-intake by using this knife enhances your quality of life. It effects your material wellbeing (since by possessing this knife you get to know the details about your meals = security!) and possibly your physical wellbeing (because the smart knife will tell you if something is bad or good for you, and that influences your ingestion of said food item, your health might benefit).

Why it has future growth potential: People like to accomplish things without too much effort. Also, we’re always really curious about nutritional values and a bit anxious about expiration dates (which can lead to food waste). But no need to worry, the smart knife counts your calories for you, tells you if it’s good or bad, and that all by doing a simple hand gesture. Receiving this much information with that much ease is a brilliant thing, and I think this will really catch on.

Koopeenkoe.nl

What it is: Koopeenkoe.nl (buy a cow) is a concept which is all about fair and good quality meat. On this website you can sign up for a pack of beef which includes every single edible bit of the cow, and it’s only when there have been enough sign-ups that the cow is slaughtered.

Why it is cool: This way you know exactly what you’re signing up for. A bunch of meat of which you know where it came from, and you know none of the cow’s meat will go to waste. So aside from getting a pack of fresh, fair and traceable meat, you know you’re not contributing to the wasteful ways of the meat industry as an added bonus. This positively effects quality of life, not just for the cow but also for the consumer, since knowing you're contributing to a fairer meat-industry by buying from koopeenkoe.nl can positively effect your emotional well-being (satisfaction), your development as a person (having certain values and sticking to them), and your material well-being (having provided yourself with food).

Why it has future growth potential: The meat industry can hardly be considered a transparent one, it is an industry with very questionable aspects . Animal cruelty, waste, and health issues among man are majorly important issues which are often overlooked. Koopeenkoe.nl is a response to an uprising want for transparency, for knowing the details, for “knowing where it came from”, and since this want is uprising I think initiatives like this have a definite future growth potential.

Dag een.

Nadat ik me (wegens een ontregeld slaapritme in combinatie met een snooze-knop welke inmiddels haast van mijn wekker af valt) rot had gehaast naar school kwam ik het lokaal binnen, waar al mijn klasgenoten voor me opstonden en hysterisch begonnen te juichen en te klappen. Sommigen schreeuwden zelfs mijn naam. Nu gebeurt me dat natuurlijk wel vaker (met mijn uiterlijk en persoonlijkheid bewijst het erg lastig te zijn om niet te juichen als ik in de buurt ben) maar vandaag was de energie exceptioneel hoog. Er was een stoel in het midden voor mij vrijgehouden waarop ik ietwat weifelend plaatsnam. Probeert u dat maar eens, gaan zitten op een stoel alsof er niets aan de hand is terwijl een onbekende man en 20 meisjes je na het uiten van veel hysterie je verwachtingvol aanstaren. Op het moment dat mijn beide billen het zitvlak raakte vroeg de man, wiens naam later Claas bleek te zijn, hoe ik de afgelopen minuut had ervaren. Mijn antwoord volgde vergezeld door een knipoog, en was iets in de trant van; ‘Och, ik ben het inmiddels gewend.’ De oorsprong van het enthousiasme werd al snel duidelijk. Voor mijn binnenkomst was er één voor één een aantal mensen op een stoel vooraan de klas gaan staan om een staande ovatie te ontvangen. Het staan op die stoel zou getuigen van lef, aangezien het enigszins ongewoon is om op die manier de aandacht van een hele klas op te eisen. Persoonlijk heb ik dit niet als een uiting van lef ervaren. Wanneer we allemaal eens op die kruk gaan staan getuigt het juist van lef om dat niet te doen, want dan contrasteer je met de eensgezindheid van de groep. Maar aangezien het in de situatie zoals hij was werd geaccepteerd om daar te gaan staan en een staande ovatie te ontvangen, kon ik het gedurfde aspect er niet in herkennen.

Nadat we onze stemmen schor hadden geschreeuwd werd het tijd voor een theorielesje. Claas vertelde ons dat er meerdere soorten lef bestaan, namelijk; psychologisch, zakelijk, innovatief, sociaal en fysiek lef. Dat laatste, het fysieke lef, dat gingen we eens beproeven. Het was de  bedoeling dat we zowel onze schoenen als onze sokken zouden uittrekken en drie rondjes om het gebouw zouden lopen. Mind you, deze betreffende maandag was er één middenin december, en dan kan het nogal eens koud zijn. Het lopen van deze rondjes was dan ook alles behalve een pretje. Sterker nog, halverwege het tweede rondje begonnen mijn voeten zo ontzettend veel zeer te doen (wat niet meer dan logisch is aangezien de voeten van luie welvarende westerlingen dit soort stunts niet bepaald gewend zijn) dat ik in alle ernst overwoog om aan voorbijgangers te vragen me terug naar binnen te tillen. Dit heb ik niet gedaan. Na even te hebben gezeten heb ik toch de laatste helse stappen richting de ingang van het gebouw gezet, om daar een glimlachende Claas te laten weten dat ik het op andere momenten weleens meer naar mijn zin heb gehad.

Hierna volgde een korte evaluatie (iedereen was inmiddels wat minder vrolijk gestemd), en gingen we door met de rest van het programma. Dit programma bestond verder uit: jezelf laten vallen van een tafel en je weer laten opvangen door je klasgenoten, het delen van momenten waarop jij lef hebt getoond in je leven, en het plaatsen van een stok tegen je keel en deze op miraculeuze wijze te laten breken zonder het doorprikken van je keel, en nog een aantal andere dingen. Maar als ik daar allemaal over uit ga breiden ben ik morgen nog niet klaar.

Het is over het algemeen een leuke dag geweest, maar ik heb het uiten van lef deze dag minimaal en niet als volledig positief ervaren. Het lopen van rondjes om een schoolgebouw op blote voeten getuigt natuurlijk wel van wat lef, maar bovenal vond ik het getuigen van stupiditeit. Waar we vroeger altijd op blote voeten liepen zijn we dat vandaag simpelweg niet meer gewend, het is nu zelfs schadelijk! Een ander moment waarop ik even moest slikken is toen een aantal klasgenoten zich liet vallen in mijn armen, onder anderen. Op dat moment besefte ik me dat als ik opeens weg zou lopen, dat mijn klasgenoten dan kans hadden om op de grond terecht te komen. Als eventjes op blote voeten lopen al pijn doet moet je nagaan hoe het zou zijn als je volledige lichaam op diezelfde grond ter aarde stort. Ik heb toen een groot gevoel van verantwoordelijkheid ervaren, maar ik betwijfel of ik dit een lefuiting kan noemen.

Bijdrage aan mijn Quality of Life: De uitgevoerde activiteiten hebben mijn levenskwaliteit niet beïnvloedt. Bijvoorbeeld: de paar minuten na op blote voeten te hebben gelopen voelde ik me allesbehalve vrolijk, maar dat betekent niet dat daardoor ook mijn algehele levenskwaliteit negatief is beïnvloedt. Bovendien was ik er iets later eigenlijk alweer overheen.

Bijdragen aan mijn ontwikkeling als Lifestyle Professional: De uitgevoerde activiteiten hebben mijn ontwikkeling als Lifestyle Professional minimaal beïnvloedt. Misschien zou ik, als ik ooit misschien concepten ga bedenken die iets met lef te maken hebben, de verschillende soorten lef waarover ik heb geleerd kunnen meenemen in het denkproces. Maar dat is denk ik het enige.

Dag twee.

Het was deze dinsdagochtend beslist geen warme zomerdag, en we waren verteld om warme kleren aan te doen die geschikt moesten zijn om in te survivallen, dus de klasgenoten die ik aangekomen bij station Tilburg begroette zagen er allen zeer knuffelbaar uit. Daar gingen we dan, op naar Sittard om er nog een schepje bovenop te gooien. Show your guts!

Middels een wat vreemd ogend tafereel (iets met ballonnen en onhandig stampen en briefjes) werd besloten in welk groepje we terecht zouden komen. Ik werd ingedeeld bij een paar klasgenoten, wat niet ongezellig was, en bij enkele andere meiden die ik voor dag twee nog niet had gezien. Jean-Paul, onze instructeur, vertelde ons wat er allemaal op het schema stond en legde de regels uit. We vingen daarna aan met het eerste spel, dat in dienst stond van onze kennismaking. De bedoeling: je gooit een bal naar iemand en roept daarbij je eigen naam. Als iedereen geweest was dan moest je wanneer je de bal naar iemand gooide de naam van die persoon roepen. Dat vergde al wat lef, aangezien ik sporadisch een belachelijk slecht geheugen heb en ik ook nog eens heel slecht ben in namen. Elke keer als ik een naam riep was het dus even spannend of ik het wel goed had. Meestal had ik het wel goed, aangezien ik de bal meestal gooide richting mijn klasgenoten. Na dit spel liep Jean-Paul ons voor naar een levensgroot spinnenweb. De bedoeling: we moesten allemaal aan de andere kant van het web komen te staan zonder het web te raken, we moesten allemaal door een ander gat, en we mochten er niet omheen lopen. De eerste poging verliep niet aller-handigst, aangezien iedereen het gat uitkoos waar het gemakkelijkst doorheen was te komen. De gaten bovenin werden vermeden, bijvoorbeeld. Dit ging best goed tot we om ons heen keken en zagen dat er nog een stuk of zes mensen niet door het spinnenweb hadden kunnen komen gezien het feit dat wij alle handige gaten hadden opgeëist. Wat hebben we hiervan geleerd? Mensen maken zich als snel schuldig aan egoïsme, terwijl het (in dit geval) weleens voordeliger kan zijn om dat niet te doen en om rekening te houden met anderen. Poging twee verliep goed, met behulp van elkaar kwamen we niet geheel moeiteloos maar uiteindelijk allemaal volgens de regels aan de andere kant van het web te staan. Dat heeft voor een aantal van ons absoluut om lef gevraagd, aangezien sommigen opgetild en overgeheveld moesten worden.

Na nog een aantal balspelletjes te hebben gedaan werden we naar een band geloodst, welke op ongeveer twee meter hoogte boven ons hoofd bungelde. De bedoeling: we moesten allemaal heelhuids door de band heenkomen, en slechts twee groepsleden mochten de band aanraken. We wisten vrijwel direct hoe we het zouden aanpakken. Heidi, een van mijn klasgenootjes, ging in de band liggen zodat wanneer mensen erdoorheen werden getild zij haar aanraakten in plaats van de band. Ik offerde mezelf op om iedereen op mijn nek te laten staan zodat ze door de band zouden kunnen, naast mij stond een aantal mensen dat mij omhoog hielp en de rest hielp om alle meiden veilig aan de andere kant eruit te laten komen. Dit vond ik echt een hele leuke activiteit! De sfeer binnen de groep was erg fijn, op een uitzondering na hielp iedereen elkaar en namen we allemaal elkaar in vertrouwen. De activiteit heeft behalve dat hij erg leuk was ook om een portie lef gevraagd, ook ik moest namelijk door de band getild worden. Toen ik er eenmaal in hing en weer naar beneden moest was ik echt een beetje bang. Toen ik riep; ‘Ik vind het eng!’ maakte Jean-Paul de groep erop attent dat ze me in mijn angst serieus moesten nemen en me wat vertrouwen in moesten praten. Dit hebben ze gedaan, en voor ik het wist stond ik weer heelhuids met beide benen op de vloer. Wat was dat gaaf!

De volgende activiteit die op het programma stond was het beklimmen van een enorme ladder, die tot hoog in de lucht reikte. De eerste  balk bevond zich op ooghoogte (dus ik denk op zo’n 170 cm boven de grond), en elke andere balk was ook weer op ooghoogte. Er waren er een stuk of vijf, dus je kan je misschien inbeelden dat het een aardig hoog bouwwerk was om zomaar even te beklimmen. 

Gezekerd en al waagde ik een poging tot het bereiken van de top, maar na enkele seconden bleek deze uitdaging al iets groter dan gedacht. Ik had gezien hoe mensen voor mij het na twee balken voor gezien hielden en hoe anderen haast moeiteloos de top bereikten dus het was van te voren lastig in te schatten wat ik ervan zou bakken, maar ik had niet verwacht dat het me zo afschuwelijk veel moeite zou kosten. Ik heb nooit in mijn leven fanatiek gesport, dus de woorden; ‘Gut, wat ziet zij er gespierd uit!’ zul je nooit iemand over mij horen zeggen. Dat is jammer, want dat bleek bij deze activiteit wel enigszins van belang te zijn. Bovendien waren degenen die mij middels de zekering een steuntje in de rug moesten geven met een man te weinig,  dus dat hielp ook weinig mee. Ik heb denk ik nog nooit (qua fysieke inspanning) ergens zo verschrikkelijk hard mijn best voor gedaan, maar het wilde simpelweg niet lukken. Ik was er te zwak voor. Terwijl ik mij inmiddels al 5 minuten lang krampachtig aan die balk vastklampte en zuchtend en steunend tevergeefs mijn benen eroverheen probeerde te slingeren schreeuwden mijn groepsgenoten me aanwijzingen toe en riepen ze dingen als; ‘Je kunt het Robin! Niet bang zijn! Geloof in jezelf!’ Waarop ik uiteindelijk ietwat geïrriteerd het volgende antwoordde: ‘Ik geloof wel in mezelf, ik ben vind het niet eng maar ik HEB DE FYSIEKE KRACHT NIET!!’  Uiteindelijk ben ik wonder boven wonder op de eerste balk terecht gekomen. De eerste en tegelijk de laatste, want godallemachtig wat was dat een beproeving! Het was een zure appel om doorheen te bijten, ook op emotioneel vlak. Als je beseft dat je iets niet kan maar toch blijft doorgaan omdat een groep mensen je het tegendeel toeschreeuwt, en het blijkt zonder hulp inderdaad niet te lukken, dat is best zwaar. Maar ik heb het wel gedaan, en dat vroeg om lef! Aan het eind van de dag kwamen alle groepen bij elkaar bij wijze van afsluiting. We bedankten onze instructeur Jean-Paul (hij heeft het echt ontzettend leuk gedaan) en liepen weer richting de bussen. Wat een dag! Bijdrage aan mijn Quality of Life: Ik hecht veel waarde aan het feit dat ik ondanks het gevoel van verslagenheid dat ik heb ervaren toch heb doorgezet, dat doet me goed. Ook vond ik het frappant om op te merken dat iedereen in de eerste instantie bij zo’n opdracht egoïstisch handelt, ook ik. Het element van samenwerking dat we daarna allemaal hebben omarmd was erg prettig om in elke activiteit door te voeren, ook daar ben ik vrolijk van geworden. Het blijkt leuk te zijn om elkaar te helpen, en dat heb ik na deze dag zeker ook meegenomen.

Bijdrage aan mijn ontwikkeling als Lifestyle Professional: Waar ik me natuurlijk al in zekere mate bewust van was werd me vandaag zeer duidelijk gemaakt: teamwork is key. Als Lifestyle Professional moet ik later waarschijnlijk met veel verschillende soorten mensen samenwerken, en daar moet ik handigheid in krijgen.

Dag drie.

Deze dag viel helaas een beetje tegen. De opdracht die ons was gegeven was om met het groepje waarin je van te voren was ingedeeld  in Eindhoven een vijftal activiteiten te bedenken die, je raadt het niet, te maken moesten hebben met het tonen van lef. Deze opdrachten zou een andere groep de volgende dag uitvoeren. We moesten op twitter in- en uitchecken, en de opdrachten moesten ter controle naar een docent worden gemaild. We hebben het grootste deel van de tijd in de McDonalds gezeten om opdrachten te bedenken, en we zijn vervolgens al vrij snel weer op huis aan gegaan. De opdrachten die we hebben bedacht zijn de volgende:

(De volgorde op de afbeelding hebben we aangepast, omdat dat ons passender leek.)

1. Het knuffelen van vreemden. De feestdagen (het was toen 13 december) zijn een tijd van warmte en gezelligheid, dan is een stevige knuffel niet misplaatst! Dat was een beetje onze gedachtegang. Het knuffelen van vreemden is iets ongewoons en vraagt dus van je om buiten je comfortzone te stappen. Dat is even spannend, en getuigt absoluut van lef! 2. Het geven van een rondleiding. We wilden er een opdracht tussen hebben zitten die enigszins locatiegebonden is, en tijdens het brainstormen zijn we uitgekomen op dit idee. De bedoeling was dat twee leden uit de groep van vrijdag een vreemde een rondleiding aan zouden bieden, die zij op een originele manier zouden moeten uitvoeren. Zo, bedachten wij, leren zij spelenderwijs Eindhoven een beetje kennen en bieden zij stof voor de rondgeleide om ’s avonds bij het eten aan het gezin te vertellen. Een leuke ervaring voor beide partijen, dus. Het vraagt natuurlijk wel om lef, aangezien sommigen enkel het aanspreken van een vreemde al eng vinden, en wij hen nu vragen om een vreemde door Eindhoven heen te loodsen. Dat moet je maar net durven! 3. Op de koffie gaan bij een vreemde. Tot nu toe bleven we nog een beetje aan de oppervlakte, maar met deze opdracht wilden we het sociaal lef (flashback naar de uitleg van Claas op dag een) maximaal op de proef stellen. Zomaar iemands huis binnenwandelen en er een kop koffie drinken is op zijn zachts gezegd ongewoon, en getuigt van aardig wat lef. Wij hebben de groep die onze opdrachten af zou nemen hier om die reden voor uitgedaagd! Opgesplitst in drie groepjes moesten ze bij drie verschillende huizen aanbellen met de vraag of ze er gezellig een kopje koffie mochten komen drinken, en daar eventueel een klusje voor doen in ruil. Dat kan zelfs nog best gezellig zijn! 4. De snorrenbeproeving. Wat we met deze opdracht wilden bereiken, is behalve mensen buiten hun comfortzone te laten stappen ook een lolletje te gunnen. Deze opdracht moest vooral niet te serieus worden genomen, het was meer een gekkigheidje voor tussendoor. Drie meisjes uit de groep moesten een (bij de opdracht bijgevoegde) snor opplakken en met dit uiterlijk drie verschillende winkels inlopen om het volgende te vragen: - Verkoopt u ook haargroeimiddel? - Ik vrees last te hebben van snorluis, wat adviseert u? -  Waar liggen de scheermesjes? Als meisje rondlopen met een snor is al best vreemd, maar het is natuurlijk al helemaal raar om aan winkelpersoneel dergelijke vragen te stellen. Om dat te doen moet je best een beetje lef hebben! 5. Portretten tekenen van vreemden. Als laatste leek het ons leuk als ieder groepslid een vreemde met een kenmerkend uiterlijk na zou tekenen. Op die manier zouden ze zich op een creatieve manier (very ILS) met een vreemdeling betrekken. Het is best een intieme handeling, het natekenen van iemands gezicht, want dan moet je heel  geconcentreerd kijken naar die persoon.  Zeker omdat het een vreemde is, en omdat het delen van een dergelijke vorm van intimiteit met een vreemdeling een uitzonderlijk iets is,  getuigt het uitvoeren van deze opdracht van lef.

Ik denk dat we met deze opdrachten de andere groep een memorabele dag hebben bezorgd, omdat ze met het uitvoeren van de opdrachten zeker uit hun comfort zone hebben moeten stappen en dat is iets wat je niet zo snel vergeet.

Het bedenken van deze opdrachten ging vrij gemakkelijk en was best gezellig. We leerden elkaar natuurlijk ook een beetje kennen. Het was alleen jammer dat we zelf behalve het bedenken van opdrachten niet zoveel te doen hadden. De dag was dan ook vrij snel voorbij.

Bijdrage aan mijn Quality of Life: De bijdrage aan mijn Quality of Life was zeer minimaal. Het was best een gezellige dag maar mijn algehele levenskwaliteit is daar niet door beïnvloedt.

Bijdrage aan mijn ontwikkeling als Lifestyle Professional: Het bedenken van concepten is iets waar ik mij in de toekomst waarschijnlijk wel mee bezig ga houden, en dat is ook een beetje wat we vandaag hebben gedaan. Je moet voor een andere groep een memorabele dag bedenken, en dat is niet mis! Dit was een leuke oefening, en vooral in combinatie met het samenwerkingsaspect denk ik dat ik hier best wat aan heb gehad, als het mijn ontwikkeling als Lifestyle Professional betreft.

Dag vier.

De allerlaatste dag van de LEF-week zouden we gaan spenderen in Leiden. Daar lagen vijf opdrachten op ons te wachten. Allereerst moesten we het woord LEF spellen met onze lichamen op de stationsvloer. Ik vond dat niet echt vragen om lef, het was meer de vraag of je het vervelend vond om op de grond te gaan liggen of niet. Die opdracht hebben we na wat puzzelen vrij snel volbracht. Vervolgens moesten we ons begeven naar opdracht nummer twee; dit betrof het bedenken en voordragen van een gedicht over Leiden. Ook dit kostte weinig tijd en vergde van mij vrijwel geen lef. Het was voor mij persoonlijk geen kwestie van durven, gewoon een kwestie van doen. De derde opdracht hield in dat enkele groepsleden zich moesten verkleden als een paspop in een kledingwinkel. Deze opdracht werd gemakkelijk en succesvol volbracht door 2 groepsleden en vergde wederom totaal geen lef. De vierde opdracht ben ik helaas vergeten. Voor de vijfde opdracht moesten we allemaal aan iemand in Leiden vragen of ze een sleutel bij zich hadden en of ze ons daar een verhaaltje over wilde vertellen. Op deze manier raakte ik in gesprek verzuild met een stel dat al 65 jaar getrouwd was en van alles vertelde over hun kinderen en kleinkinderen. Dat was echt heel leuk, ik hou van oude mensen. Ze zijn schattig en perfect. Mijn groepsgenoten waren helaas wel een beetje geïrriteerd omdat het gesprek meer dan tien minuten duurde en zij graag snel klaar wilden zijn omdat ze weer naar huis wilden.

Het was op zich best gezellig, maar ik heb helaas geen enkel lefmoment beleefd, en de opdrachten waren allemaal vrij snel afgerond. Om 12 uur stonden we alweer te wachten op de trein terug, dat was best jammer. Ik hoop dat het groepje waarvoor wij opdrachten hebben bedacht een leukere dag heeft beleefd.

Bijdrage aan mijn Quality of Life: De bijdrage aan mijn Quality of Life was zeer minimaal. Ik vond het vooral heel erg leuk om te praten met die oude mensen. Ik vind het heel bijzonder dat er mensen zijn die, terwijl ik nog maar net bezig ben met leven, al heel veel langer daarmee bezig zijn en die zelfs het einde beginnen te naderen. Ik blijf dat wonderlijk en fascinerend vinden, ook al is het een vanzelfsprekend gegeven. In zekere zin beïnvloedt het mijn kwaliteit van leven wel om met iemand die in die categorie valt een gesprek te voeren, omdat ik gelukkig kan worden van de verhalen die ze vertellen, en omdat ik daar heel veel van leer.