Senben

Kendi hâline bırakılan her şey yavaş yavaş dağılır: insan, aile, şirket, devlet… Hiçbir yapı, sadece var olduğu için yaşamaz. Çürüme çoğu zaman büyük bir yıkımla değil; küçük ihmallerin birikmesiyle başlar. Ölçü kaybolur, niyet bulanır, disiplin gevşer.

Çözüm; hatırlamak, arınmak, ölçmek ve yenilenmektir. Çünkü kurmak bir başlangıçtır; asıl mesele, kurulanı ruhuna sadık kalarak yaşatabilmektir.

Çalışanlar çoğu zaman ne kazandığına değil, iş yerinde kimin kendisinden fazla ya da az kazandığına bakar.

Bu yüzden ücret farkı sadece para meselesi değildir; hiyerarşinin görünür hâle gelmesidir.

Üst pozisyondaki kişinin sorumluluğu, ücret farkında da karşılığını bulmalıdır.

Çünkü ücret bazen geçinmek için değil; insana hangi basamakta durduğunu hatırlatan bir işaret levhasıdır.

Biri aklıma yakındı ama kalbime uzak. Diğeri kalbime dokunuyordu ama beni korkutuyordu.

WhatsApp gruplarında parçalanmış bir hayat yaşıyoruz; bir grupta kavga, bir grupta kutlama, bir grupta iş, bir grupta taziye. Hiçbir duyguyu tam yaşayamıyoruz artık. Sevinç yarım kalıyor, hüzün yarım kalıyor, yas bile bir bildirimin ortasında bölünüyor.

Belki de insanın en büyük yalnızlığı,

Deniz, kum ve gökyüzü insana iyi gelen üç şey

belki de herkesten çok

kendimi özledim.

eski beni.