Güven bir kez kırıldığında, sesini en suskun insanlar duyar..

Her biri başlıbaşına bir âlem olan binlerce insanla ayrı ayrı çarpışmaya imkân olmadığını anlamıştım.

Hiç mi düşünmedin o söylediklerimden sonra bu kız nasıl uyudu diye?

Bir gün eğer eve geç geldiysen ve ben seni göremeden koltukta uyuya kaldıysam kulağıma gününü fısılda. O gün içinde seninle paylaşamadığım tüm anları bilmeye ihtiyacım var çünkü. Sonsuza kadar uyurken seni izleyebileceğimi biliyorsun. Bazen sadece buna ihtiyaç duyuyorum. Yorgun bir günün ardından seninle kurduğum uzun göz temaslarına. Kötü geçen günümü kucağında yatarken sana anlatmaya. Biliyorsun sadece senin yanında ağlayabiliyorum. Sen benim kaçış yolumsun hep. Kendimden bile beni saklamayı başarıyorsun sevginle. Seninle paylaştığım her andan keyif ve huzur dolmayı seviyorum. Kavga ettiğimiz zamanlar bile benimle kavga ettiğin için mutlu oluyorum. Çünkü sevmediğin biriyle kavga etmeye vakit bile harcamayacağını biliyorum. Seni o kadar çok seviyorum ki bazen seni sadece kendime saklamak isteyen bencil birine dönüşüyorum. Sadece ikimize ait olan basit kelimeleri seviyorum. Mutlu olduğumuz kadar mutsuz olduğumuz anları da sevmeyi başarabiliyorum. Mutluluk kadar mutsuzluğunda normal olduğunu öğreniyorum. Gelecek ne getirir bilmiyorum ama seni geleceğime götürdüğümü biliyorum.