"züleyhâ için her şey yusuf olmuştu. güneş doğdu demezdi, yusuf uyandı derdi. gece çöktü demezdi, yusuf uyudu derdi."

belki bir gün kalbimi yormayan birine denk gelirim diye yaşıyorum.

Çok istediğin bir şeyden vazgeçmen gerektiğini farkettiğin bir akşamüstü burukluğu var havada.

feza, sorma halimi hatrımı ben de bilmiyorum.

söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil.

üzülünce, sanki bütün dünyaya karşı yanlış bir şey yapmışım gibi geliyor, ayağımı bastığım yer inciniyormuş gibi, sanki dünya sadece bana yer bulamamış gibi,

düştüm. sana doğru koşuyordum, sana sarılacaktım. yere çakıldım.

inançtan falan bahsediyor. sanki külden çiçek yetiştirebilirmişim gibi, sanki bahçem talan olmamış gibi.

Gençtim, vurgundum; bir sesi duyabilme isteği göğsümde infilak ederdi. Bir daha hiçbir şeye böyle anlam yükleyemedim.

desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır. rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor, sende seyrediyorum denizlerin en mavisini. ormanların en kuytusunu sende görmekteyim. senden kopardım çiçeklerin en solmazını. toprakların en bereketlisini sende sürdüm, sende tattım yemişlerin cümlesini. desem ki sen benim için hava kadar lâzım, ekmek kadar mübarek, su gibi aziz bir şeysin. nimettensin, nimettensin. desem ki inan bana sevgilim, inan. evimde şenliksin, bahçemde bahar ve soframda en eski şarap. bırak ben söyleyeyim güzelliğini. rüzgârlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.

çiçeğim, soluyorsun.

benim suyumu da bulandırma yalvarırım. sessizce yaşayıp gideyim.

bu bir uçurtmanın kaçışı değil, uçurtmanın tellere takılışı

biliyor musun ali, ben doğumumdan bu yana annemin sancısını çekiyorum. dokuz ay değil ali, ben yıllardır bu sancıya kıvranıyorum.

beni incitmemek için seni durduracak en ufak bi şefkat kırıntısı yok mu içinde, cümlesinde olduğum saatlerdeyim

leylâ, içimdeki bu ağırlığı taşıyacak tek bir kelime bile yok lügatta.