🐿

yazmak isteyip yazamadıklarımı bi mektup kağıdı üzerine sıkıştırıp yazdım. sıkıştırdım çünkü o kadar çok cümle vardı ki sana aktarmak istediğim bi sayfa bana yetmedi. tekrardan ve tekrardan yazmak zorunda kaldım aynı kağıt üzerine. aslında yazmak istediklerim sana da değil. uzun zamandır süregelen bi alışkanlığın izlerini sürdürüyorum, geçmiyor. geçemiyorum yani. geçemediklerimden de sorumlu muyum sahiden, olmayayım olmaz mı? hiçbi şey kalmadı bi de bunun mu yükünü alacağım sırtıma, hiç. tuzlu karamel makaronlardan yedim yazarken, severim ben. bilirsin. biliyor ol, lütfen

gözlerinden öperim cânım. en çok da burnundan. gülme, ciddi söylüyorum

terminalde yalnız başına yürümek gibisi yok, görüyorsun işte. yalnız olduğunu gerçekten görüyorsun. gece bomboş bi evde tek başına başını yastığa koymakla aynı şey değil, görüyorsun

sence de yağmurlara sarılıp seni yaşamak çok güzel olmaz mıydı?

pastaneler, çiçekçiler, kütüphaneler ve ben

gözlerinin kenarlarında dalgalar mı var, yoksa orda da ayrı bi hayat mı var?

bazı şeyleri sormak istiyorum, bilmek istiyorum ama bilmesem daha iyi olacakmış gibi geliyor ve sormuyorum

bi şeyler söyle bana ve ben o an sahil kenarında, yıldızların altında seni izliyor olayım