k.

sana ait ufacık bir toka alay etti benimle.

desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır. rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor, sende seyrediyorum denizlerin en mavisini. ormanların en kuytusunu sende görmekteyim. senden kopardım çiçeklerin en solmazını. toprakların en bereketlisini sende sürdüm, sende tattım yemişlerin cümlesini. desem ki sen benim için hava kadar lâzım, ekmek kadar mübarek, su gibi aziz bir şeysin. nimettensin, nimettensin. desem ki inan bana sevgilim, inan. evimde şenliksin, bahçemde bahar ve soframda en eski şarap. bırak ben söyleyeyim güzelliğini. rüzgârlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.

ben herkese kendimden önce seni anlattım.

biraz dalgın ve uzak, bir hayli karamsar. biliyorsun. içimde kirli bir balon gibi büyüyen boşluğun tek bir sebebi var, senin yokluğun.

belki bir şarkının her sesinde, belki bir sahil meyhanesinde, belki de içtiğim sigaranın dumanısın.

onca renk varken kara kara düşünmek.

göğsümde gezinen bir karanlık var, gece vardiyasındayız sanki. ışıkları kapatılmış bir istasyonda unutulmuş trenim ben. insan en çok kendine geç kalıyor, doğru. unutmanın pas tutmuş karasına karışmak istemem. sigara dumanı kadar geçici şimdi senin bitişlerin. bitişlerinin sonunda, üşüdüğünü hissettiğim bu şehirde sensizlikle konuşuyorum. yalnızlığımın omuzlarını nereden örtebileceğimi hâlâ öğrenemedim. olsun, hatırı sayılır ölçüde istasyonun ışıklarını yakmayı biliyorum. aydınlığın karanlığı. iki, üç, bir..

bildiğin yerde, bilmediğin hâldeyim.