aylardir kullanmıyorum burayi. değer verdiğim birkac arkadaşımla sohbet etmek için kullanırdım sadece ve onlarla mecra değiştirdikten sonra tamamen bıraktım. ama burasi acılar kenti gibi gelir hep bana. en kötü zamanda acımı yaşamak istersem gelir buhranla kapli bu yerde birkaç yazı okur acının ruhuma iyi gelmesini izlerdim. bu sefer kalbimin agrısından duramayacagım kadar büyük bir kederle geldim. baktım ki burası bile beni kesmez. bir vefatı, mezar basında çaresiz ve donuk bakıslarımı, toprağa sarılıp koklayıslarımı buranın acısı bile kesmez. dibin dibi yoktur derler, varmıs. ögrendim. zorunda kaldım. keşke hep bunun cahili kalsaydım. burası ugrak mekanım olacak artık. bir boşluğa karşı haykırarak ağlamayacağım belki ama boktan bir uygulamada yazacağım kşmsenin umurunda olmayan kederimi.