sidelya

onun gönlü sütlü tereyağlı şekere düşerdi, benim gönlüm ise ona.

kalana değil gidene yazılır şiirler ve türküler.

huzursuzluğun vücut bulmuş haliyim.

aklıma geldikçe artık sadece beynim uyuşuyor. işte bende bıraktığı en belirgin fiziksel zarar.

her cümleni ezbere bilenim ben. nerde nasıl tepki vereceğini, neye kızıp, neyi sevdiğini, uyku saatlerini, kahveni nasıl içtiğini, hislerini bile anlatmadan hissederdim. aramızda ki kilometrelere rağmen ben hep bir telefon uzağındaydım. bilirdim gönlünde bir başkası yanı başında ise ben vardım. ben buna rağmen tüm gururumu ayaklar altına alıp durdum yanında, bunun ağırlığını bilemezsin. gönül isterdi ki gönlünde ki de ben olayım ama olamadım bi'tanem. çok yoruldum inan. karşılıksız sevmekten, hislerimin yoğunluğundan.. dinlediğim her şarkıda, okuduğum her kitapta, izlediğim her dizide, yolda gördüğüm kediler bile biraz sen. unut desen imkansıza yakın. senden uzak duruyorum belki alışırım diye ama yok ne fayda şuan arkadaşlarım olmasa sana yazardım. gerçi artık kimse tutmasa bile yazamam sana dimi.. ben artık bu ağırlıkla yaşayamıyorum. lütfen bit içimde. nasibimsende artık olma ben yapamıyorum. ayakta bile durmakta zorluk çekiyorum. senden önce ki halimi özlüyorum.

narkozun etkisinde bile adını sayıkladım. sen benim bilinç altıma, her bir hücreme, en önemlisi sol yanıma kazınmışsın.

insan en çok keşkesini özlermiş.

fikrimin ince gülü adam.

bi' salı pazarında toplanmayı bekleyen çürümüş bi' melodiyim.

onur can özcan, çıkmaz sokak.

kahve gözleri gökyüzüne benzerdi ama bilirdim o gökyüzünden bana yar olmazdı.

keşke uzun uzun anlatmadan sadece bir bakışımızdan anlaşılsak.